Rozdział 18

Patrzyłam się w jego oczy i nie wiedziałam,co dalej?Ale czy to było aż tak ważne?Ponownie je ujrzałam i nie chciałam ich tracić!Po chwili nasze spojrzenia zaczęły z siebie schodzić,a jego ręce lekko mnie opuszczały!Nie wiedziałam co się teraz wydarzy.Nie patrząc na nic,po prostu....przytuliłam go!Wiedziałam że go to trochę skrępowało,bo na początku stał jak kołek,ale gdy tylko zdał sobie sprawę że go tulę,zrobił to samo!Powoli puściłam uścisk..było mi wstyd.Opuściłam jego ramiona i spuściłam głowę w dół.Nie wiedziałam jak on na to zareaguje?Stałam chwilę,po czym jakby nigdy nic,poczułam ucisk na nadgarstku!Spojrzałam w górę i to była ręka Harry'ego.Uśmiechnęłam się do niego,a on do mnie,po czym trzymając mnie ruszył w stronę z której przybył!Podążałam za nim pewnym krokiem,zaś on lekko mnie wyprzedzał...szliśmy w ciszy.Po chwili,jego ręka zjeżdżała powoli i ciut nie pewnie w dół,ku mojej dłoni!Nie kiedy się obejrzałam,jego palce splatały się wraz z moimi,a mnie jak nigdy obszedł....dreszcz!To było dziwne uczucie i tak naprawdę nie wiem skąd ono się wzięło.Nigdy nie miałam przy nim dreszczy...chyba że na początku!Hazz patrzył w prost z lekkim uśmiechem,ja zaś pożerałam go wzrokiem!Nie spodziewanie odwrócił się,spojrzał w moją stronę i słodko się uśmiechnął.Poczułam motylki w brzuchu i buch gorąca w środku.Nagle zatrzymaliśmy się,Hazz ustawił mnie na przeciw siebie i...i patrzył mi prosto w oczy!Westchną,uśmiechnął się i odgarnął mi włos z twarzy.Skrępowałam się i głupkowato uśmiechnęłam,do tego zadrżałam!Harry dziwnie na mnie spojrzał,a mi zrobiło się głupio.
                                                    -Wiem,że rozmawiałaś z Lou!-zaczął po czasie.
Przestraszyłam się i poczułam falę gorąca na mym ciele.Spuściłam głowę i wzrok,nie chciałam zaczynać tego tematu.Co prawda...byłam w siódmym niebie!Jego ciepły,lekko ochrypły głos...ponownie do mnie przemawia.Ścisnęłam lekko rękę Hazzy,a on zaczął ją masować.Po chwili poczułam jak jego ręka podnosi mój podbródek i kieruje ku swojemu spojrzeniu!Poczułam gęsią Skórkę i delikatnie się z telepnęłam.Harry spojrzał na mnie i zaczął ponownie..bałam się tego co powie!
                                                   -Ja też chcę zacząć od nowa!-powiedział.-...ale od momentu...od którego..od którego przyjechaliśmy do Londynu.-powiedział z trudem.
Zaciął się na chwilę,nie wiem czego oczekiwał?Ale czułam się nieziemsko,co prawda nie wiedziałam co z tego wyniknie...;/
                                                   -Posłuchaj..nigdy nie traktowałem cię jak każdą!-kontynuował.-Przy tobie czuję się swobodnie,czuję się tak jak ja!Niczego ode mnie nie wymagasz,traktujesz jak każdego...lecz w "inny sposób"!Nie chcę cię tracić i mówić,że wciąż cię kocham...choć tak naprawdę nigdy nie przestałem!-mówił przejęcie.
Czułam takie motylki w brzuchu,,to było niesamowite!Miałam ochotę od razu się na niego rzucić!
                                                  -Spójrz..nigdy bym o ciebie nie walczył,gdybym wiedział że jesteś taka sama jak inne!Ty,ty jesteś inna...wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju.Dobrze wiesz,że nikt cię tak dobrze nie zna jak ja i nie wie czego potrzebujesz...nikt!-opowiadał.-Jesteś odważna,robisz to,czego żadna inna by się nie podjęła.Znosisz moje humory,jak i zachcianki,gdzie inne już dawno by mnie kopnęły w dupę!Przy tobie nie muszę się kontrolować,nie muszę ci dawać nic,bo ciebie cieszą proste rzeczy.Ufasz mi!-dodawał.
Sama nie wiedziałam jak zareagować!To było słodkie,ale czy...
                                                 -Może i nie mamy takich samych charakterów,ale dobrze wiesz...że nie znajdziesz nikogo tak...Żyjącego każdym twoim ruchem i emocją!-mówił.-Nawet nie wiesz z jakim bólem patrzyłem...jak od chodzisz...płaczesz!Nawet nie wiesz jak się bałem.Bałem się,że coś sobie zrobisz!Wiem,że nie powinienem...nie powinienem...zrobić ci czegoś takiego!-powiedział,a łzy z jego oka płynęły prawie,można by rzec,jak wodospad!
To było okropne..okropne,widząc go w takim stanie.Hazz nawet na nie nie spojrzał,tylko kontynuował.
                                                 -Nigdy nie spotkałem,ale to nigdy kogoś tak cudownego jak ty i to w każdym centymetrze!Nigdy też...nigdy nie czułem do nikogo czegoś podobnego,co czuję teraz do ciebie!To co zrobiłem...zrobiłem to...Ah,abyś nie czuła się,a wiedział...że przy mnie naprawdę możesz czuć się bezpieczna!-opowiadał na jednym tchu.-Każdego dnia budziłem się z uśmiechem,bo budziłem się obok ciebie!Gdy zawsze cię widziałem,moje serce ono..ono biło szybciej,a żołądek skręcał się!Czasem nie mogłem nawet nic z siebie wydusić.Jak tylko cię dotykałem..bałem się by cię nie skrzywdzić!Kochałem gdy byłaś szczęśliwa,gdy się uśmiechałaś.Nawet nie wiesz jak bardzo brakowało mi twojego dotyku,głosu,śmiechu,twoich pomysłów i spojrzenia.-powiedział.
Nigdy nie usłyszałam tylu pięknych słów na raz od....od chłopaka!Oczy mi się za szkliły i całkiem miałam ograniczone ruchy!To by było cudowne.                                              
                                                  -Wiesz dobrze,że zrobiłbym wszystko,ale wszystko,tylko abyś była szczęśliwa!Ktoś taki jak ty,nie trafia się od tak.Ta cała sytuacja...to wszystko dla tego...dla tego,że cię kocham!-zakończył.
Teraz,to już całkiem się poryczałam!Łzy same leciały,a zaraz po nich prószył śnieg.Harry nie wiedział jak zareagować.Delikatnie i lekko drżącą ręką,otarł mi łzy.Patrzyłam się w prost w jego,dotąd spokojne,kocie oczy,które teraz płonęły!
                                                 -Nawet nie wiesz...jak bardzo,mi na tobie zależy!I jak bardzo mnie boli to co ci zrobiłem!Nie umiem sobie z tym poradzić,bo nie chcę cię stracić!-zaczął ponownie.-Przysięgam,że to już ostatni raz kiedy twoje oczy płaczą przeze mnie.Tylko bądź....bądź moja!Błagam...Kocham cię!-powiedział szepcząc.-Niema nikogo...tylko ty!-dodał po chwili!
Szczerze?Sama nie wiedziałam jak zareagować,to było niesamowite!Ale i tak chciałam mieć już to za sobą!Stałam jak wryta,nigdy jeszcze czegoś takiego nie usłyszałam...nigdy!Stałam i patrzyłam się na niego z nie dowierzaniem!On mnie kochał!Boże...świetne uczucie.Po chwili Hazz pochylił się i załapał mnie za skronie.Stykaliśmy się czołami i patrzyliśmy sobie w oczy!Przeszedł mnie dreszcz.
                                               -Kocham cię!-szepnął.
Poczułam falę gorąca i to jak uginają mi się nogi!Wiedziałam,wiedziałam że zaraz ponownie zasmakuję jego warg!Tak cholernie tego chciałam,ale musiałam jeszcze coś wiedzieć!Gdy Harry już zbliżał się do moich warg,ja zaczęłam!
                                              -Obiecaj....że nigdy,ale prze nigdy mnie nie zostawisz!-mówiłam stanowczo.
                                              -Obiecuję.-szepnął.
                                              -Obiecaj,że nie spojrzysz na żadną inną,mimo tego iż będę miała zmarszczki i będę miała obwisłą skórę.-dodałam.
                                              -Obiecuję!-powiedział z uśmiechem.
                                              -I obiecaj,że zawsze będziesz mnie kochał...chodź by nie wiem co!-zakończyłam.
                                             -Obiecuję!-powiedział.-Ty mi też obiecaj,że nigdy nie uwierzysz w żadne plotki o mnie!-dodał.
                                            -Obiecuję!-powiedziałam.
                                            -Obiecaj,że gdy będzie coś nie tak...powiedz mi i zawsze będziesz zemną szczera!-mówił.
                                            -Obiecuję...jeśli ty też!-uśmiechnęłam się!
On nawet się nie odezwał,tylko przysunął się bliżej i zaatakował moje wargi!Awww...ponownie je poczułam.Tak samo rozpalone,pełne uczucia i namiętności,jak na samym początku!Delikatne,lecz powalające.Z sekundy na sekundę,stawał się on coraz bardziej głębszy i zachłanny!Szczęście które mnie wtedy wypełniało...było w prost nie do opisania!
Powoli opuszczałam jego wargi,gdyż było zimno,a ja nie chciałam by ktoś się przeziębił!Co prawda nie zwracałam na to uwagi,przy Hazzie nic mi nie przeszkadzało.Nasz pocałunek...gdyby nie mój umiar..mógłby trwać w nie skończoność.Nie chciałam opuszczać jego warg,były tak ciepłe,delikatne i namiętne...awww!
                                           -Też cię kocham Styles!-powiedziałam opuszczając jego wargi,a swoją przegryzając!
Harry uśmiechnął się i ponownie mnie pocałował!Boże jak ja za tym tęskniłam i za tym wspaniałym zapachem!Gdy tylko opuścił moje usta mocno go przytuliłam,a on trzymał mnie tak,jakbym miała zaraz gdzieś wyjechać i już nigdy się z nim nie spotkać!Jego mam miała rację,Hazz to mistrz przytulania!
                                           -Ivy!Naprawdę wszystko dobrze?-zapytał po chwili,lekko łamiącym się głosem
                                           -Skoro chcesz wszystko zacząć od momentu przyjazdu z LA do Londynu,to...wręcz zajebiście!-powiedziałam entuzjastycznie.
Harry słodko się uśmiechnął i łapiąc mnie za rękę,zaczął powoli wyprowadzać z parku!Śnieg dość miło poruszył.Patrzyłam na okolicę i nagle zrobiła się miła i dość kolorowa...Haha!Słońce lekko przebijało się przez korony drzew,a ja patrzyłam na Hazzę i jego tonące w puchu loki!Jednym szybkim i skutecznym ruchem,przyciągnęłam Hazzę do siebie,tak że jego dłonie spoczywały na moich biodrach!Hazz dziwnie się popatrzył i zrobił minę w stylu "WTF",choć nie wiem dlaczego?Spojrzałam na niego z uśmiechem i lekko potargałam mu loki,wtedy jeszcze dziwniej się na mnie popatrzył.
                                           -Jak ja się za nimi stęskniłam!-powiedziałam uradowana!
                                           -Haha,a ja za twoim dotykiem.-uśmiechnął się.

                                                                          * * *
                             
Po długich na mowach staliśmy pod moimi drzwiami!Od razu wpuściłam przodem Hazzę i rzuciłam rzeczy na wieszak!
                                            -Wow,a tu co się stało?Przemeblowanie?-zapytał zdziwiony wchodząc do salonu.
                                           -Nie!Po prostu chciałam sobie po....posprzątać!-rzuciłam w ostatniej chwili!
                                           -Nie jest źle!-zaśmiał się i usiadł na podłodze.
                                           -Co ty robisz?-zapytałam.
                                           -Siedzę..tak o wiele lepiej niż na sofie!Może spróbujesz?-zapytał.
Nawet nie zdarzyłam zareagować,bo w ułamku sekundy znalazłam się na jego kolanach!Poczułam jego miły zapach,który zwalał mnie z nóg i przypominał mi ile dawał i daje mi bezpieczeństwa.Sztachnęłam się jego zapachem i poco się w niego wtuliłam,po czym usiadłam na przeciwko niego i tak jakby nigdy nic patrzyłam się na niego.Nie wiem sama ile się tak patrzyliśmy na siebie,ale nie trwało to krócej niż 20 minut.
                                          -Jesteś cudowna!-powiedział patrząc się w prost w moje oczy.Oblałam się rumieńcami.-Kocham gdy się rumienisz,to...słodkie!-dodał.
Siedziałam i ponownie wpatrywałam się w jego zielone tęczówki!Byłam taka szczęśliwa,że ponownie mam go przy sobie.Mam nadzieję że na długo...;/Po chwili Hazz uśmiechnął się szeroko.Sama nie wiedziałam dlaczego?
                                          -Coś nie tak?-zapytałam lekko zmieszana.
                                          -Masz wisiorek.-oznajmił skupiając uwagę na nim.
                                          -Znam cię.Jeśli by tak nie było,już dawno bym go na sobie nie miała!-od powiedziałam.
                                          -Boże jak ja ci dziękuję że trafiłem na nią!-zaczął mówić,składając ręce i wznosząc je ku górze.
                                         -Haha czasem cię nie rozumiem!-powiedziałam ze śmiechem.
                                         -Chodzi mi o to,że niczego nie roztrząsasz tylko o tym zapominasz i nie robisz nie potrzebnych wyrzutów i scen!-opowiadał.
                                         -A gdybym je robiła?-zapytałam.
                                         -To bym ci uprzykrzał życie do póki byś mi nie dała szansy!-od powiedział.-Jesteś dla mnie wszystkim i nawet nie wiesz jak dużo dla mnie znaczysz i jak dużo dla mnie znaczy to co robisz!-mówił.
                                         -A co robię?-grałam głupa.
                                         -Dajesz mi szansę jakby nigdy nic i wszystko traktujesz na luzie!-dodał.
                                         -Bo cię kocham!-rzuciłam bez chwili namysłu.-A z resztą,życie jest zbyt krótkie by marnować je sobie na nie potrzebne zaloty!Skoro się kogoś kocha i jest się pewny do jego uczucia...to na co czekać?-zapytałam.
Hazz tylko słodko się uśmiechnął i nawet nie wiem kiedy zaatakował moje wargi!Całował je tak namiętnie,że położyłam się na podłogę,a on zaczął całować mnie po szyi.Byłam taka szczęśliwa!Po chwili Hazz i ja zetknęliśmy się czołami.Czułam jego oddech na moim ciele....ahh!
                                         -Kocham cię!-szepnął.
                                         -Też cię kocham!-od powiedziałam.
Harry patrzył się na mnie,po czym ja szybko wpiłam się w jego usta,dominując nad nim!Hazzie się to chyba podobało,gdyż uśmiechał się podczas pocałunku.
                                         -Poczekaj chwilę.-szepnęłam tajemniczo.
Jak dzika zerwałam się i pobiegłam do kuchni!Szybko podbiegłam do zamrażarki i wyciągnęłam z niej 2 pudełka lodów...bodajże 2 litrowe.Czym prędzej chwyciłam za pudełka,ale moim oczom nie umknęły dwie butelki szampana!Bez namysłu chwyciłam je wraz z dwoma łyżeczkami i pobiegłam do Hazzy!Gdy tylko wbiegłam do salonu Harry wywalił oczy!Ja zaśmiałam się i kulturalnie podałam mu jego lody,szampana i łyżeczkę!
                                        -Skąd ty....szampan?Lody zimą?Ivy...-plątał się.
                                        -Spoko!Lody kupowałam,ale szampan...hmmm!-zastanawiałam się.
                                        -Może miałaś fazę?-powiedział twierdząco.
Spojrzałam na niego i wymieniliśmy się spojrzeniami,po czym każde z nas kiwnęło twierdząco głową.
                                        -To gdzie kieliszki?-zapytał otwierając szampana i lody!
                                        -Harry...żyj!Jesteśmy z powrotem razem.-zaśmiałam się.
Sama nie patrząc na jego reakcję otworzyłam swojego szampana i lody.Uśmiechnęłam się do niego,po czym stuknęliśmy się butelkami i każdy wziął sporego łyka!
                                        -Za nas!-krzyknął Hazz.
                                        -Za nas!-powtórzyłam.
Piliśmy i jedliśmy bez końca!Gdy szampan się skończył sięgałam po wszystko co miałam w domu!Gdy ja szukałam,Harry włączył jakąś muzykę.Po chwili z butelkami w rękach tańczyliśmy i darliśmy się jak opętani!Po czasie czułam się jakbym była naćpana i gadałam z...własnymi włosami!Podczas przerw,siedzieliśmy i gadaliśmy jakbyśmy byli na haju!Haha....jak mi tego brakowało!Po czasie picia i skakania,zaczęło nam się robić gorąco.Więc powoli zaczęliśmy się rozbierać i po rozwalaliśmy okna na rozcież!W samej bieliźnie wybiegliśmy na mój taras i zaczęliśmy się obrzucać śniegiem...gorzej niż dzieci!
                                       -Styles!-darłam się na cały dom!
                                       -Tak Rain!-od krzyknął.
                                       -Co masz...?-darłam się.
                                       -Ochotę na ciebie!-wręcz wrzasnął i rzucił się na mnie całując wszędzie!
                                       -Mmmm!Ahhh..Haha!-mruczałam i śmiałam się jednocześnie.-Haha...Hazz.
To wszystko wydawało mi się zabawne.Ale kochałam ten stan!Nawet nie wiem kiedy,ale siedziałam z Harrym na podłodze.Opierałam się o jego tors,a on całował mnie po szyi.Czułam się jak w niebie....i nawet wydawało mi się że widzę Lou i Nialla!
                                        -Ha...Harry!Wiedzę Lłu i Nala!-mówiłam rozbawiona,bełkocząc!
                                        -Ja...ja teżżż!-śmiał się.
                                        -Jakiego Nala i Lłu?Co z wami!?-powiedział zakłopotany Niall.
                                        -O co tu chodzi?Dzwonię do ciebie już nie wiem od kiedy,a ty siedzisz u swojej byłej...prawie goły!-mówił wywalając oczy Lou!
                                        -O niee!Widzisz ją?-powiedział zdziwiony!
                                        -Tak...matko Hazz!-powiedział lekko zdenerwowany Niall.
Nagle poczułam jak ktoś mnie unosi do góry!To był Harry!Na drgających nogach niósł mnie do sypialni!
                                        -Harry co ty odpierdalasz!-krzyknął Niall.
                                        -Ona jest moja i tyyy nie bęłdziesz mi jej oglądał głej!-mamrotał kalecząc.
Nie wiem kiedy,ale znalazłam się w sypialni wtulona w Hazzę!Był taki ciepły.
                                        -Harry wstawaj!Idziesz z nami..ruszaj się!-krzyczał Niall.
                                        -Co ty takiiiii złyyy!-ledwo złożyłam.
Dziwiło mnie jego zachowanie.Zawsze był spokojny i opanowany,a teraz?Może był taki tylko przy mnie?Nie dokończyłam moich rozmyśleń,gdyż ten ciągnął Harry'ego za nogę.
                                        -Zostaw goooo!-krzyczałam!-Zostaw!-darłam się podnosząc się z łóżka.
Wtedy nawet nie słyszałam kiedy,Lou coś do niego szepnął,a ten jak poparzony wyszedł z pokoju.Lou tylko pokręcił głową,zemknął drzwi,a mi zakręciło się w głowie i opadłam na łóżko!

                                                                          * * *

Otworzyłam oczy i o dziwo czułam się fantastycznie.Spojrzałam w okno i myślałam czy śniło mi się to,czy jednak głupi ma szczęście?Postanowiłam się przekonać.Szybko i napięcie obróciłam się w drugą stronę...haha głupi ma jednak zawsze szczęście!Obok siebie zobaczyłam słodko śpiącego Hazzę.Byłam taka szczęśliwa,że z radości delikatnie zaczęłam go całować za uchem!Nie chciałam go obudzić,a wiedziałam że Harry kocha gdy całuje się go za uchem...wtedy tak słodko się uśmiechał,dokładnie tak jak to zrobił teraz!Od razu otworzył oczy i namiętnie mnie pocałował.
                                         -Brakowało mi tego!-rzucił swoim wspaniałym zaspanym głosem.
                                         -A mi brakowało tych poranków!-rzuciłam.
Posłodziliśmy sobie jeszcze przez chwilę,bo brakowało mi tego...co dziwne!Wyskoczyłam z łóżka i pobiegłam do łazienki pod prysznic.Gdy tylko wróciłam po rzeczy by się ubrać,Hazz ponownie usnął!
                                                         

Po sporych namysłach,wybrałam tę pierwszą koszulę.Jak tylko się ubrałam zeszłam na dół.Poszłam do kuchni,zaparzyłam sobie herbatę i usiadłam po turecku na mojej podłodze!Sączyłam ją powoli i ostrożnie,gdyż była gorąca.Cały czas nie dopuszczałam do myśli,że ja i  Hazz jesteśmy ponownie razem!To było dla mnie wspaniałe i miałam cichą nadzieję że już nic się mi tego nie zmieni!Po chwili wzięłam kubek do ręki i wraz z nim powędrowałam w stronę okna,które padało bez pośrednio na taras.Śnieg padał jednym ciągiem,pokrywając wszystko do o koła białym,oczowalnym puchem. Nagle poczułam czyjeś ręce na moich biodrach i ciepły oddech na karku.Któż by inny jak nie Hazz?Od razu bez chwili namysłu mocno się w niego wtuliłam,a on zaczął mnie całować po szyi.
                                        -Kocham cię!-powiedziałam.
                                        -To dlaczego mi tak uciekłaś?-zapytał,nie przestając mnie całować.
                                        -Po prostu ciężko mi się przyzwyczaić do tego,że ponownie mam cię na wyłączność!-mówiłam.-Że twoje usta...twój każdy uśmiech,ruch,gest,jest ponownie mój!-zakończyłam.
                                        -Hehe..to się przyzwyczai!Bo ja się nigdzie nie wybieram.-zaśmiał się.
Zaraz po tym Harry stwierdził że zrobi śniadanie!Ja siedziałam potulnie i czekałam aż mój książę przybędzie!
Nagle poczułam zawrót w głowie i...i zobaczyłam ciemność!...
                                                                          (...)
                                                 -Nie możesz!-śmiałam się.                                     
                                                 -Ale chcę!-krzyczał.                                     
                                                -Dobra,ale tylko spróbujesz!-wyraziłam się jasno.
W tym czasie zdążył już poprawić swoje,dość długie blond włosy!Gdy tylko skończył je poprawiać,nawet z daleka zobaczyłabym te piękne błękitne tęczówki.Świdrował mnie nim odkąd skończyłam 3 lata....Haha!
                                     -Jesteś pewny?-zapytałam jeszcze raz.
I nawet nie wiem kiedy....znalazłam się w jego objęciach.Poczułam ciepło i bezpieczeństwo.Mimowolnie uśmiechnęłam się szeroko i zaciągnęłam się jego zapachem.W jego ramionach czułam się wspaniale,może to dlatego że był ode mnie o wiele,wiele większy i starszy?                                                                                                                                                                          
                                             -Ufasz mi?-zapytał.                                      
                                             -Bezgranicznie!-od powiedziałam bez wahania.
On tylko wyrwał mnie ze swojego uścisku i popatrzył twierdząco,po czym oddalił się.Włączył muzykę i z odległości 5 metrów pokiwał znacząco głową.Bałam się,bo nie byłam pewna czy damy radę?Długo tańczyliśmy to fakt,ale jeszcze takiego układu nie było!Przecież niedawno miał kontuzję.To był najdłuższy miesiąc mojego życia...miesiąc bez tańca!
Głośno westchnęłam i spojrzałam w wysokie okno,przez które przebijało się światło.Hala była pusta,tylko ja i on!Spojrzałam na niego i ponownie w okno,ostatni raz głośno westchnęłam i zaczęłam!Układ wydawał się prosty,ale było dużo podskoków i figur!Nie raz mnie łapał i ponosił,ale nie z lotu i w dodatku po kontuzji.Z lekkim przerażeniem i strachem,wzięłam się w garść i zaczęłam.Pierwsze kroki szły łatwo,ale każdy z nich,mimo iż trwał nie całą sekundę,to każdy obrót trwał wieczność!Gdy zbliżałam się do niego,modliłam się by dał radę.Skoczyłam i leciałam,z sekundy na sekundę coraz bardziej się bałam.Lecę i...i złapał mnie.!!Podniósł do góry, zrobiłam jedną z poz,po chwili ob kręcił mnie wokół własnej osoby i stawiając na ziemię mono mnie do siebie przytulił!Czułam i wyraźnie słyszałam jak jego serce głośno bije.    
                                                  -I co?Było aż tak źle?-zapytał z uśmiechem.
                                                 -Ah..nie drocz się zemną!-sapnęłam.
Po chwili puścił mnie ze swojego uścisku i uśmiechnął się.Odwzajemniłam go szybko i udałam się do szatni aby się przebrać.Gdy tylko się przebrałam,jak dzika uciekłam z hali i pobiegłam ku wyjściu.Wyszłam i odetchnęłam świeżym i dość ciężkim powietrzem.Był lipiec,było strasznie gorąco...więc czego się spodziewałam?Spojrzałam na słońce i uśmiechnęłam się w jego stronę.Zaraz po chwili poczułam czyjeś ręce na mojej tali.Odwróciłam się i był to...bo kto by inny jak nie on?                                                                                                        -                                          -Kocham gdy promieniejesz!-rzucił.                                               
                                          -Haha....zapamiętam to!-zaśmiałam się.                                    

 Podciągnął mnie do siebie i spojrzał głęboko w oczy!Czułam dreszcz...był miły!                                                                                       -                                        -Posłuchaj!-zaczął spokojnie.-Wiem że go kochasz.Ale musisz tańczyć...i!-powiedział dość chłodno.
Poczułam gęsią skórkę i miałam już zacząć mówić,ale ponownie ujrzałam ciemność!Ciemność stawała się coraz bardziej jasna....aż wpadła w biel!W ułamku sekundy straciłam oriętację...
                                                                           

Poczułam gęsią skórkę i miałam już zacząć mówić,ale ponownie ujrzałam ciemność!Ciemność stawała się coraz bardziej jasna....aż wpadła w biel!W ułamku sekundy straciłam oriętację...
                                                                           (...)
                                              -Ivy!Ivy!Słyszysz mnie...słonko!-mówił roztrzęsiony.-Ivy?Ivy!Błagam!-prawie krzyczał.
Nagle z tej całej bieli wyłonił się Hazz,maił łzy!Trzęsącymi się rękoma przybliżył się do mnie i mocno przytulił.Bez zastanowienia wtuliłam się w niego i zaciągnęłam zapachem.Pachniał wspaniale,poczułam falę uczuć które do niego czułam!Łzy pociekły mi...choć sama nie wiem czego!Nie rozumiałam sensu tego co....tego co,co?Sama nie wiem jak to nazwać?Sen,jawa,wizja?To chyba jedno i to samo!
                                           -Co,co się stało?-zapytałam się.
                                           -To raczej ja powinienem się ciebie o to zapytać!-powiedział łamiącym się głosem.-Wszedłem do salonu ze śniadaniem,a ty leżałaś i nie ruszałaś się!Byłem przerażony...potrząsałem tobą,krzyczałem...a ty nic!Wiesz jak się bałem!-mówił na jednym wydechu!
                                          -Bo ja siedziałam i..i zrobiło mi się ciemno i..Harry!-tłumaczyłam się,po czym jęknęłam i przyciągając go do siebie...mocno przytuliłam.-Bądź teraz blisko mnie...proszę!-szepnęłam.
                                         -Będę...zawsze!-od powiedział.
Nawet nie wiem kiedy,ale nasze usta złączyły się w namiętnym pocałunku,którego mi brakowało.
                                        -Haha!-za śmiałam się podczas całusa!
                                        -Co cię bawi!-powiedział zmieszany,zabierając swoje wargi z moich.
                                        -Bo spójrz!Już drugi dzień razem i takie dramaty!-uśmiechnęłam się.
                                        -Oj Iv!A tak właściwie to co tam widziałaś?!-zapytał.
                                        -Damiana.-od powiedziałam.
Nie wiem czego,ale nie zdziwiło mnie jego pytanie!A właściwie to czego on mi się przyśnił?Co prawda nie raz mi mówiono,że to coś znaczy gdy śni się.......zmarły!
                               

Rozdział 17

...Tom,Tom,Tom....Boże zwariuję!Moje życie zaczyna wyglądać,jak kolejny denny Polski serial,dlaczego?Mam 18 lat i takie problemy?Tak,najpierw pobił mnie chłopak,więc wyjechałam do Londynu.W Londynie zaczęłam się nudzić po tygodniu,więc moja kochająca mnie matka wysłała mnie na jakiś spacerek,choć sama nie wiedziała gdzie!Gdy się zgubiłam,ona nawet nie była łaskawa odebrać i o dziwo moim wybawcą był mój idol...;O!Po paru godzinach stał się on moim przyjacielem,a po miesiącu się we mnie zakochał i zostaliśmy parą,która wyjeżdża do LA by odpocząć.A tam!Dzikie Imprezy i jakieś walki w budyniu!Potem powrót do Londynu i po 2 tygodniach,on tak jakby nigdy nic mnie bluzga!Historyjka jak z bajki...mój idol się we mnie zakochał,aaaaaaaaaaaa!A potem okazuje się skończonym dupkiem!I weź tu bądź normalny.Nie mam ochoty brać udziału w tej szopce z mojego życia!Może i Dawid ma rację,może Hazz mnie faktycznie kocha i postanowił coś zrobić z Tomem?Lub po prostu mu się znudziłam....?Choć w sumie,jest jakaś szansa,że faktycznie chodzi o Toma!Harry miał dziwne telefony,również od Arl.Arl kręciła z Tomem,a po za tym,sam Lou powiedział,że to po części prze zemnie!Masakra.Tak szczerze to nie widzę sensu tej całej sytuacji....a skoro ja nie widzę sensu,to trzeba go znaleźdź.Niby Harry to mój idol i bożyszcz nastolatek,ale drugo stronnie to zwykły,nieziemsko przystojny,jak i wspaniały chłopak,którego kocham i nie widzę po za nim świata!Właśnie,jedynym sensem tej sytuacji jest to że go Kocham,jak nigdy nikogo.To w jaki sposób na mnie działa jest nie do opisania!Więc trzeba wziąć się w garść i po prostu iść do niego i zacząć wszystko,od tego momentu w którym wszystko pizło....ale ja tak nie chcę!Nie chcę ,nie chcę tego by Hazz się smucił i zaczął mi opowiadać,czego było tak,a nie inaczej.Takim gadaniem do niczego się nie dojdzie,a tak z drugiej strony,to jak zacząć taką rozmowę?Co podejdę do Harry'ego i powiem "Hej Hazz,słuchaj bo ja cię kocham i wiesz chcę wiedzieć czy ty mnie też...O mówisz że tak,cudownie,to powiedz mi czego mnie zbluzgałeś i zmieniłeś moje życie w czarną otchłań bez dna?".A po za tym,przecież nie jesteśmy już razem,więc po co Harry ma mi się tłumaczyć?Zgubiłam się totalnie i dlatego zacznę to,tak jakby nigdy nic!I mam już nawet pomysł jak to zrobię!

                                                                    * * *

...Wstałam i podeszłam do ściany,przy wejściu do salonu.Na szczęście znalazłam kartę i baterię od mojego telefonu.Czym prędzej włożyłam je do telefonu Dawida i włączyłam!Miałam z 1000 nie odebranych połączeń,od mamy,taty,Dawida,Sel i....Harry'ego...;).To słodkie...jednak dzwonił,co daję jakąś szansę!A więc teraz czas wziąć się do roboty!
                                                -Hej!Mam pytanko?-rzuciłam na dzień dobry.
                                                -Hej,widziałyśmy się jakieś 30 minut temu,ale dobra!Dawaj.-od powiedziała szybko.
                                                -Co byś powiedziała,żebyśmy się wybrały na koncert 1D?-zapytałam.
                                                -Żartujesz?No pewnie,ale czy to nie jeden z nich ,ostatnio mówił,że jesteś łatwą,rozkłada...-zaczęła krzyczeć,po czym zaczęła myśleć,w czym jej przerwałam.
                                                -Sel,nie pomagasz!Dam co znać ze szczegółami!-dodałam.
                                                -A kiedy on ma być!-zapytała.
                                                -Mówiłam,szczegóły potem!-powiedziałam ze śmiechem,którego nie miałam na swojej twarzy z w 2 miesiące.
                                                -Ale ja i Josh....-zaczęła jęczeć.
                                                -Pierwszy rząd!-powiedziałam z ironią!
                                                -Jaki Josh?-zapytała ze śmiechem.
                                                -I tego się trzymaj!-dodałam.
I na tym skończyła się moja rozmowa z Sel!Teraz muszę tylko jeszcze zadzwonić do Dawida!Ej ale ja mam jego telefon!?Hmmm,ale z drugiej strony nie dawał by mi swojego telefonu,nie mając telefonu!Bosz,po prostu do niego zadzwonię....
                                               -Tak!-powiedział zdziwiony.
                                               -Mam pytanko?-rzuciłam wesoła.
                                               -Idziemy z Sel na koncert 1D!Co ty na to?-zapytałam.
                                               -Że nie ładnie się chwalić!-powiedział.
                                               -Dawiddd!-dodałam groźnie.
                                               -No pewnie że wchodzę!Po prostu,nie myślałem,że po 30 minutach ,tak szybko coś wymyślisz!-rzucił ze  śmiechem!
                                              -No wiesz co?W każdym bądź razie,szczegóły podam potem!-powiedziałam pod koniec!
                                             -Spoko...To pa!-do powiedział.
                                             -Pa,pa!-zakończyłam.
Byłam Cała w skowronkach,mam tylko nadzieję że Hazz.........nie ważne!Część planu mam za sobą,ale...lol!Wszyscy na koncert,a ja nie mam biletów...Haha boska Ivy i jej rozumowanie!Wzięłam telefon i  miałam iść się napić,gdy zobaczyłam ten syf!I co ja mam teraz zrobić?Do drapałam się bez urazowo do sofy i pochłonęłam się w na myślę!Może rozumowanie mam kiepskie,ale pomysły trafne....mam taką Nadzieję!Jedynym pocieszeniem tej rozkminy,jest to że zrobię ciut więcej syfu...w sumie na syfię bez potrzeby,ale zabawę będę miała!Po chwili stałam pod lodówką,wyjęłam z niej ketchup,koncentrat pomidorowy i jakiś barszcz w proszku...;D!Wzięłam jakąś miskę i wszystko po troszku wsypywałam dodając wody!Szczerze,to nawet nie źle mi to wyszło.Złapałam miskę i łyżkę,po czym zaczęłam kropić to po podłodze.Koło drzwi wyjściowych,w salonie,w kuchni,na schodach i tak aż do pokoju Arl.Wzięłam do niego kluczyk,włożyłam go w drzwi,usiadłam i zaczęłam dzwonić do Louisa....;p!
                                           -Tak,słucham!-od powiedział tym swoim uroczym głosikiem.
                                           -L...Louis!Ah...pomóż m...m..miii!-sapałam.
                                           -Ivy?-prawie krzyknął zdziwiony!-Co,ccco się stało?-plątał.
                                           -Bo,bbbo,bo ja nie wiem co się stało!Kkkktoś jest w domu...krew..krew,moja ręka!Lou..błagam!-mówiłam prawie umierająca.
                                           -Jak to,ktoś jest w domu?Jaka krew Iv?-mówił przerażony.-Zaraz wezmę chłopców i już jadę!-mówił,po czym dodał pod nosem.-Hazz mówił,że już wszystko załatwił...boże!
                                           -Nie,nnie proszę,proszę tylko ty!I błagam nie mów nic nikomu,błagam!-mówiłam jęcząc.
                                           -Dobrze,dddobrze,ja zaraz będę.Nigdzie się nie ruszaj!-powiedział szybko.
Haha,biedny Lou,jestem taka okropna!Gdy tylko się rozłączyłam ,wybuchnęłam gromkim śmiechem.On był taki przejęty,a ja po prostu...OMG!Mówił coś o Hazzie?Hmmm,interesujące....

                                                                    * * *
                                                                   
                                           -O mój Boże!Ivy,Ivy!-krzyczał na cały dom.
To znaczy że się udało.Słyszałam tylko jak krzyczał moje imię i jak wbiegał po schodach.Wstałam z podłogi i stanęłam po cichu obok drzwi!Nagle usłyszałam jak ktoś rozwala je na rozcież.Lou nawet nie czekał,tylko wparował jak dziki do środka i zaczął iść w stronę fotela,zaś ja szybko zatrzasnęłam drzwi do pokoju!
                                           -Aaaaaa!-krzyknął,a ja prychnęłam śmiechem.-I..Ivy?-zapytał zdziwiony.
                                           -Baletnica!-powiedziałam z oburzeniem!
                                           -Matko boska,co się z tobą stało!Blada,ruda,anorektyczka!-powiedział wywalając oczy.-I w ogóle,tam na dole i ta krew.....Boże,widzę że tobie też nie służy to zerwanie!-dodał z westchnieniem.-A tak w ogóle,to czy ciebie,że tak powiem jebie!?Nie odbierasz telefonu,od 3 tygodni!Nie załamuj go jeszcze bardziej?-mówił.
                                           -Bo telefon.....bo telefon mi się tak nie chcąco rozbił o ścianę!-powiedziałam ze sztucznym uśmieszkiem!
                                          -Ta jasne,krzyknęłaś "spierdalaj" i rzuciłaś nim o ścianę!-powiedział robiąc mądrą minę.
                                          -Co,co!To ty dzwoniłeś?Po co?-zapytałam zdziwiona.
                                          -Bo chciałem wiedzieć,czy już zrobił to co musiał!-powiedział gryząc się w język!
                                          -Aha!-powiedziałam udając zrozumienie.-Chodzi ci oto,czy już mi powiedział jaka to ze mnie "Gruba,łatwa,nijaka,tylko i wyłącznie do zaliczenia,rozkładająca przed każdym nogi,nic nie warta dziwka?"-zapytałam.
                                           -Nazwał cię dziwką....ale ja mówiłem,żeby sobie odpuśśśśś.Czego tak właściwie  odemnie chciałaś?-początkowo mówił ze zdziwieniem,lecz szybko zmienił temat.
                                           -Co znaczy "mówiłem"?Hmmm,to znaczy że co?Larry istnieje?Eleanor jest Christiną,która jest Tiną,która jest kobietą ninja,która jest przykrywką?-powiedziałam nerwowo przełykając ślinę!
                                          -Haha!-zachodził się.-Wrócimy do tego tematu kiedy indziej.-dodał.
                                          -Dobra temat Eleanor,Christiny,Tiny,kobiety ninja,przykrywki będzie kiedy indziej,ale terazzzzz!Lou!Ja wiem,że ty wiesz wszystko i wiem że chodzi o Toma!Ale proszę,możesz mi chociaż powiedzieć.....czy on....-próbowałam coś wykrztusić!
                                          -Skoro wiesz że chodzi o Toma,to sama sobie odpowiedz na pytanie,czy coś do ciebie czuje!-powiedział z tajemniczym uśmieszkiem!
                                           -Tak sądzisz?-zapytałam nie pewnie,w tym znaczeniu,że jednak coś do mnie czuje.
                                           -Jeśli masz na myśli to,że żywi do ciebie jakie kolwiek uczucie tooooo...tak!-powiedział entuzjastycznie.
W duchu skakałam z radości!czułam się jak małe dziecko,które wpuścili do jego najpiękniejszego snu!To wspaniałe uczucie,zwane powszechnie nadzieją powróciło!Dostałam takiego banan że szok.Stałam i patrzyłam się w pustkę,w której widziałam siebie i Stylesa!Ponownie razem,takich innych,szczęśliwych!
                                           -Ivy,Ivy!Kontaktujesz?-zapytał po chwili,wyrywając mnie z tej,jakże użekającej chwili.                    
                                           -Tak,tak,tylko...Louis!-prawie że wykrzyczałam.
                                           -Hmmmm?-mruknął
                                           -Załatwiłbyś mi bilety?-zapytałam nie pewnie.-Pierwszy rząd....proszę!-mówiłam
                                           -Dobrze,ale...poco ci one?-dodał zdziwiony.
                                           -Potrzebne!Chcę być na waszym koncercie.O tylko na tym najbliższym.-rzuciłam szybko.
                                           -Dobrze,to za 10 dni,tak?-zapytał.
                                           -Tak!-bąknęłam.
                                           -To znaczy,że mogę już iść?-powiedział zmieszany.
                                           -No jasne!Tylko...proszę nie mów nic chłopcom!-mówiłam przejęcie.
                                           -Dobrze,ale wiesz,że Hazz zapyta!-powiedział tak jakby....hmmm.
                                           -Jak to zapyta?Przecież skąd on....?-pytałam.
                                           -Grałem z nim w Fifę!-powiedział z uśmieszkiem.-Martwił się.-dodał.
                                           -Ja pier...-sama nie wiedziałam co powiedzieć.-Będziesz mu się musiał tłumaczyć...prawda?-zapytałam.
Wiedziałam,że mają ze sobą jakąś więź,więc na co mogłam liczyć!Ale w sumie to nawet dobrze.Sama chciałam wreszcie chciałam zrobić z tą sprawą porządek!I najwidoczniej mam szansę....Lou pokiwał głową,ja powoli zaczęłam sklejać to,co mógłby mu o demnie przekazać!
                                            -Jeśli chodzi o mnie.....Ah powiedz mu,że nie chcę by mi się tłumaczył!Jeśli kiedykolwiek jeszcze zechce się zemną spotkać.Powiedz że to nie ma sensu,bo nie jesteśmy przecież razem i że chcę by wszystko to co się wydarzyło,po prostu.....po prostu by tego nie było!Byśmy żyli teraźniejszością i tak jak my tego chcemy....od nowa!-powiedziałam.
                                            -Dobrze!-rzucił,po czym dodał ciche "pa" i wyszedł.
Siedziałam i myślałam jak Hazz zrozumie moje słowa!nie chciałam by robiły mu nadzieję,lecz też nie chciałam by myślał,że temat nas "razem" jest przereklamowany.Siedziałam tak przy oknie i patrzyłam jak puszek pokrywa to piękne miasto.Oparłam się o ścianę i przywarłam lekko twarz do okna i nawet nie wiedzieć kiedy....zasnęłam.
Rano obudziłam się zmarznięta.Telepałam się,więc szybko pobiegłam wziąć ciepły prysznic i muszę przyznać,że poczułam się lepiej do puki nie zeszłam do salonu!Gdy tylko tam stanęłam zadałam sobie pytanie "Za jakie grzechy"!Na ekranie mojego telefonu wyświetlała się 13:14,to sobie pospałam!Złapałam z lodówki karton mleka,z półki wyjęłam płatki,wzięłam miskę i diabelską łyżeczkę i zaczęłam jeść.Pozmywałam,włączyłam na ful jakieś piosenki z płyt,które miałam w domu i zaczęłam.To była katorga!Myślałam,że do świtu się nie wyrobię!Było tego koszmarnie dużo,a mi jak zwykle się nigdzie nie śpieszyło.Musiałam zmyć moją mieszankę ze schodów i podłogi.Pozbierać szkło,dokładnie pozamiatać,po odkurzać i wszystko doprowadzić do ładu.Za każdą posprzątaną rzecz robiłam sobie chwilę odpoczynku.To była katorga,po wielu męczących godzinach....skończyła się xD!Nareszcie przyszedł czas,na zasłużony odpoczynek!Nalałam sobie całą wannę wody i znużyłam się w przyjemności.Siedziałam w niej i myślałam "Co dalej?".Męczyło mnie to,to co zrobi Harry,to co sobie pomyśli i to czy to on zawalczy o mnie,czy to ja o niego....;/?Siedziałam dopuki mi nie zrobiło się zimno!Wyszłam z wody przebrałam się i była....23:16.Wow miałam odory czas!Nikt nie wie,jaka radość mnie przepełniała,gdy nareszcie położyłam się w swoim łóżku!Spałam i spałam!Przyśnił mi się Hazz,jak się uśmiechał,był cudowny.Tak cudowny,że mogłabym spać wiecznie,ale....!
Obudziłam się szczęśliwa,jak nigdy!Wstałam rozciągnęłam się i poszłam na ranną toaletę!
Zeszłam na dół i zjadłam coś na szybko,nie wiem czego,ale nie chciałam siedzieć w domu!Pobiegłam na górę,zrobiłam make up i ubrałam się...

                                                         

Jak już tylko naciągałam spodnie,powoli zaczęłam schodzić na dół i zakładać kurtkę!Nie wiem skąd ten pośpiech i taka potrzeba,ale dziś...dziś było inaczej niż kiedykolwiek!Wyjęłam słuchawki z torby i gdy tylko chciałam włączyć muzykę,zerknęłam na godzinę była 14:30!Haha Styles i moje kochane łóżko,zafundowali mi sen życia!Wyszłam radośnie z domu i patrzyłam na powoli tonący w śniegu Londyn.Był dopiero Listopad,a tu taki śnieg....haha może przesadzam,ale czy to ważne?Byłam szczęśliwa!Sama nie wiem dlaczego,nie wiem co powodowało u mnie taką radość?To że wychodzę na dwór?Interesujące,a może to że wreszcie jest nadzieja.....ah nie wiem,jest to chyba jedyne pytanie,na które teraz nie mam odpowiedzi!Szłam i szłam,przechodziłam przez Royal Park!Śnieg tak pięknie prószył,a ludzie wszędzie szli pośpiesznie.Żal mi tych ludzi!Każdy przechodzi tędy z milion razy dziennie i nikt nie jest w stanie zwolnić by docenić piękno tego miejsca!Słuchałam muzyki i myślałam jaki sens ci ludzie mają z życia?Co dziennie to samo!Biegną przez ten park,czy nawet przez całe to miasto,a to wszystko po to by dojść do pracy,która kto wie czy sprawia choć połowie z nich przyjemność!Cały czas pośpiech i pośpiech!Zastanawia mnie to czy czasem nie mają dość?Na ich miejscu od razu bym się zatrzymała i zaczęła iść jak człowiek.Bez stresowo,spokojnie z opanowaniem,a nie jak.....bez komentarza ;)!Tak szczerze?Zaczęło mnie to po czasie irytować,więc jak najszybciej z niego wyszłam i poszłam w inną stronę.Szłam i sama nie wiedziałam gdzie idę,ponownie natrafiłam na jakiś park.Z początku nie wyglądał jak park!Był zarośnięty,miał polne dróżki i bardziej przypominał las....był cudowny!Byłam taka szczęśliwa,a jednocześnie przerażona!Nikt,żywej duszy...nic nie przechodziło przez ten park.Po jakimś czasie zaczęło mi to bardziej sprawiać radochę bo....mogłam sobie poświrować!Tańczyłam od małego,to nie była dla mnie jakaś nowość.A z resztą tak dawno tańczyłam!Gdy tylko poleciało coś,przy czym wyobrażałam sobie układ zaczynałam tańczyć i tak było tym razem!Nikt się nie patrzył,a nogi same zaczęły mnie nosić.Po drodze stały lampy,zaczęłam się na nich kręcić i coś odwalać...Haha cała ja!Tańczyłam wszystko co znałam!przeszłam na balet i gimnastykę,zaczęłam skakać i robić jakieś figury,a to sprawiało mi tyle radości,taniec był dla mnie od skocznią od wszystkiego!Gdy tylko zaczęłam tańczyć,nie mogłam przestać to było....Boże niesamowite.Zaczęłam skakać i podczas jednego z wyskoków,akurat baletowych,ktoś mnie złapał...;O!Nie wiedziałam co zrobić,ale tańczyłam dalej.Ten "Ktoś" uniósł mnie i zaczął z lekkimi podrzutami,obracać wokół siebie!Gdy tylko mnie postawił,chciałam się zapytać,kto to?Co to?Jak i skąd?Ale on nie dawał za wygraną,chwycił mnie w pasie,wykonał Parę ruchów i przeszliśmy do jiva,przeplatając przez to inne tańce!To było..."WoW"!Nie wiem ile to trwało,ale czułam tak wspaniałe uczucie,że coś niesamowitego.Czas nie był łaskaw i zanim się obejrzałam skończyliśmy.Wydawało mi się,lub nie,ale sądzę że chłopak mnie sprawdzał.Wykonywał proste ruchy,które mimiką ciała kazał mi powtarzać.Stanęłam na przeciwko niego,był to blondyn,dość śliczny.Miał również kolczyk w wardze,dobry gust,nie duże usta i błękitne oczy...ironia losu!Patrzyłam na  niego,a on na mnie.Po chwili uśmiechną się i zaczął:
                                          -Jesteś niezła!Jak zechcesz to wpadnij!-powiedział z podziwem,uśmieszkiem i błyskiem w oczach na raz,podając mi jakąś wizytówkę!
Wzięłam ja i pokiwałam głową,spojrzałam na nią i już miałam się zapytać kim on jest,ale ten się ulotnił jak para!To było dziwne i to mega!Chłopak niby jak chłopak,ale...!Po 1.Nie przedstawił się!Po 2.Ja tylko spojrzałam na to co mi wręczył,przez ułamek sekundy,a jego nie było.Nawet nie słyszałam jak odchodził.Po 3.Miał inne spojrzenie i dziwną energię.Było to nawet miłe,ale jakże cholernie straszne!Spojrzałam jeszcze raz i był to Dom Tańca "Salt"....pff jak w tym filmie!Nagle zrobiło się ciemno i strasznie!Z wielkim pośpiechem ruszyłam w stronę domu.Miałam już dość spacerów,jak na jeden dzień!

                                                                          * * *

Wróciłam do domu i od razu poszłam się myć!Po kąpieli poczułam się lepiej,usiadłam na łóżku i zaczęłam się zastanawiać nad tą dziwną sytuacją w parku.Niestety szybko o niej zapomniałam gdyż zasnęłam.Obudziłam się,lecz nie szybko wstałam!Leżałam i przewracałam się,po czasie postanowiłam odbyć poranną toaletę i zjeść śniadanie.Po posiłku włączyłam jakiś program muzyczny.Trafiłam na 10 naj z One Direction!Od razu włączyłam to na fula,właśnie zaczęło lecieć "Live While We're Young"!Jak dzika odsunęłam mają sofę i wszystko co stało mi na drodze w kąt.Dywan,stolik fotele,wszystko.Jedyne co mi zostało,to ogromna przestrzeń.Zaczęłam tańczyć,skakać i robić wszystko co się dało.Moje ciało wypełniała wspaniała energia,szczęście,sens życia...coś tak wspaniałego.Czułam się,jakbym mogła zrobić wszystko!I tak było przez 5 dni,całymi dniami siedziałam w domu i tańczyłam...gdy nagle mnie coś tknęło!Sama nie wiem co,był to identyczny poranek jak w tedy.Poczułam coś,coś,coś tak mi obcego i nie znanego,ponownie powróciła chęć wyjścia!Zebrałam się w sekundzie,lecz dziś chciałam założyć coś luźniejszego!
                                                     

Jak strzała wyparowałam z domu i poszłam tą samą drogą,którą szłam tego dziwnego poranka!Szłam,szłam i zanim się zorientowałam byłam podobnie w tym samym miejscu co w tedy.Było to dla mnie dziwne,ale byłam zadowolona.Byłam zamyślona,między innymi o Harrym,jak i o tańcu.Myślałam czy do niego wrócić,ten chłopak był jak znak.Kochcałam tańczyć i zawsze gdy byłam mała powtarzałam,że nigdy go nie zostawię.Taniec był,jest i chyba dla mnie zawsze będzie jak oddech.Wszędzie panowała cisza,była przerażająca,ale kto jej nie podszebuję?
                                                       -Nie zmarnuj tego!-usłyszałam czyjś głos.
Odwróciłam się przerażona za siebie,ale nikogo nie było!Byłam przerażona,zaczynałam wpadać w parnoję!Zaczęłam  co chwilę obracać się za siebię,nie wiedziałam co mam robić?Byłam sama w środku jakiegoś dziwnego,zapuszczonego parku i zaczynałam słyszeć jakieś głosy...Matko bosak!Nawet nie wiem co miałam myśleć,a tym bardziej co robić?Szłam z takim kopem....że szok!Po czasie zaczęłam pomału biec,aż....aż na kogoś wpadłam.Tak się stukneliśmy,że prawie wywaliłam się na chodnik,lecz na całe szczęście ten "Ktoś" szybko mnie złapał za biodra i bardzo mocno do siebie przycisnął!To działo się w sekundzie,tak szybko,że nawet nie zdążyłam wydać z siebie odgłosu.Choć może to było spowodowane,co chwilę paraliżującym mnie strachem?Kto wie?Byłam taka przerażona,że wręcz wtuliłam się w tego kogoś!To musiało wyglądać dziwnie,ale ten ktoś pachniał mi bardzo znajomo!Gdy tylko go poczułam,poczułam bezpieczeństwo i miłość,której mi brakuje już od prawie 2 miesięcy!Po czasie,gdy już się uspokoiłam,ciut się skrępowałam,postanowiłam zobaczyć,kto tym razem stał się moim wybawcą!Trzymał mnie tak mocno w talii,jakbym miała mu uciec,nie wiedziałam jak się zachować,więc po prostu powoli uniosłam twarz ku gurze!A,ja...myślałam że się popłaczę!Gdy tylko podniosałam gołowę,moje oczy spojrzały w jego...ponownie!Zaniemówiłam.Te piękne,pełne uczucia,zielone kocie oczy powróciły!Były tak piękne i ponownie patrzyły na mnie tym pewnym,innym i niepowtarzalnym spojrzeniem,a ja patrzyłam prosto w nie!Nawet nie wiem kiedy,ale gwałtownie i w ułamku sekundy...uśmiechnęłam się!Jeszcze nigdy,nie miałam tak szczerego i nie kontrolowanego uśmiechu jak w tamtej chwili!Zerknęłam szybko na jego wargi,gdyż nie chciałam ponownie tracić tego spojrzenia!One też się uśmiechały...                    

                                                                                                       
                 

Rozdział 16

                                                    -To koniec!-powiedział z chłodem w głosie,gdy tylko wszedł do pokoju.
                                                    -Jaki koniec?-zapytałam zdziwiona.
Hazz nic nie od powiedział,podszedł do szafy,wyją z niej torbę i zaczął do niej wrzucać moje rzeczy!Nie wiedziałam o co mu chodziło,wyszedł tylko na rozmowę i......i co tak po prostu wchodzi i mówi "To koniec"?
                                                    -Co tak stoisz?Pakój się!-rzucił jeszcze bardziej obojętnie.
                                                    -Harry,ale o co ci chodzi!?-zapytałam zdziwiona.
                                                    -No tak,twoja pusta główka nic nie analizuje!-mówił z ironią-Koniec z nami!A tak szczerze...znudziłaś mi się!Już zrozumiałaś!?-zapytał,lecz wciąż się na mnie nie popatrzył,tylko jeszcze szybciej zaczął wrzucać rzeczy do mojej torby!Odebrało mi mowę i ścisnęło żołądek...nie wiedziałam co mam zrobić!
                                                   -Stop,stój....Hazz powiedz o co chodzi!-mówiłam spokojnie,przełykając nerwowo ślinę!Harry nawet nie drgną.
                                                   -Spójrz na mnie!-powiedziałam głośniej.-Harry.-powtarzałam.
Hazz odwrócił się szybko,spojrzał na mnie i sam chyba nie wiedział co powiedzieć!Jego oczy....
                                                  -Jak to, o co chodzi?-zapytał zdziwiony,lecz nawet na mnie nie patrzył-Mówiłem już chyba!-dodał i wrócił do dawnej czynności!Złapałam go za ramię i odwróciłam w moja stronę!Wzięłam głęboki wdech i spojrzałam mu w oczy,on zaś nimi uciekał,tak że nawet nie wiedziałam jaki mają wyraz!
                                                   -Nie chodzi mi o to!-zaczęłam-Chodzi o to,że tak nagle i po prostu?Hazz...-mówiłam ze spokojem,gdyż nie mogłam wyczuć Harry'ego.
                                                   -Nie nazywaj mnie tak!To pierwsze,a drugie,chciałem to zrobić tydzień temu,ale ty...-nie skończył,tylko zaśmiał się bezczelnie i złapał mnie za pośladek,po czym dodał-Chciałaś się jeszcze pobawić!-spojrzałam na niego z żelem i nie zrozumieniem,a on szybko zabrał rękę.Stałam i patrzyłam się na niego wielkimi oczami,bo nic z tego nie rozumiałam!On nigdy się tak nie zachowywał!Harry patrzyła tak na mnie przez chwilę i zaczął mówić!
                                                  -Co się gapisz?Dalej nie rozumiesz?Posłuchaj,przepraszam jeśli wierzyłaś w to,że jesteś inna wyjątkowa,a tym bardziej że cię kocham!Za kogo ty mnie miałaś,Hmm?
Zatkało mnie!Nie wierzyłam w to co usłyszałam!A tym bardziej,że nie patrzył się na mnie!Wzięłam go za pod brudek i skierowałam jego twarz w prost na moją,patrzyłam mu w oczy i zaczęłam.
                                                -Proszę bardzo,teraz możesz mi to powiedzieć!Proszę powiedz mi to prosto w oczy!Jeśli naprawdę każda chwila zemną nic dla ciebie nie znaczyła,jeśli mnie nie kochasz i nic dla ciebie nie znaczę....to proszę!-mówiłam to z przekonaniem!Nie sądziłam by to powiedział!O Harrym można by powiedzieć wiele,ale nie to,że nie był wierny....chyba?Hazz spojrzał na mnie,wziął głęboki wdech i...
                                                -Prosto w oczy,a więc proszę!Mówisz,że "jeśli nic dla mnie nie znaczysz i że cię nie kocham"!Zacznijmy od tego,czy kiedykolwiek w życiu cokolwiek dla mnie znaczyłaś i czy cię w ogóle....-zaciął się,po czym szybko przełkną ślinę i dodał-Kochałem!Jesteś,byłaś i dla mnie zawsze będziesz taka sama  jak inne,jedno razową przygodą i pocieszeniem!Zwykła nijaka i tylko i wyłącznie do zaliczenia!Zawsze....masz to nawet wygrawerowane na wisiorku!-powiedział to nie pewnie,lecz wciąż się śmiejąc!Gdy to usłyszałam...nigdy się tego nie spodziewałam,nie z ust Hazzy!On zawsze dawał mi tak wspaniałe uczucie bezpieczeństwa,tyle szczęścia iiiiii.....
                                              -Dlaczego,dlaczego mnie krzywdzisz!?-zapytałam ze smutkiem i spokojem.Harry od razu spojrzał bez pośrednio na mnie ze zdziwieniem-Skoro jestem dla ciebie jak każda,to dlaczego akurat ja?Wiedziałeś co zrobił mi Tom,a mimo wszystko w tej chwili ranisz mnie bardziej niż on,przez te 3 miesiące.-mówiłam ze spokojem,bo łzy cisnęły mi się do oczu,Hazz przestał się śmiać.-Od kiedy byliśmy parą...myślałam że  nie zasługuję na ciebie,że nie jestem ciebie warta!Żałuję tego!-dodałam.
Harry'ego wręcz zamurowało,wywalił tylko oczy i nie wiedział co powiedzieć!Patrzyłam się na niego,a on na mnie.Po chwili Hazz ponownie nabrał powietrza i uśmiechną się szeroko,wciąż nie spuszczając wzroku ze mnie!
                                           -Cudowna ta twoja przemowa!-zaśmiał się,a ja poczułam się jakby ktoś mnie kopną w twarz!-Pytasz dlaczego ty?Hmmm,masz niezłe ciało,co prawda jesteś ciut gruba,ale...!Mało jęczysz i nażekasz,a przede wszystkim jesteś ŁATWA!Za pewne rozkładasz nogi przed każdym,hahah!Czasem nawet,było mi za ciebie wstyd.Haha czułem się jakbym chodził ze zwykłą tanią..nie ważne!-zakończył z jeszcze większym śmiechem,niż gdy zaczął.
Jak tylko skończył,moja twarz wręcz tonęła we łzach!To było niewiarygodne,z tych cudownych ust i to jeszcze tym zniewalającym głosem,wypowiedział te słowa!?Łzy ciekły mi jak wodospad,to był okropne!Od osoby po za którą nie widzę świata,czuję się przy niej jak na chmurce i która dawała mi tyle miłości i szczęścia...mówi mi właśnie to?To nie był Harry!O Harrym można by było naprawdę dużo powiedzieć,ale nigdy to że nie potrafił traktować kobiet i był chamski,a tym bardziej bezduszny.Hazz przez te prawie 5 miesięcy,dawał mi tyle troski,bezpieczeństwa,miłości i radości.Był zawsze w tedy,gdy go potrzebowałam,a to co przed chwilą usłyszałam i zobaczyłam...Boże.
                                        -Płaczesz!?Jesteś żałosna!Zamiast tak wyć,byś zaczęła się pakować!-powiedział po chwili ciszy,wskazując torbę.
Nie wierzyłam,że po tym wszystkim jeszcze miał czelność cokolwiek powiedzieć.Byłam w szoku,złapałam szybko telefon i moje klucze do domu,które leżały na stoliku przy łółżku i stanęłam na przeciwko Hazzy.On patrzył zdziwiony,ja zaś zamierzyłam się by go uderzyć,Harry tylko zacisną oczy i nawet się nie sprzeciwiał.Już miałam go uderzyć,lecz mimowolnie zatrzymałam rękę, Harry otworzył oczy.Spojrzałam na niego ostatni raz!Miałam ochotę się na niego rzucić,poczuć ponownie to bezpieczeństwo i miłość....ale.Pokręciłam tylko głową i zbiegłam na dół do drzwi,z jeszcze większym płaczem!Gdy już naciskałam klamkę,ostatni raz spojrzałam na schody.Stał na nich Hazz,który trzymał moją torbę.Wydawało mi się czy szkliły mu się oczy?Z resztą nieważne,ostatni raz zmierzyłam go wzrokiem i szybko wyszłam,głośno zatrzaskując drzwi za sobą!Nie ma słów które by mogły opisać to jak się czułam!Do tego lał deszcz,tak jak nigdy,zaś ja nawet na to nie zwróciłam uwagi,nigdy jeszcze tak nie płakałam jak wtedy!Szłam co chwilę ocierając łzy,oglądałam się do o koła i patrzyłam na ludzi którzy chowali się przed deszczem.Nie wiem ile kilometrów miałam do domu,ale to się nie liczyło,liczyło się to,że osoba która nadawała mojemu życiu sens odeszła,być może....na.....na zawsze!


                                                                           * * *

Nie mogłam otworzyć drzwi,cały czas szarpałam się z zamkiem.Gdy weszłam do domu,padłam na podłogę i wyłam!Tak po prostu wyłam!Sama nie wiedziałam jakie uczucie się mną kieruję!Byłam wściekła za to,że jakim prawem mógł mnie tak skrzywdzić....jakim?A z drugiej strony bolało mnie to,że straciłam część mnie....tak jakby ktoś mnie tak po prostu i bez powodu rozerwał na pół i zaczął się bawić!Siedziałam i płakałam,nawet nie wiem jak długo.Po czasie otrząsnęłam się i otarłam łzy,ale bez potrzeby!Popatrzyłam w prost,zobaczyłam wejście do salonu....przypomniało mi się jak tu siedziałam i jadłam składkę owocową,a Hazz prychną śmiechem,po czym ja rzuciłam się na niego!Gdy tylko to sobie przypomniałam....WYBUCHNĘŁAM!Wstałam i gdzie się nie popatrzyłam tam był ON,wszędzie!Przypomniałam sobie jak pierwszy raz go poznałam.Pamiętam jak siedziałam na tym moście i podniosłam głowę,a pierwsze co zobaczyłam to jego cudowne spojrzenie i czarujący uśmiech.To z jaką pasją słuchał mnie w samochodzie,to jak się śmiał z tego jak sobie tańczyłam,jak zabrał mnie tam,do innego                     świata...;D!Nasz wyjazd do LA,naszą walkę w budyniu i jego samojebki na jachcie!
Jego każdy uśmiech i spojrzenie!Gdy tylko o tym myślałam,uśmiechałam się.Niestety mój uśmiech szybko się skończył i ogarnęła mnie złość!Wszystko co wpadło mi w ręce,tym rzucałam,rzucałam po domu!Biłam i tłukłam wszystko,wszystko co się dało!Kwiatki,talerze,miski,kubki,wszystko co się dało!Mój salon wyglądał  kategorycznie,ale i tak gorzej było zemną!Upadłam w to całe szkło i darłam się jak opętana,krzyczałam.A co?Wszystko co się dało...byłam na skraju załamania!
                                                            -Dlaczego mi to zrobiłeś,dlaczego!Miałeś być mój!Miałeś być tym,tym.....tym.....tym jedynym!-darłam się na cały dom i tłukłam wszystko.
Gdzie tylko się nie popatrzyłam,wszędzie była jakaś cząstka Hazzy.Z mojej depresji wyrwał mnie mój telefon,zaczął dzwonić jednym ciągiem!Podniosłam go,a na wyświetlaczu miałam jakiś nie znany numer,szybko odebrałam i rzuciłam tylko "co"!Ktoś po tamtej stronie,poprawił głos i zaczął...-          
                                                           -Wszystko dobrze!Jak tam z Hazzą,co?-był to dość męski głos,spokojny i miły.
Gdy tylko usłyszałam Hazza,zrobiło mi się gorąco!Było może,po 21,a tu ktoś urządza sobie telefony.Nabrałam powietrza i krzyknęłam do słuchawki tak głośno jak tylko mogłam "SPIERDALAJ",po czym rzuciłam telefonem o ścianę!Nie wiem jak mocno nim rzuciłam,bo nic z niego nie zostało....dosłownie!Nie wiem kto dzwonił i zapewne go przestraszyłam,ale to już jego problem!Poszłam zapłakana pod prysznic,zrobiło mi się lepiej,ale tylko chwilowo.Stanęłam przed lustrem i zobaczyłam zapuchniętą od płaczu twarz,zaś na szyi wisiorek od Hazzy.Na jednym ze skrzydeł papierowego smolocika pisało "Always".Gdy tylko ot zobaczyłam przypomniały mi się słowa Hazzy "Jesteś,byłaś i dla mnie zawsze będziesz taka sama  jak inne,jedno razową przygodą i pocieszeniem!Zwykła nijaka i tylko i wyłącznie do zaliczenia!Zawsze....masz to nawet wygrawerowane na wisiorku!".Chwyciłam wisiorek i rozpłakałam się jak małe dziecko,to dziwne...lecz nie miałam ochoty go niszczyć.Co prawda,to prawda tak powiedział,ale starałam sobie kojarzyć ten napis z milszymi słowami!Harry gdy mówił,że mnie kocha powtarzał "Zawsze" i tego się trzymałam!Poszłam do mojego pokoju,włożyłam jakieś dresy i bokserkę.Usiadłam na łóżku i nie wytrzymywałam tam!Więc postanowiłam iść do jedynego miejsca które mi go nie przypominało,a mianowicie był to pokój Arl!Był on nie dokończony,miał on 3 duże okna,bo był on narożny,na oknach wisiały jedynie duże i ciężkie beżowe zasłony.Pokój miał  ogółem kolor kawy z nutką mleka wpadającą w bardzo jasny beż,podłoga była z brzozowych paneli.Na samym środku stał duży bujany fotel,na którym były 3 poduszeczki,były haftowane i bardzo wygodne!Weszłam po cichu do pokoju,złapałam jedną z poduszek,a na pozostałych dwóch się oparłam.Wtuliłam się w poduchę i zaczęłam płakać.Tak strasznie mnie to bolało,już nie chodzi o jego słowa,a to,że być może nigdy,już przenigdy z nim nie będę!Zawsze gdy się budziłam,obok siebie widziałam mężczyznę,który gdy tylko się uśmiechał nadawał coraz to lepszą barwę,mojemu życiu!Siedziałam i płakałam,co mi już zostało?Nie mam przy sobie nikogo!Rodzice wyjechali,a gdyby nawet byli mama by mówiła,że to tylko przejściowe!Może i tak,ale ja czuję inaczej.Sel,a no właśnie Sel....Sel jest z Joshem czy jak on tam!Więc jestem skazana na siebie!Siedziałam i płakałam,a za oknem...noc,dzień,słońce,deszcz,śnieg i tak w kółko.Sama nie wiem ile tak siedziałam,od czasu do czasu wychodziłam by coś zjeść,czy chodźby się napić,ale to było święto.Z resztą ciężko się chodziło po szkle i niewiadomi czym!I tak mijał dzień,za dniem!Płacz i każdego dnia coraz gorzej!Czułam się strasznie,tego nie da się opisać,a ni powiedzieć.Harry był dla mnie jak heroina!Każdego dnia chciałam i pożądałam go bardziej i bardziej,był wszystkim o czym  myślałam i robiłam!Nic nie miało dla mnie sensu....NIC!
                                          

                                                                  * * *

...Chciało mi siku!Nie nawiedziłam chodzić do łazienki,było tam dużo luster,których jak na złość nie dało się uniknąć.Weszłam spokojnie i gdy tylko załatwiłam,to co załatwić miałam,postanowiłam przemyć twarz.Wytarłam się ręcznikiem i moje spojrzenie powędrowało wprost na me lustrzane odbicie!Wyglądałam fatalnie.Byłam blada,spuchnięta,miałam wielkie wory pod oczami,a moja dotychczasowa figura przypominała  wieszak!Moje włosy były zniszczone i oklapnięte,postanowiłam to zmienić!Skoro Harry był moim nałogiem...to postanowiłam z nim zerwać!Wzięłam prysznic,umyłam głowę,zrobiłam lekki makijaż,wysuszyłam włosy,przebrałam się w coś i wyszłam z domu!O dziwo na dworze było zimno,a na chodnikach był biały puch.Niestety jakoś nie specjalnie chciałam zwracań na to uwagę i jeszcze szybszym krokiem zaczęłam iść w stronę galeri!Nie wiem czy spędziłam w niej choć 10 minut.Kupiłam farbę do włosów,parę kosmetyków i poszłam do domu!W domu rzuciłam wszystko i poszłam malować włosy!Gdy zmyłam farbę ,postanowiłam mój kolczyk w wardze zmienić na mój stary.Gdy tylko wróciliśmy z LA do Londynu,wyjęłam ten ćwiek i wstawiłam małą kuleczkę,ale teraz w niczym mi on nie będzie przeszkadzał,więc poco ma leżeć!Jak tylko zmieniłam kolczyk,zrobiłam sobie mocny makijaż i wysuszyłam włosy,które wyszły dość....dość...czerwieniasto!
                                                                      

Ale tak szczerzę....to teraz czuję się lepiej!Zawsze Harry mówił,że kocha mnie za to,że jestem naturalna!Hmmm to trzeba to zmienić.Niby to zwykły kolor włosów,ale ja się czuję jak nowo narodzona!To prawda,z dnia na dzień coraz bardziej mi barak Harry'ego!Brakuję mi jego głosu,który co dziennie mnie wołał i mówił jak bardzo mnie kocha!Jego warg,które co chwilę mnie muskały,tego jak mi śpiewał i jak się uśmiechał.Wciąż nie potrafiłam,a co ważniejsze nie mogłam o nim zapomnieć....ale żyje się dalej.Całymi dniami siedziałam w pokoju u Arl,bo wciąż jednak nie byłam, w stanie ogarnąć salonu,a po za tym nie wiedziałam kiedy jeszcze raz mogę wybuchnąć.Siedziałam sobie na fotelu i piłam herbatę,gdy nagle usłyszałam jak ktoś otwiera drzwi do mojego pokoju!Wstałam jak oparzona i szybko się odwróciłam,a w progu stali......Dawid i Sel!
                                                 -Arl!Gdzie jest Ivy?I co zrobiłaś z włosami!?-zaczęła się nerwowo dopytywać Sel.
                                                 -Nie poznajesz mnie?-powiedziałam zdziwiona wywalając oczy!
                                                -Ivy?Ale....WOW!-rzucił Dawid.
                                                -Co się z tobą stało?Wyglądasz....Boże święty!-mówiła przerażana-A tam na dole i i i od października próbuję się do ciebie dodzwonić!-mówiła przejęcie,a Dawid kiwał tylko głową!
                                                -Harry...!I tak właściwie to jak nie Październik,to co mamy za miesiąc?-powiedziałam ze smutkiem pytając.
                                                -Listopad...właściwie to już 21,ale to szczegół!-dodał spokojnie.-Ale to nie zmienia faktu co stało się z tobą!Masz czerwone włosy,mocną tapetę i wyglądasz jak anorektyczka!-wciąż mówił zdziwiony.
                                               -Macie czas?-zapytałam nie pewnie!
                                               -No jasne!-rzuciła szybko Sel.
Zaraz po tym,dałam każdemu poduszkę i kazałam wygodnie usiąść,po czym zaczęłam opowiadać!
                                               -Harry już od jakiegoś czasu miał dziwne telefony,po których od razu stawał się jakiś inny!Ale gdy zawsze o to pytałam przepraszał mnie i mówił bym mu zaufała i że to niby nic takiego.Ufałam.....ale miesiąc temu,dostał podobny telefon.Gdy tylko skończył wszedł do pokoju i bez słowa zaczął mnie pakować!Jak zapytałam co się stało,on jak dziki zaczął coś się rzucać i śmiać!Mówił że mu się znudziłam i podsumował mnie krótko!Jestem,byłam i dla niego zawsze będę,grubą,łatwą,rozkładającą przed każdym nogi,tylko i wyłącznie przygodą do zaliczenia i pocieszenia,żałosną,naiwną i nic nie wartą dziwką,która nigdy nic dla niego nie znaczyła i której nigdy nie kochał!-powiedziałam przez łzy!
Dawid i Sel wywalili tylko oczy i rozwalili gęby!
                                                -I ty jeszcze płaczesz?-zapytała zdziwiona-Olej tego chuja!-mówiła ze złością!-Jak on mógł?Pamiętaj to tylko Fa....-nie dokończyła.
                                                -Nie,nie spokojnie!-powiedział uspokajając Sel.-To niemożliwe,by ten Harry o którym tyle mówisz,zachował się tak!Ivy nie wydaj ci się to dziwne?-zapytał.-Spójrz,jak zawsze go z tobą widziałem,on patrzył na ciebie,jakby nic na tym świecie się nie liczyło,tylko ty!
                                                -To dlaczego mnie tak skrzywdził?Dlaczego!-dopytywałam.
                                                -Oj Iv!Facet zawsze,broni faceta!-skomentowała,mierząc wzrokiem Dawida
                                                -Nie!Zauważ że w gazetach,czy na zdjęciach z fanami,w ogóle się nie uśmiecha!Już od Października!Musiało coś się stać.Przecież facet nie zmienia zdania od tak.Sama mówiłaś,że on wcale taki nie jest,jakim opisują go gazety!Wiem,nie musiał akurat tak chamsko i bezdusznie cię traktować....ale spójrz z drugiej strony!Gdyby załatwił to spokojnie,to na 100% byś do niego wydzwaniała i pytała dlaczego?O co chodzi?Robiłabyś wszystko,by tylko się dowiedzieć!A może,on nie miał wyjścia i zrobił to by cię po prostu chronić!-mówił z pasją.
                                                -Skąd taki wniosek!-zapytałam zdziwiona.
                                               -Posłuchaj masz tu mój telefon!Znajdź kartę i baterię,włóż i zobacz czy masz jakieś wiadomości!Jeśli nie,olej go,ale jeśli znajdzie się choć jedna...zrób coś z tym!-powiedział po czym szybko wyszedł z pokoju wraz z Sel.
Siedziałam jeszcze chwilę i bawiłam się telefonem,aż doszłam do wniosku,że w końcu nic mi takiego nie powiedział!Jak poparzona zerwałam się z podłogi i pobiegłam na dół krzycząc jego imię!
                                               -Tak?-powiedział już przy samych drzwiach.
                                               -Dalej mi nie powiedziałeś,skąd masz takie podejrzenia!-powiedziałam zasapana!Dawid tylko na mnie spojrzał i głośno westchną dodając po chwili:

                                               -...Tom!-po czym wyszedł,zamykając drzwi!