Rozdział 9

 ...Och!Nareszcie w domu!Po tym dosyć zakręconym tygodniu wróciłam do domu,co prawda byłam u Dawida jeszcze 5 dni,ale to tylko by pomóc im sprzątać.Pięć dni to i tak mało,jak na nasze ruchy to naprawdę bardzo dobry i nie doceniony wynik.Szóstego dnia Dawid mnie odwiózł do,nareszcie mojego domu,gdyż
 rodzice jak i na szczęście Arl,postanowili wyjechać do ciotki na drugi koniec Wielkiej Brytanii!OMG na drugi koniec...ma ich ponoć nie być 3 tygodnie,ponieważ tam jest pięknie,czasem sama nie wieże we własne szczęście!Choć z drugiej strony...Z czego ja się cieszę/Będę tu sama,aż tyle,a dopiero minęły nie spełna 2 tygodnie!
Co ja będę tu robić?Po długich namysłach doszłam do w niosku,że się zacznę wyciszać!Poszłam w reszcie spać,i to do kiedy sobie chciałam,jeden plus!!Drugiego dnia siedziałam na kąpie zrobiłam pranie,posprzątałam dom i porobiłam porządki,ale to wszystko każdego dnia,myślałam ekonomicznie gdyż,znajdowałam sobie dzięki temu zajęcie na
następny dzień!Po wielu tygodniach nudy...Dokładnie to po 2 i pięciu dniach no ale,to należy do mniejszości.Wstałam w ten piątek dość wcześnie,bo o 10:00 i to równo!Zerwałam się i poszłam do sklepu po jakieś owoce i jogurt,co zajęło mi jakieś 30 minut ;p.Gdy tylko wróciłam ze sklepu,rzuciłam to wszystko i poszłam się myć,umyłam głowę i wzięłam długą kąpiel!
Jak zwykle i nie zmiennie ubrałam się w moje kochane dresy i bokserkę,na reszcie odpoczęłam od makijażu!Ogarnęłam pokój i zaszłam na dół,postanowiłam że zrobię sałatkę owocową!Nałożyłam jej sobie w miseczkę i usiadłam na środku salonu,w zupełnej ciszy,siedziałam może z 3 metrów od drzwi,a nawet nie usłyszałam kiedy wszedł.A kto no właśnie!Usiadłam konsumowac sałatkę
Siedziałam w ciszy lekko się kiwając z nudów,wyglądało to dziwnie tak jakbym nie miała gdzie usiąść by normalnie zjeść ,ale mniejsza.Było dziś ciepło,więc myślałam co by tu porobić,gdy nagle nie wiem skąd usłyszałam, JAK Ktoś KRZTUSI SIĘ ŚMIECHEM.Z lekkim przestrachem podniosłam głowę do góry i w wejściu do salonu stał...
...Stał Harry!Gdy go zobaczyłam byłam z szokowana, miał przecież wrócić za nie całe 2 tygodnie,a tu proszę.Gdy tylko go zobaczyłam rzuciłam sałatkę na podłogę i z wielkim entuzjazmem i krzykiem, rzuciłam się na Hazzę.Gdy Harry mnie poniósł znów spojrzałam mu w jego piękne zielone,kocie oczy,ponownie poczułam ten wspaniały zapach jego perfum i zobaczyłam jego prześliczny uśmiech!
Miałam taki zaciesz i banana,że coś strasznego,ale to było takie,takie...ojej!
                                                             H-Cóż to za powitanie?Nawet moja mama, się tak nie cieszy na mój powrót!-powiedział tym swoim zniewalającym głosem.
                                                             J-Jejku przepraszam,ale o matko...Harry.-powiedział strzelając buraka.
                                                             H-Mówię to bardziej pozytywnie,więc się nie martw!
               Gdy już w pewnym sensie zeszłam z Harry'ego,spojrzałam mu w jego cudowne oczy i dodałam:-"Naprawdę się cieszę".Hazza się tylko uśmiechną,a ja od razu zaprosiłam go na moją sałatkę ;D.    
Poszłam z nim do kuchni podałam mu jego miseczkę i kazałam usiąść,przy czym sama zaczęłam sobie nakładać od nowa,gdyż tego pół wywaliłam i musiałam ścierać.Wzięłam swoją miseczkę i odwróciłam się w poszukiwaniu Harry'ego.Myślałam że się po płaczę ,jak go zobaczyłam siedzącego w tym samym miejscu ,co ja parę minut temu.
                                                             H-Wiesz smaczna ta twoja sałaka!-powiedział z uśmieszkiem.
                                                             J-Czy  ty nie masz gdzie siadać?
                                                             H-A ty?
                                                             J-Z resztą nie ważne!Opowiadaj co u was!?
                                                             H-U nas?A co miało się dziać koncerty i koncerty,a bardziej jestem ciekaw co u ciebie!Zmieniłaś się!-powiedział patrząc się na mnie,dosłownie całą.
                                                             J-Co ja?Oj idź,w nie całe 3 tygodnie?A u mnie od samego początku zaraz po im...-nie dokończyłam
Od razu mi się przypomniało to co mówiła Arl!Gdy tylko spojrzałam na Hazzę,jak promieniał z radości to chciało mi się płakać,nie chciałam mu o tym mówić.To co ona mówiła i to co faktycznie Tom,może nam zrobić...Uch aż przeszły mnie ciarki!!
                                                             H-Iv?Dobrze się dziś czujesz?Zrobiłaś się jakaś blada i masz łzy w oczach.
                                                             J-Nie co ty,po prostu dużo się działo...
                                                             H-Ale raczej nic przyjemnego!Wiesz co,może nie będę cię męczył...Nie wyglądasz dobrze.
                                                             J-Nie Harry,przestań po prostu pobladłam i tyle.
                                                             H-Wątpię,masz podkrążone oczy i...-patrzył się na mnie z taką troską.
                                                             J-Wiesz,to może po tej imprezie!
                                                             H-Jakiej imprezie?
                                                             J-O właśnie ,to może ja ci opowiem wszystko ze szczegółami,a ty dokończysz składkę.
                                                             H-Na to się zgodzę w 100%,ale na pewno wszystko dobrze?-powiedział patrząc mi w oczy!
Ja tylko uciekłam wzrokiem i zaczęłam mu opowiadać,o tym co się wydarzyło.Opowiadałam mu wszystko z najdrobniejszymi szczegółami,po jakimś czasie doszłam do w niosku,że to nasze powitanie było ciut dziwne!Harry przychodzi ja go przytulam,on bierze mnie na ręce?...A ja zaraz po tym,tak od razu zapraszam go na sałatkę ;).To było dość zabawne,ale szybko gdy już mu wszystko opowiedziałam,zaczęliśmy
rozmawiać o tych ich występach!W każdym bądź widziałam,że Hazza był zmęczony i z tego co się dowiedziałam przyjechał do Londynu 3 dni temu,wiec z kond zmęczenie?Choć z lekką nie chęcią zaczął powoli opowiadać o tym co robili,lecz Harry szybko stwierdził że to nudny temat i zaczął mówić o naszym ostatnim spotkaniu,przed ich wyjazdem!Bardzo często drążył ten temat,podczas naszych poprzednich rozmów,więc
zrozumiałam że coś jest na rzeczy.
                                                             H-Haha,było super przyznaj!-powiedział ze śmiechem.
                                                             J-No ta!Za to drugi dzień nie był,zbyt atrakcyjny!
                                                             H-No tak,ulałaś się jak...haha.-zaczął mówić
                                                             J-A ty,to niby nie?
                                                             H-Ja,ja?Haha,chodzi mi o to że cię szubko złapało!
                                                             J-Po prostu miałam ciężki tydzień!-powiedziałam patrząc się ze śmiechem na niego!
                                                             H-Ta,to naprawdę wiele wyjaśnia.
śmialiśmy się jeszcze chwilę,Hazza sięgał łyżeczką po sałatkę,a ja musiałam,po prostu musiałam.Musiałam zapytać się o to...Czy on to widział,ale wybrałam kiepski moment.
                                                             J-Harry!-powiedziałam,z uśmieszkiem.
                                                             H-Hmm.-opowiedział tylko tyle,gdyż miała całą buzię sałatki.
                                                             J-Powiem prosto z mostu.Czy ty widziałeś jak tańczyłam!-powiedziałam podejrzliwie patrząc się na niego!
Gdy tylko Harry to usłyszał pluną sałatką!Na całe szczęście na podłogę.Cały się za rumienił i patrzył na mnie z śmiejącymi się oczami.Od razu wiedziałam,że tak.Nikt normalny by tak nie zareagował,ja sama też po czerwieniałam!Było mi strasznie wstyd,a najgorsze to było to,że byłam pijana!Pominęłam to szybko w myślach i czekałam na odpowiedź Harry'ego.
                                                             J-No więc?-powiedziałam patrząc się na jego słodkie rumieńce.
                                                             H-Nie wiem ,o co ci chodzi!Przecież tańczyłem z tobą cały czas!-powiedział chowając wzrok.
                                                             J-Harry!-powiedziałam patrząc się na niego.
                                                             H-Tak!-powiedział to dość ściszonym głosem,robiąc się jeszcze bardziej czerwony>
                                                             J-Nie mogłeś tak odrazu?
                                                             H-Ale ja nie wiedziałem,jak zareagujesz!Przecież...-tłumaczył się.
                                                             J-Haha,twoja reakcja na to była rozwalająca!-śmiałam się bo cóż mogłam zrobić!
                                                             H-Ale...
                                                             J-Daj spokój byłam pijana!
                                                             H-To bądź pijana częściej!-powiedział śmiejąc się.
Ja tylko go szturchnęłam i zaczęłam się śmiać!Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę,gdy nagle do Harry'ego zadzwonił telefon i musiał wyjść.Przed wyjściem przytuliłam go,a on na mnie spojrzał i patrzył....
                                                             J-Coś,ze mną nie tak??-zapytałam.
                                                             H-Na pewno się dobrze czujesz?-powiedział,troskliwie.
                                                             J-Tak!Uspokój się.-od powiedziałam śmiejąc się.
Hazza tylko się uśmiechną i...I pocałował mnie w czoło,po czym prześlicznie się uśmiechną i wyszedł.Byłam z szokowana,co prawda z czego no ale,przyjechał inaczej się patrzył i do tego ten pocałunek w czoło?Pewnie jestem zmęczona i wszystko wyolbrzymiłam,ale to juz nie teraz.W domu okropnie mi się nudziło i nie maiłam co robić,więc zaczęłam coś piec...Upiekłam choć z wielkim trudem,tartę o smaku toffi i śmietanki.
Jak na moje gusta była pyszna,ale ja to ja!Następnie po szłam się myć i spać.Przekonałam się,że sen nie był zbyt dobrym pomysłem,miałam dziwny sen.Zaczęło mi się śnić,że w nocy obudziłam się i usłyszałam jak ktoś dobija się do moich drzwi i woła o pomoc!Zbiegłam na dół i otworzyłam drzwi,stał w nich  Hazza,który wręcz błagał bym go wpuściła do domu!Ale ja tak nie zrobiłam,zamknęłam je mu przed nosem i się za barykadowałam.
oparłam się dodatkowo o nie i tylko słyszałam jak on krzyczy,zaś ja wróciłam z wielkim bólem do pokoju...
Obudziłam się przerażona,złapałam zegarek i była trzecia trzydzieści,z przerażeniem zbiegłam na dół do drzwi.Otworzyłam je szybko i wybiegłam przed dom,krzycząc"Harry".Opadłam zapłakana na drogę przed domem,siedziałam tam do piątej,nie wiem po co,ale nie ważne!Gdy się mniej więcej uspokoiłam,poszłam do domu i zasnęłam,o dziesiątej obudził mnie sms.Od razu go odebrałam był on od..Od Toma!!!
Obeszły mnie ciarki,lecz odebrałam go.Jego treść chyba zdziwiła mnie najbardziej,a mianowicie Tom napisał,że...Że mnie przeprasza,że bardzo mu przykro za to co zrobił i że nie chciał,by tak wyszło.Gdy to przeczytałam,nie wiedziałam  czy mam płakać,czy się śmiać,a przede wszystkim co mu odpisać.Zostawiłam to bez komentarza.Rano wzięłam prysznic,ubrałam się i zeszłam na dół,nie miałam ochoty nic jeść,czułam się fatalnie!
Do 12:00 oglądałam telewizję,nic nie chciało mi się robić,cały czas myślałam o co chodziło Tomowi.Po południ zamówiłam sobie pizzę i zjadłam ja w samotności w ogrodzie,słuchałam muzyki i pisałam z Harrym.Pytał się jak się czuję i mówił,że jutro do mnie wpadnie.Pisałam tak z nim do 19:00,po czym zmożył mnie sen,szybko ktoś jednak mnie zbudził!

...Obudził mnie czyjś krzyk,ktoś z ulicy z naprzeciwka.Ze złością i strachem spojrzałam na zegarek,była 03:30.Ubrałam się w szlafrok i zbiegłam po schodach,a krzyk i wołanie o pomoc były coraz głośniejsze!Po cichu i dyskretnie otworzyłam drzwi,zobaczyłam tłum chłopców,próbowałam zobaczyć kogo oni tak biją,odchyliłam jeszcze trochę drzwi.Nie wiedziałam co mam zrobić,chciałam temu komuś pomóc ale nie wiedziałam jak.Gdy wszyscy
jak zaczarowani,w jednej sekundzie zostawili swoją ofiarę i rozbiegli się do samochodów,które stały obok.Jedyna osobą która została był chłopak,który siedział na swojej Ofirze,nagle odwrócił się w moją stronę...To był Tom,lecz gdy tylko mnie zobaczył szyderczo się uśmiechną i szybko uciekł do jednego z samochodów.Po 2 minutach wszyscy odjechali,zostałam tylko ja i, i ten ktoś,postanowiłam że zagram odważną i do niego podejdę!

I tak też zrobiłam.Szłam i szłam i czym byłam bliżej tym bardziej się bałam,nagle mnie zmórowało.Ten ktoś to był...Harry.Z nie dowierzaniem,zaczęłam do niego biec i krzyczeć,ale on...on już nie żył!   

   
 
                                                                                       
       
                                                                                               

Rozdział 8

 Zobaczyłam...Dawida!Stał z śliczną prostą herbacianą różą w rękach,miał na sobie koszulę,kolorowe rurki,conversy i również smerfetkę.Gdy tylko mnie zobaczył uśmiechną się szeroko,a ja z nie dowilżaniem rzuciłam się mu na szyję.W sekundzie zapomniałam o dzisiejszych przykrych zdarzeniach,byłam tak szczęśliwa.
      A no tak Dawid!Dawid to mój najlepszy przyjaciel,przyjaźnię się z nim od kond miałam 4 lata,od razu go polubiłam!Był i na szczęście jest,miły,sympatyczny,zabawny i czasem nie do zniesienia,ale go kocham jak brata.On od zawsze planował,że przyjedzie do Londynu,ale do póki była szkoła i jeszcze nie studia to nikt z nas nic nie planował.On z pewnością przyjechał do swojej siostry!
     Tak się cieszyłam,że go widzę że masakra.Nigdy się nie spodziewałam,że przyjedzie tak szybko!Długo go nie widziałam,ostatni raz kiedy go po raz ostatni zobaczyłam to było,jeszcze jak byłam w szpitalu!Od tego czasu bardzo się zmienił,och jak  super.
                                      J-Aaa Dawid!-krzyknęłam.
                                      D-Hej dzikusie!-powiedział śmiejąc się.
                                      J-Co ty tu robisz i jak, no jej...
                                      D-Przyjechałem do Emi.
                                      J-Tak myślałam,ale na długo prawda?
                                      D-Postaram się do końca wakacji.
                                      J-OMG ,to super!Ale jak mi dałeś w tedy swój numer?I czego jest inny?-zpytałam zdziwiona.
                                      D-Aaa,haha.Nie Emi tam była z koleżanką i powiedział że gdybym się nudził to żebym wpadł.Przyszyłem tam i zobaczyłem jak przy barze gadałaś ze słomką...Haha więc złapałem cię za rękę i po prostu napisałem,bo ty i tak już nie kontaktowałaś więc...-od powiedział.
                                      J-Haha,no ta.
                                      D-Jak cię miło znów widzieć...Jak się uśmiechasz,nie masz tych wszystkich...Siniaków i wyglądasz tak naturalnie!-powiedział patrząc się na mnie!
                                      J-Haha,bo mi nie dałeś czasu się pomalować!-powiedziałam
                                      D-Jak skoro...
                                      J-Długa historia.
                                      D-Ale opowiesz.
                                      J-Ale ,to ty się jednak nic nie zmieniłeś.Chodź pójdziemy gdzieś.
                                      D-Ja nawet wiem gdzie.-powiedział z uśmieszkiem.  
      Dawid zabrał mnie do wspaniałej lodziarni.Napchaliśmy się każdego smaku,a było ich chyba z 30,z resztą według jego jak i mojego mniemania,mamy czasu jak lodu na świecie.Dawid opowiadał mi co się działo w Polsce i jak zwykle rozmieszał mnie do łez,z chwili na chwilę co raz bardziej przypominały mi się stare dobre czasy!I właśnie do tego szczęścia zabrakło mi jednej i od zawsze ważnej w moim życiu,jak i Dawida...Agaty!
                                      J-Wiesz co?Przypomniało mi się,a jak tam i przede wszystkim gdzie jest Agata?
                                      D-Haha,chciała jechać bo się stęskniła,lecz wypadło jej parę spraw!-od powiedział z lekkim smutkiem.
                                      J-OMG,jak na złość w tedy kiedy kogoś potrzebuję to zawsze ktoś wyjeżdża,lub go nie ma!
                                      D-Ej!A ja?-powiedział lekko oburzony.
                                      J-No tak,ale mam cię tak na dzień dobry zanudzać moimi problemami?!-od powiedziałam ze smutkiem.
                                      D-wiesz ja tu jestem od 3 dni,więc.A z resztą widziałem cię w klubie!-powiedział z uśmiechem.
                                      J-Haha,no ta,ale to już może u Sel.
                                      D-Aaa...Jaka Sel?
                                      J-Ach...
  Dawid tylko się uśmiechną i powolnym krokiem ruszyliśmy w stronę domu Sel.Do jej powrotu mieliśmy jeszcze 2 godziny więc...Nigdzie jak zwykle nam się nie śpieszyło,wlekliśmy się jak tylko mogliśmy,po drodze zachodząc do różnych miejsc co zajęło nam godzinę.To i tak dobry wynik jak na nasze tempo chodzenia  ;p!Gdy doszliśmy do domu,od razu posadziłam Dawida na kanapę i poszłam zrobić moją kochaną czekoladę po mojemu.Podałam mu kubek i usiadłam obok niego.
                                      D-To co,opowiesz mi w reszcie,o co chodzi?-powiedział.
                                      J-Ta jasne,ale mi nie uwierzysz.
                                      D-Nie wykluczam tej możliwości.-od powiedział z uśmiechem.
                                      J-Więc...
                                      D-Nie zaczyna się zdania od "więc".-powiedział patrząc się na mnie.
                                      J-To chcesz wiedzieć czy nie?
                                      D-No ale...TaK.-dodał
                                      J-A więc...
 On tylko zaczął się śmiać,wzięłam łyk gorącej czekolady po mojemu i już miałam zaczynać gdy nagle przypomniał mi się Harry i to wszystko co się zdarzyło...
                                      D-Ivy,Ivy!~-zaczął krzyczeć.
                                      J-No co?-powiedziałam zdziwiona.
                                      D-Jak to co?Bo siadłaś i nagle zaczęłaś się uśmiechać i patrzeć w,w...No w,w nawet nie wiem w co!
                                      J-Bo próbuje się w ten sposób skupić.
                                      D-Ta jasne!Ej,czy ja czegoś nie wiem.
                                      J-Wiedział byś, gdybyś dał mi dojść do słowa.-powiedziałam pod irytowana.
                                      D-Ale przecież...-dodał robiąc mega face plam.
 I na reszcie doszłam do głosu.Zaczęłam wszystko od przyjazdu do Londynu,o tym  jak poznałam Sel,o jakże pechowym i szczęśliwym zagubieniu się!Zaczął się ze mnie śmiać,że jak można i co ze mnie za agresor,spojrzałam na niego i przeszłam do najbardziej przyjemnej części...A mianowicie o poznani Harry'ego,lecz gdy tylko do tego doszłam zacięłam się!Dawid na mnie spojrzał i rzucił "To ten chłopak,ten co ci się no wiesz,podoba"...I to było...pozostawione bez mojego komentarza
 Spojrzałam tylko na niego,bo wiedziałam że mi nie uwierzy,więc rzuciłam jakieś imię i zaczęłam dalej,ale chyba zobaczył że kłamię ,bo tylko się uśmiechną po swojemu.Po ten zaczęłam o Tomie,nie mało co mu oczy wypadły jak mu o nim opowiedziałam,a tym bardziej o tym jak mnie uderzył.Dawid zrobił się czerwony i miał już wyskoczyć z jakimś tekstem,ale powiedziałam o tym co zrobił Harry.On tylko spojrzał z nie dowierzaniem,haha to co by powiedział gdybym mu powiedział
 że to Hazza,haha.Opowiedziałam mu jeszcze o rodzicach i Arl,jeśli chodzi o przyjaciół to mam szczęście.I powoli zbliżałam się do końca,nic nad zwyczajnego...Bynajmniej moim zdaniem!
                                      J-I to chyba tyle!-od powiedziałam.
                                      D-Wow,sporo jak na nie całe 2 miesiące.
                                      J-Czy ja wiem?Wszystko przede mną!
                                      D-Ej, a ten twój chłopak?-od powiedział uśmieszkiem.
                                      J-Chodzi ci o Willa?On nie jest mój!-od powiedziałam strzelając buraka i ponownie palnęłam jakieś imię.
                                      D-Nie,chodzi mi o Lewisa!-powiedział zdziwiony.
                                      J-No tak,tak Lewis,wypadł mi z głowy!
                                      D-Kłamiesz!nawet nie próbuj się bronić bo wiem,jego imienia byś nie zapomniała!
                                      J-No dobra powiem,ale...Ale nie wyśmiejesz mnie!
                                      D-No mów.
                                      J-Dobra to jest,H...
Nagle do domu wbiegła Sel,miała uśmiech jak na budyniu i tryskała radością!Dawid zerwał się,ale ona krzyknęła tylko entuzjastycznie "Hej!jestem Sel,a ty pewnie Dawid,cudownie!Dawid wywalił gały i szepną: "Zawsze myślałem,że to ty jesteś szurnięta!",ja tylko się uśmiechnęłam i poszłam za Sel do kuchni.Zaraz za mną wszedł Dawid,który powiedział,że już pójdzie i jakby coś to zadzwoni.Pożegnałam go i musiałam za wszelką cenę dowiedzieć się,co się stało Sel.
                                      J-A ty co masz takiego banana na twarzy?
                                      S-Ja?No co ty!-zaczęła się rumienić.
                                      J-Mów już,bo...
                                      S-Bo już mówię!
I zaczęła opowiadać o swojej randce z Joshem.Mówiła że kupił jej jakiś tam wisiorek który gdzieś tam kiedyś nosiła,ale jej się zgubił.Coś że mówił,że od zawsze mu się podobała,był miły i bardzo kulturalny.Po tem zaczęła mówić o tym jak u niego nocowała i jak do tego doszło!Bo jej ukochany zabrał ja w piknę miejsce,ale była burza i on się o nią bał i zabrał ją do siebie,dał jej swoje ubranie itp.Historia jak z bajki dosłownie,choć która z nas by tak nie chciała?/?
Haha,ale ja i tak ją przebiłam,bo ja byłam w ciuchach Harry'ego Stylesa...O lol,nie potrafię tak o nim myśleć,tak jak inni.:C A jeszcze do tego nie będę widzieć go przez miesiąc!Od razu zrobiłam się smutna i sel to najwyraźniej zauważyła bo od razu się zapytała,czy wszystko dobrze?Spojrzałam już z mniejszym smutkiem na nią i pokiwałam głową,że tak!Zaraz po tym poszłam się myć i bez słowa poszłam spać.
                                      S-Ivy!-krzyknęła na cały pokój>
                                      J-Boże co?Coś się stało Sel.
                                      S-Jadę!
                                      J-... ;/
                                      S-No do Josha.Klucze masz,a ja lecę.
Zaraz po tym wybiegła z domu jak dzikus,ja wzięłam prysznic,ubrałam się w dresy i poszłam coś zjeść!W kuchni miałam ochotę na płatki,włączyłam radio,wzięłam miskę,mleko i płatki.Po czym usiadłam na środku kuchni i zaczęłam jeść,drąc się do łyżeczki "I see you" i tak powoli miną nie dzień,nie 2,a siedem!tak równy tydzień to samo,przy okazji wychodziłam na miasto czy coś,ale...W poniedziałek rano obudziły mnie 3 esy!Zdenerwowana zobaczyłam 1 z nich,był od sel.Pisała
że nie wie kiedy przyjedzie i bym się o nią nie martwiła (co mnie to!)?Napisałam jej spk,następny był od Dawida,zapytał czy nie chciałabym przyjechać do niego i do jego siostry,od razu napisałam TAK!!A 3,a 3 był od....Od Hazzy! ;O Zdziwiło mnie to nie powiem,ale cieszyłam się jak,jak...CIESZYŁAM SIĘ! xD
                                      Harry:Hej Iv!Co u ciebie,mama chwilę przerwy więc mogę z tobą popisać! ;D      
 Zachwycona odpisałam,że straszna nuda i że za nim strasznie tęsknię!Hazza tylko wstawił uśmiechniętą buźkę i że on też,a po za tym ma dobrą wiadomość...Ale jaką to mi nie odpisał.Za to Dawid tak,powiedział bym psię zbierała i że będzie za 20 min!Myślałam że go męta lnie pobiję,co też uczyniłam,lecz w drodze by się pakować!Dawid czekał na mnie pod domem już o 13:00,zamknęłam dom i wsiadłam do samochodu,przez całą drogę śpiewaliśmy,tak jak ja z Harrym :C
                                      J-Wiesz co?Czasem zaczynam tęsknić za Polską! ;/-powiedziałam gdy już prawie dojechaliśmy na miejsce!
                                      D-Oj Ivy...A wiesz,jak chcesz i możesz to możemy się przelecieć tak za 3 tygodnie w sierpniu co ty na to??-powiedział z uśmiechem!1
                                      J-Żartujesz?Ale jak??/Ojej Tak!!
                                      D-Nie po prostu,rodzice chcą zobaczyć Em,a ona nie chce mnie zostawiać tu samego!-powiedział ze smutkiem!!
                                      J-Nie ma co!Zabawiliby...-nie skończyłam bo właśnie dojechaliśmy.
Dom był na uboczach Londynu,był duży i piętrowy!Przywitałam się z Em i z tego co mnie uświadomiła to robili dziś imprezę...Fajnie ;/.Nie miałam czasu narzekać,poszłam zostawić rzeczy na górze i zaczęłam im pomagać!Czym bliżej było godziny 20 tym więcej osób przychodziło,nie których widziałam w klubie w tedy co byłam z chłopcami!Większość była starsza,ale szczerze to z nimi dopiero zaczynał się zabawa!Najbardziej chyba zapamiętałam Darcy i Kevina!Byli mili,sympatyczni i mieli swój własny styl.
Kevin od razu dał mi swój numer,jaki on miły zaczęłam się śmiać,co najlepszego się okazało to ,to,że oni jak i wszyscy zostają tu tydzień tak jak ja!!To był naj fajniejszy tydzień ever,kompletnie zapomniałam o tym co było teraz liczyła się tylko zabawa!
   
                                                                           
   
                                         
                                                                         
         

Rozdział 7

Gdy tylko Harry i Niall poszli po drinki,zaczęły się pytania ;/!Pierwsze poleciały od Tommo :).Pytał jak długo jesteśmy razem,jak się poznaliśmy,co nas połączył i czy wieże w te wszystkie plotki!Co prawda El,cały czas go upominała,
                   lecz on dalej swoje,cały Lou.Próbując wybrnąć odeszłam od stolika mówiąc "Innym razem",po czym poszłam szukać Hazzy i Niall'a.Znalazłam ich przy barze,jakieś dziewczyny prosiły ich o zdjęcia,więc ja tylko wzięłam drinki i poszłam do stolika.Podeszłam do nich i dałam każdemu jego drinka.
          Na me nie szczęście i szczęście,Lou i tym razem również Zayn,zaczęli zadawać pytania!Lecz w tym czasie do stolika przybyli Harry i Niall,odetchnęłam.Harry usiadł obok mnie i nagle zrobiła się dość nie zręczna cisza,co za ludzie nie mam do nich siły.Hazza na szczęście nie skumał o co chodzi,więc za nim któryś z ciekawskich coś palnie,
     postanowiłam wziąść sprawy w swoje ręce i odezwać się.Tak to był pomysł wręcz doskonały,ale co miałam powiedzieć/a jeśli coś palnę,coś jeszcze bardziej gorszego niż oni?Co za życie,ale czym dłuższa cisza tym więcej może się wydarzyć!
                                          J-To co pijemy?-palnęłam bez zastanowienia.
                    Każdy tylko spojrzał na mnie i na siebie.To było dziwne,ale tego co już powiedziałam nie cofnę,z niecierpliwieniem czekałam na ich wypowiedź ;p.
                                          -No jasne!-od powiedzieli wszyscy prawie,że Hurem.
         Ucieszyło mnie to cholernie,wręcz aż ulżyło!I tak oto od nie winnego drinka zaczęła się zabawa ;D.Gdy każdy z nas już wypił poszliśmy tańczy,jak już się trochę rozkręciliśmy piliśmy dosłownie wszystko.Szybko przekonałam się ,że Zayn po pianemu naprawdę śmiesznie tańczy,bo tylko tyle zapamiętałam.Nigdy w życiu się tak nie bawiłam,nawet nie pamiętam ile wypiłam i
     o której wróciliśmy do domu!Choć bardziej mnie dziwiło to, że w ogóle wróciliśmy.
                 Obudziłam się za piętnaście trzecia,głowa to myślałam,że z bólu mi odpadnie,nigdy mnie tak nie bolała.Zeszłam na dół by wypić proszka i dopiero w tedy z orjętowałam się,że naszczęście jestem ubrana w to co wczoraj,lecz nie to mnie zdziwiło!Na ręce miałam zapisane dwa numery telefonów,nawet nie wiedziałam do kogo?Wypiłam proszka,poszłam wziąść prysznic,ubrałam
     się w dresy,jakąś bokserkę,wzięłam telefon i ze stresem zaczęłam dzwonić!Jeden numer był do jakiegoś chłopaka,gdy do niego zadzwoniłam ,on sam nawet nie pamiętał o co chodzi i skąd mam jego numer.Uświadomił mi że mi powie jak sobie przypomni,bo wie że to musiało być ważne,ja na to się tylko zaśmiałam i rozłączyłam.Za to drugi telefon jaki wykonałam,aż wręcz mnie przeraził!
              Rozmowa wyglądała dość dziwnie,dziwnie co ja gadam przeraziła mnie jak nic jeszcze nigdy!Pomijając oczywiście Toma,lecz to już temat zamknięty.A rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
                                           ?-Tak słucham.-odezwał się potężny męski głos.
                                           J-Dzień dobry,bo ja jestem,to znaczy mam pana numer i bo ja,no ja wczoraj byłam w klubie!-powiedziałm z przerażeniem przełykając ślinę.
                                           ?-A dzień dobry,ja jestem barmanem i widziałem jak pani wczoraj tańczy.-powiedział.
                  Jak tańczę?No lol gościu!Nie wiedziałam o co mu w tedy chodzi,byłam napruta w 4 dupy!Więc nie wiem czym on się zachwycał,ale potem mnie dość wstydliwie,jak dla mnie oczywiście oświecił.
                                           J-...
                                           ?-No że na rurze!-powiedział poważnie,objaśniajac.
                                           J-Co?-wydarłam się krztusząc.
         Na jakiej rurze?Ludzi!Przecież ja na niej nie umiem na niej tańczyć,chyba że kręcenie się liczy.No co prawda to prawda ,byłam z moją ciotką na paru lekcjach,gdyż twierdziła że to zapełni jej pustkę po facecie,a sam to się pójść wstydziła  więc.Ale tak z drugiej strony to,no jej ja i rura?Co najgorsze,to to że chłopcy i dziewczyny,wszyscy to widzieli!
       Niby nic takiego nie umiałam,no i przecież też nie lunatykowałam by jakoś się w tym ulepszać,więc co?Moim zdaniem ,nawet jeśli byłam pożądanie spruta to i tak chyba nie powinna,aż tak...Z resztą nie ważne,lepszego wytłumaczenia i tak nie znajdę.Ale wciąż pozostaje ten gość z baru,co on niby chciał?
                                           J-A tak konkretnie,to czego pan o demnie oczekuje?-zapytałam z bulwersowana.
                                           ?-Chodzi o to,czy pani by mogła u nas tańczyć?
                                           J-Co?Czy pana pokzało?-wybuchłam.
                                           ?-Ale przecież będziemy płacić i oczywiście w dni odpowiadające pani.-bełkotał.
                                           J-Ja jestem nieletnia!A wczoraj byłam tak ulana,że nie pamiętam co działo się po 23:00,a byliśmy tam do,no do...
                                           ?-Do 05:00!I czy to ma coś do rzeczy,proszę pani?-tłumaczył.
                                           J-Pan jest naprawdę nie możliwy!Co za człowiek,dowidzenia.-wydarłam się.
                                           ?-Ale...
        Ale to on, już na szczęście nie skończył,rozłączyłam się i ze złością rzuciłam telefonem o kanapę.Poszłam do kuchni po mleko,rzuciłam się na łóżko i zaczęłam oglądać co popadło,lecz jak na złość nic nie było ciekawego!Postanowiłam więc zobaczyć czy mam jakieś zdjęcia z wczoraj,było ich sporo co mnie zdziwiło,ale były nawet niezłe.Co prawda były zbyt i trochę,no ludzie
     nie wiecie jak wyglądają lub czy mogą wyglądać zdjęcia z imprezy z 5 zajebistymi gośćami i 3 no w sumie 4 zakręconymi dziewczynami?Wyszły...Bez komentarza ;p.Ważne że się dobrze bawiliśmy!
      PO 30 minutach dostałam esa od Sel!Pisała że przyjedzie do domu po 21,odpisałam jej że spoko,co prawda jakie ja miałam znaleźć sobie zajęcie,ale...O nie tylko nie to!Przez myśl przeszło mi by iść do domu po parę rzeczy,ale nie.Nie chcę iść do domu i słuchać gatki mojej mamy,że kolejny chłopak mnie krzywdzi.Co prawda cieszy mnie jej troska,lecz moim zdaniem jeśli nie znała
    całej sprawy ,to w ogóle nie powinna się w trącać.Lecz z drugiej strony,to ja już nie miałam w czym chodzić!Po paru minutach przemyśleń zdecydowałam się,że tam jednak pójdę,co prawda z wielka nie chęcią,ale...Ubrałam się bardziej normalnie i ruszyłam.Idąc do domu myślałam co robią chłopcy?Im było fajnie,jeździli sobie i mieli chwilę spokoju od codzienności,choć z tego co mówił
    Harry nie jest,aż tak kolorowo."Eh i jestem"-pomyślałam dochodząc do do drzwi.Otworzyłam je po cichu,z tycią nadzieją,że nikt się nie zorjętuję że weszłam...lecz jak pech,to pech!Gdy tylko zamknęłam drzwi usłyszałam...
                                           M-Ivy!?-krzyknęła z salonu mama.
         No lol,co to ninja?Myślałam że mnie trafi,pomyślałam że szybko wejdę na górę,wezmę to co chcę i wyjdę.Hmm ale nie mogłam jej tego zrobić,martwiła się to normalne.
                                           J-Tak!?-wydusiłam z siebie.
                                           M-Ivy!Ja,ja,ja cię przepraszam.Wybacz mi...proszę.Wiem,że źle postąpiłam,ale każdy popełnia błędy!Ivy,porozmawiajmy.-Mówiła cicho i z przekonaniem.
                                           J-...Dobrze.-odpowiedziałam ciszej.
                                           M-Proszę usiądź.
      Nie wiedziałam o co jej chodzi?Może chodziło o to,że dowiedziała się że to Harry pobił Toma.Ale haha,popieranie przemocy to dość dziwne,z reszta mniejsza.
                                           J-Skąd ta nagła zmiana?-zapytałam lekko pod irytowana.
                                           M-Nie powinnam tak postępować.Ale po tym co zrobił ci Tom,ja nie mogłam inaczej zareagować.
                                           J-Mamo ja rozumiem,ale jak mogłaś?Wiesz jak on się poczuł?Ile ja się wstydu najadłam,ty nawet nie zapytałaś co i jak,a już wyciągałaś pochopne wnioski.Było mi wstyd,a Harry,szkoda słów.Nie odzywał się do mnie przez tydzień.A po tym co zrobił,nie miałaś prawa tak się zachować!-mówiłam,coraz to bardziej podnosząc głos.
                                           M-Ja,ja...Co zrobił?-zapytał zdziwiona,lecz z lekkim przerażeniem.
                                           J-Był przy mnie!Gdy wy byliście w Polsce,gdy Arl nawet nie wiem co robiła,był.Był gdy to wszystko...-przerwałam,bo nie mogłam.
                                           M-Co?Co to wszystko...Ivy!?-mówiła z niecierpliwiona.
     Próbowałam się przełamać,myślałam jak to powiedzieć,gdyż mama chyba nawet nie wiedziała,że Tom tu był!Gdyby o tym wiedziała,od razu by się wypytwała.Już miałam mówić gdy nagle do domu wparowała Arl i tato.
                                           A-Ugotowałaś coś,czy nie?-warknęła.
                                           T-Wyrażaj się!-uspokoił ją.
                                           A-Dobrze,przepraszam!-powiedział.
                      Mama niestety szybko przerwała im rozmowę!Wiedziałm że to się dobrze nie skończy...Ale co ja mogę?
                                           M-Spójrzcie,mamy gościa.-powiedziała radośnie.
          Tato i Arl z zaciekawieniem weszli szybko do salonu.W oczach taty panowało zdziwienie,zaś w oczach Arlety widziałam nienawiść!Czułam że zaraz wybuchnie i nie myliłam się!Az pożałowałam mojego wejścia!
                                           A-Ty,ty tutaj?-zaczęła.
                                           M-Arleta!
                                           A-A gdzie ten twój ***,co?No gdzie?-prawie krzyszczała.
                                           J-Nie masz prawa tak o nim mówić ty mała,zepsuta kur...I co cię to obchodzi.-zahamowałam się.
                                           A-Ty zdziro!To przez ciebie i jego,Tom leży w ciężkim stanie w szpitalu!Przez ciebie.Tak się go bałaś,ale nie bój się,on już mnie pocieszył wiesz?-darła się na pół domu.
                                           J-Jak moż...Co przeleci cię ty mała puszczalska *** co??-warknęłam.
                                           A-Jak ja,nie stop!Przekażę ci co powiedział Tom i kazał ci się nie bać...bo odwdzięczy się tobie jak i jemu!
     Gdy tylko to usłyszałam...Nogi mi się ugięły!Ja,ja nie mogłam w to uwierzyć.Wbiegłam szybko po schodach na górę do mojego pokoju i zaczęłam pakować byle jakie rzeczy do torby.Arl jak i rodzice wbiegli do mojego pokoju,by zatrzymać Arl.Spakowałam się i już nawet ich nie słuchając zbliżałam się do drzwi,ale ona wciąż nie przestawała.Słyszałam tylko krzyki rodziców
     pytających: "jak to Tom?" lub żebyśmy przestały i o co w ogóle chodzi!?A ja chciał tylko wyjść by to się skończyło,ale ostatnie słowo też powiedzieć miałam prawo,choć idą tu nie wiedziałam,że tak zabrzmiał i że powiem je przez łzy.
                                           A-Masz racje uciekaj!Ty i ten twój chu***aty pe*ał.Ale wiec,że to ci w niczym nie pomoże,bo tom i tak was znajdzie!A co juz zrobi...och nie chcę czuć tego co ty i on poczujecie!-krzyknęła,szyderczo śmiejąc się.
                                           J-Jak możesz?Jesteś moją siostrą!?Wiesz co on mi zrobił,byłaś i widziałaś jak wyglądałam,słyszałaś mój każdy jęk i płakałaś razem zemną!On znów mnie uderzył!I ja nie wiem,naprawdę nie wiem,co ja ci takiego zrobiłam,że znowu pragniesz mojego cierpienia!-powiedziałam płacząc.
   Nie patrzyłam już nawet na jej minę,czy reakcję jej i wszystkich,zapłakana wyszłam z domu!Zamówiłam taksówkę,gdy przyjechał kazałam się zawieść z dala od Londynu.Po 15 minutach,na jakiejś polnej drodze kazałam się wysadzić,zapłaciłam i poszłam sama tą drogą jeszcze parę metrów.Po czym skręciłam na jakąś ogrodzoną łąkę,usiadłam pod drzewem,włożyłam słuchawki w uszy i zaczęło się od nowa!1 ;/
  Płakałam,płakałam jak bóbr!Nie docierało wciąż to do mnie,że znów mogę cierpieć i to że znowu nie wiem co się stanie,jak i kiedy!wiedziałm tylko tyle,że na pewno nadejdzie!Bałam się i nie rozumiałam tej całej sytuacji,przypominała mi trochę kiepski Polski dramat.Pewna jestem tego,że jestem skazana na wieczne płacze i cierpienia.Bałam się Toma tego co może zrobić,znałam go dobrze i
  jeśli mówił,że nie odpuści!To nigdy nie odpuści.Bałam się tylko o Harry'ego,on był silny to prawda,ale ja nie pozwolę by go skrzywdzono,nigdy!On w ogóle wplątał się w coś,w co nie powinien!Nie powinien przez to cierpieć,a z resztą co ma patrzeć całe życie, na czyjeś problemy?Ma własne,jejku czy ja zawsze mam mieć życie,jak ci z tych kiepskich filmów?!Ale dzięki takim rzeczom mam
  w reszcie postanowienie!Wiem i postanowiłam sobie,że zrobię wszystko, by tylko chronić Hazzę od tej całej szopki.Nie chcę żyć ze świadomością,że Harry kiedy kolwiek cierpi lub cierpiał prze zemnie!Za bardzo mi na nim zależy i za bardzo go...Matko!Ja...
                                           J-Ja,ja...Ja go KOCHAM!-powiedział z nie dowierzaniem na głos.
 Aż się ugryzłam!To prawda kochałam go zawsze,to logiczne.Lecz od kąd go poznałam...Jego każdy uśmiech,śmiech,mina,to jak poprawia włosy.Zaczęłam go kochać w inny i bardziej szczery sposób!Zawsze gdy z nim rozmawiałam,zachwycałam się jego poglądem na świat ,czy inne rzeczy,sposobem w jaki o sobie opowiadał i w jakim mówił o tych wszystkich rzeczach.Tego nie dało się opisać,naprawdę.Poznawać
kogoś,kogo się od zawsze podziwiało,a teraz możesz z nim usiąść,pogadać z nim,a co ważne osbiście poznać go i to jaki jest.I dla tego nie chce go tracić,on nie potrafi kłamać!Jak mówi coś szczerze to tak jest,co prawda ma swoje słabości i wybuchy,ale to dla tego,że jest taki jak każdy,jest po prostu człowiekiem! ;)
  Śmiałam się i płakałam jednocześnie!Gdy nagle zadzwonił telefon!Na telefonie wyświetlił mi się jeden z zapisanych mi na reku numerów,więc pospiesznie odebrałam.
                                           J-Tak,słucham.-odezwałam się nie pewnie.
                                           ?-Hej Ivy!Słuchaj spotkajmy się w Royal Parku o 18!-powiedział głos który jako pierwszy usłyszałam rano.
                                           J-Dobrze,ale...-nie wiedziałam co powiedzieć.
                                           ?-Nie pytaj,przysięgam że się ucieszysz,bo ja na pewno.-powiedział pewnie,rozłączając się.
 Nie wiedziałam o co chodzi?Zadzwoniłam po taksi i pojechałam do Sel.Gdy dotarłam na miejsce było już w pół do ;O!Jak porażona wbiegłam do domu,wzięłam szybki prysznic,ubrałam się w lekką sukienkę w kwiaty,założyłam kremowe conversy i smerfetkę,rozczesałam szybko włosy,złapałam torbę i wybiegłam z domu!Uch,nawet nie zdarzyłam się pomalować,ale było juz za późno!Nawet zaczynałam
 powoli biec,bo kawałek to ja miałam.Gdy już dobiegłam była 18:03,haha jaki dobry czas,zaczęłam się śmiać.Wędrowałam jeszcze chwilę,gdy nagle na mostku zobaczyłam...  
                                                                               

Rozdział 6

...Przestał śpiewać,przytuliłam się do niego i siedzieliśmy tak przez dłuższy czas.Taka chwila oderwania się od świata,poczucie się jak za czasów dzieciństwa...coś niesamowitego.
                             Myślałam o tym co Harry chciał mi przekazać po przez piosenkę,z resztą to nie ważne,dla mnie się liczy to by to co przekazał było zawsze!
                                       H-Mam pytanie.Czego tak rano się zerwałaś?przestraszyłaś się tego,że spisz ze mną?-powiedział przerywając ciszę.
                                       J-Nie wiem i nie no co ty.Lol.-powiedziałam śmiejąc się.
                                       H-Uff,to dobrze bo już wiesz...-powiedział uśmiechając się.
                                       J-Hmmm...
                                       H-Może pójdę zrobić coś ciepłego do picia?Co ty na to?-zapytał.
                                       J-Matko Harry!Czy ty czasem nie masz potrzeby wyciszenia się?-zapytałam ze śmiechem.
                                       H-A wiesz ja słyszałem,że ludzie po śmierci mają bardzo dużo spokoju i czasu na przemyślenia,więc...
                                       J-Haha,ale mam nadzieję że jeszcze się tam nie wybierasz!?-powiedziałam dość poważnie.
                                       H-Nie, no co ty!
                                       J-Ja mam nadzieję,bo ja bez ciebie...bo jak ty to i ja!
                                       H-Haha,to sobie poczekasz,bo mi się nigdzie nie śpieszy!!!
                      Rozmawialiśmy tak jeszcze kilka minut,po czym poszliśmy do domu cos wypić.Po wypiciu herbaty zaczeło nam się nudzić,wiec włączyłam jakiś lokalny program z muzyką,włączyłam ja na ful i zaczęłam tańczyć!
                    Harry zaczął się śmiać i tańczyć zemną,wygłupialiśmy się tak z dobre 30 minut!I tak powieli minęły 4 dni...;/
                                       J-Harry!Wiesz co?Ja już chyba będę musiała jechać do domu!-powiedziałam pewnego ranka.
                                       H-Ale jak to?Czego?Przecież...musisz?-dodał ze smutkiem.
                                       J-Tak.Nie mogę aż tyle u ciebie siedzieć!Macie tylko kilka dni wolnego!
                                       H-No właśnie,mamy jeszcze tydzień!
                                       J-Dobra,dobra.
                Zjedliśmy śniadanie,przebraliśmy się,a ja spakowałam!Z wielkim smutkiem opuszczałam ten dom i to miejsce!Harry chyba to zauważył,bo zaraz powiedział "Jeśli nie chcesz to nie musimy jechać!"Na co tylko się usmiechnęłam.
              Podczas drogi cały czas się śmieliśmy,śpiewaliśmy i rozmawialiśmy.I znowu to samo...znów poczułam motylki w brzuchu i miły dreszcz.Byłam w nim zakochana i każdego dnia i z każdej chwili coraz bardziej!!! ;/
           I tak powili droga na mijała,nawet nie wiem kiedy znaleźliśmy się z powrotem w Londynie!Cieszyłam się ale...teraz w czerwcu ranki były tak piękne,a ja miałam je spędzić tu w mieście? :c
                                       J-Ooo to już Londyn!-jęknełam.
                                       H-Wiesz ja mogę się jeszcze zawrócić.-powiedział z uśmiechem.
                                       J-Nie,ty już nie kombinuj.
          Co prawda ,miałam ochotę krzyknąć "Tak!" lub "Już ,szybko",ale...Czym bliżej domu, tym bardziej chciałam się stąd teleportować!No ale,gdy dojechaliśmy na miejsc nie wiedziałam co zrobić,na szczęście Harry pierwszy cos wypalił.
                                       H-Oh!Czego to co najlepsze tak szybko mija?
                                       J-Wiesz co!?Tak szczerzę to nie musi!Chodź do mnie na herbatę!Co ty na to?-zaśmiałam się.
                                       H-Naprawdę mogę?No dobra skoro tak- zaczął żartować.  
           Weszliśmy do domu,ja od razu poleciałam nastawiać czajnik i usiadłam na sofie obok Harry'ego.Zaczęliśmy rozmawiać,gdy nagle usłyszałam trzask otwieranych drzwi.
                                       H-Kto to?-zapytał lekko zdziwiony Harry.
                                       J-Nie wiem,ale zapewne zaraz się dowiemy.-dodałam.
               Nagle zobaczyłam jak do salonu wchodzą moi rodzice i Arl.Mieli przy sobie dwie małe torby,ja zaś od razu strzeliłam buraka i poleciałam ich przywitać.
                                       J-Mamo!Tato!O nareszcie...-krzyczałam wesoła,przytulając ich  
                                       M-Hej córciu,a któż to?-zapytała się,wskazując na Harry'ego.
                                       J-To mój przyjaciel...Harry.
                                       A-To ty!To on!Jak mogłeś,ja...-zaczęła nagle krzyczeć Arl.
                                       T-A tobie co się stało?-zapytała zdziwiony tato.
                                       J-O co ci chodzi co?? Zostaw go.-krzyczałam do Arl.
                                       M-CICHO!-wrzasnęła mama!
              Gdyż jak widać zrobił się mały chaos,a ja prawie pobiłam Arl.Spojrzałam na Harry'ego,a on był blady jak ściana,przerażony i zdziwiony!Słabe wrażenie jak na dobry początek.
                                       M-Po 1.To dziecko kto ci to zrobił?-zapytała przerażona mama.
                      Za pewne chodziło jej o moje,w dalszym ciągu sine oko i policzek.    
                                       A-No właśne!To ten chłopak,ten co pobił Toma!Jak on mógł?-zaczęła krzyczeć wściekła Arl.
                                       M-Co Tom?Ale,on cie uderzył!?-wrzasnęła mama.
          Zobaczyła tylko jak na twarzy Harry'ego malowało się przerażeniem,no w sumie to się mu nie dziwię,bo mój tato zmierzył go takim wzrokiem,że szkoda gadać!Chciałam to jak najszybciej sprostować,ale...
                                       J-Co nie!?Tak Tom,ale to nie on mnie uderzył.
                                       T-Jakim prawem,uderzyłeś moja córkę?Pytam się ciebie ,jakim?.-zaczęła krzyczeć do Harry'ego.
                                       J-Nie to nie on, to Tom!Tato.
             Lecz nikt mnie już nie słuchał,podeszłam do Harry'ego złapałam za rękę,wzięłam moja torbę i wyprowadziłam z domu.Mama jeszcze cos za mną krzyczała,ale ja miałam to gdzieś! Skoro nie wiedziała o co chodzi ,to po co się odzywała?
               Poszłam z Harrym w stronę domu Sel, Harry był ciut zdziwiony,ale...
                                       J-Przepraszam!Ja,ja naprawdę nie wiem co mam powiedzieć!Boże przecież,jejku wybacz.-powiedziałam zawstydzona.
                                       H-Daj spokój,to było,z reszta nie ważne!A z drugiej strony jak ty byś zareagowała?-starał się jakoś mnie,najwyraźniej pocieszyć.
                                       J-Nie Harry!Ty tyle dla mnie zrobiłeś,tak wiele że,że ja,no oni tak nie mogą!-byłam taka wściekła!
                                       H-Hah!Wiesz mniejsza,ja już pójdę nie będę cię dłużej...Pa!-powiedział zszokowany i usmiechną się odchodząc.
                                       J-Ale...Pa!
          To nie było dobre pożegnanie ;/ .Nie miałam czasu o tym teraz myśleć,zadzwoniłam do Sel,czy mogłabym do niej wpaść,tak właściwie to na kilka dni?Na szczęście się zgodziła,więc bez zastanowienia ruszyłam do niej.
        Gdy zobaczyłam Sel,ona tryskała radością i zdziwieniem,ja zaś nie miałam czasu ,a ni na to, a ni na to.Ona tylko się zdziwiła,a ja zaczęłam płakać.To było załamujące,bałam się pomyśleć co pomyślała sobie o mnie Sel,a tym bardziej Harry.
       To było koszmarne,ale oczywiście Sel chciała wszystko wiedzieć!Ściskając telefon w reku,z nadzieją że Harry zadzwoni zaczęłam opowiadać jej całą historię.Oczywiscie wszystko prócz tego że to Harry.
          Ta cała opowieść od nowa i od nowa ;'C.No ale cóż,tak minęły godziny,trochę popłakałyśmy,a potem nawet co prawda nie wiem kiedy lecz zasnęłam.Wstałam o 7:00!Ubrałam się,wzięłam telefon i słuchawki,po czym wyszłam do ogrodu Sel.Jej ogród był mały i
       znajdował się na tyłach domu,wsadziłam słuchawki w uszy i opadłam z płaczem na trawę.Może to głupie,ale przypominałam sobie w tedy wszystko co najgorszego mi się przydarzyło,to pomagało.gdy się uspokoiłam była już 11:00,obudziłam Sel i wyszłyśmy na miasto.
         Starałam się śmiać,ale trochę mi to nie wychodziło.I tak było przez tydzień,przez równo siedem dni pod rząd mój każdy dzień wygadał tak samo,aż któregoś dnia...
          Dziś moje użalanie się nad sobą skończyło się ciut wcześniej,dokładnie o 10:32 gdy miałam wchodzic do domu,usłyszałam jak ktoś mnie woła! Odwróciłam się a to był...Harry.Od razu rozpromieniałam i podbiegłam do niego,otwierając mu bramę.
                                       J-Jej Harry!Hej.-powiedziałam szczęśliwa ,przytulając go.
                                       H-Cześć,przepraszam że się tyle nie odzywałem,ale wiesz ta sprawa i do tego Paul!!-kłopotał się.
                                       J-Martwiłam się!I daj spokój,Paul Harry czy to...
                                       H-Tak!Właśnie i dla tego przyszedłem,by ci to powiedzieć.
                                       J-Jejku.a na ile.?
                                       H-Miesiąc!?
                                       J-Co!?Ale Harry.No jejku!
                                       H-Wiem.-dodał smutno.
      Chodzi  o to,że chłopcy mieli 2 tygodnie wolnego,gdyż zawarli układ.Polega on na tym,że dostają 2 tygodnie dla siebie, w zamian za to mają codziennie koncerty w UK!Mają za to dwa raz w tygodniu wolne,bo to tylko 3 godzinne koncerty,raz lub 2 razy dziennie!
        To było straszne!Ale co ja mogłam,głupio tylko trochę dla tego że Harry,mówi mi to dopiero po takim czasie ;/.Porozmawialiśmy chwilę i czas Belo się żegnać,nienawidziłam tego!
                                       J-A tak w ogóle,to kiedy wyjeżdżacie!?-zapytałam ze smutkiem,na pożegnanie.
                                       H-Pojutrze!-dodał smętnie.
                                       J-To pa.-powiedziałam powstrzymując łzy.
                                       H-Pa.
             To było takie smutne,ale takie jest życie,gdy już podchodziłam prawie do drzwi,wpadłam na pewien pomysł.
                                       J-Ej,Harry!-krzyknęłam.
                                       H-Tak.
                                       J-Skoro twierdzisz,że dopiero po śmierci będziesz miał w pełni czas na wypoczynek,to...-
                                       H-to co?-powiedział usmiechając się tajemniczo i ze zdziwieniem!
                                       J-To,może wziąłbyś chłopaków i poszlibyśmy gdzieś do jakiegoś baru!?Co ty na to?-zapytałam.
                                       H-Żartujesz!?No pewnie!-powiedział wesoło.
                                       J-To co 20:00?
                                       H-No pewnie.Ej!A ty nie za młoda jesteś na takie zabawy?
                                       J-Ciiiiiiii!Cicho,cicho.-mówiłam śmiejąc się.
       Byłam w niebo wzięta!na szczęście Sel dziś była umówiona na randkę,więc.Koło 18:00 zaczęłam się zbierać,pomalowałam się delikatnie,na całe szczęście siniak schodził i tyle było mojego szczęścia.Pożyczyłam od Sel jakąś bluzkę,wzięłam szorty,conversy  rozpuściłam włosy,które przed tem umyłam,złapałam torebkę.Spojrzałam na zegarek była za piętnaście dwudziesta,uprzątnęłam sekundowo dom i usłyszałam dźwięk samochodu.Wyszłam z domu,Harry juz czekał z otwartymi drzwiami,weszłam do niego nie pewnie.
                                       J-Hej!Jestem Ivy.-powiedziałam nie pewnie.
                                       N-Niall.
                                       Z-Zayn.
                                       L-Liam.
                                     Lou-Louis.
           Powiedzieli wszyscy po kolei,zaczęłam się śmiać,że maja harmonię.Po czym Harry wsiadł do samochodu i ruszyliśmy.Nagle uświadomiłam sobie,że jadę się ulać na jakąś zabawę z kumplem i 4 tak jakby obcymi i starszymi ode mnie chłopakami.
             No ale nie ważne!Gdy dojechaliśmy na miejsce,tam już stały Dan,El i Pezz,zdziwiłam się,ale Harry nas szybko ze sobą zapoznał.Zajęliśmy stolik i zabawa się zaczęła...                                                                                                                    

Rozdział 5

 ...i zobaczyłam Harry'ego,który rzucił się na Toma z pięściami!Tom nawet nie zdążył podnieść ręki czy krzyczeć.Harry był jak zwierzę,zadawał cios za ciosem,byłam przerażona!W pierwszej chwili chciałam krzyczeć ,nie wiedziałam jak zareaguje Tom,lecz szybko się przekonałam że nie ma szans by zareagować.ugryzłam się w rękę i przyglądałam jak Harry go bije,to było straszne!Nagle ze spokojnego,uśmiechniętego i ułożonego chłopca...stał się bestjął!
              W oczach miał dzikość i nienawiść,a gdy tylko spoglądał na moją twarz był jeszcze bardziej agresywny.Z niesamowitym spokojem patrzyłam, jak Tom powoli traci przytomność!Chciałam by cierpiał, tak jak ja przez 2 miesiące,nie licząc śpiączki
         i długich dni spędzonych w szpitalu!Po jakimś czasie krzyknęłam do niego "Harry",on tylko spojrzał na moją twarz i uderzył Toma tak mocno,że aż odbił się od chodnika.Spojrzał na mnie,zszedł z Toma,pomógł mi wstać i mocno mnie przytulił.
           Czułam się tak bezpiecznie w jego objęciach,jak jeszcze nigdy,to było niesamowite.On był przy mnie,gdyby nie on...wole nie wiedzieć co by się stało.
                             H-Daj mi kluczę do twojego mieszkania i leć do samochodu!-powiedział pospiesznie.
           Dałam mu moje kluczę,nie wiedziałm po co mu one są,pokazał mi gdzie stoi jego samochód,kazał mi w nim siedzieć i czekać na nie go.Zrobiłam jak kazał,gdy już do niego wsiadłam ,zaczęłam myśleć co teraz będzie Tomem!?Niby mało mnie to obchodziło
             lecz bałam się,że jeśli coś poważnego mogło mu się stać...po prostu nie chciałam by Harry ,brał za to jakąkolwiek odpowiedzialność!Byłam roztrzęsiona i czekając na Harry'ego,jeszcze trochę popłakiwałam.Po nie całych 10 minutach,zobaczyłam
            jak Harry,wręcz wybiega z mojego domu.Gdy się przyjrzałam bliżej zobaczyłam, że Harry trzyma w ręku, moją małą torbę podróżną,którą trzymałam w szafie w moim pokoju.Wsiadł szybko do samochodu,rzucił torbę na tył i szybko ruszył z miejsca.
             Nie wiedziałam gdzie on mnie wiezie,byłam pewna że do siebie!Lecz nie po dość dłuższej jeździe,doszłam do wniosku, że jedziemy gdzieś o wiele,wiele dalej.Przez prawie całą drogę,żadne z nas się nie odezwało,gdy tylko spojrzałam na Hazzę
              ,widziałam wciąż złość na jego twarzy,zwróciłam również uwagę na jego dłonie!Były czerwone i lekko opuchnięte,wyglądały strasznie!W tedy pomyślałam,"To ciekawe jak wygląda moja twarz?"Powoli chwyciłam ręką lusterko w samochodzie,gdy nagle Hazza
            spojrzał na mnie takim wzrokiem,że od puściłam sobie,nie chcą dłużej i jeszcze bardziej go denerwować.Jechaliśmy już dobrą godzinę,tak właściwie, to wciąż nie wiedziałam gdzie jesteśmy i dokąd jedziemy,a cisza wciąż trwała.Czym dalej od Londynu,tym
               bardziej czułam, że muszę to powiedzieć!Przecież on narażał siebie i swoja reputację,a chłopcy?Musieli się o niego martwić,wnioskuję tak gdyż odkąd wyjechaliśmy,jego telefon dzwonił non stop,aż w końcu Harry go wyłączył!Nikt nie wie jak byłam mu wdzięczna za to wszystko!
                             J-Dziękuję!-powiedziałam,co prawda dość nie pewnie,bo przerwałam ciszę,której nigdy nie doznałam,będąc w towarzystwie Harry'ego.
              Harry miał mega zdziwioną minę,odwrócił się do mnie,spojrzał na mnie jak jeszcze nigdy,poczułam lekki przechodzący mnie dreszcz i uśmiechną się do mnie.Droga była tak długa,że aż chyba przysnęłam,bo obudził mnie trzask otwierających się drzwi!To był
                  Hazza,trzymał w ręku moją torbę i uśmiechał się.Podał mi rękę bym wysiadła,gdy zamykał drzwi w samochodzie,ja maiłam czas by się rozejrzeć.Moim oczom ukazał się mały,zgrabny piętrowy domek,z tyłu miał sad i ogród z kwiatami,do o koła  niego były posadzone drzewa.
               Za drzewami dostrzegłam łąkę,na przeciwko nas był mały lasek a za nim domki.Harry wiedział że kocham być na wsi,panował tu nie naganna cisza,a jedyne co ją zakłócało,był śpiew ptaków i cudowny zapach kwiatów.Czułam się cudownie.
                             H-Zapraszam.-powiedział Harry,otwierając mi drzwi do domu.
                Był przepięknie urządzony,tak ciepło.Salon zawierał kominek,szklany stół,cudnie miękki czekoladowy dywan, pod kolor ścian,duże przechstronne okno,duży czerwony,skurzany narożnik i telewizor.Kuchnia była odgrodzona ,tak jakby barem,a obok niej roz ciagały się
                  schody na górę.Hazza zaprowadził mnie do jakiegoś dość dużego i jasnego pokoju,powiedział,że od teraz tu będę spała.Maiłam piękny widok i mały,ślicznie zdobiony balkonik,gdy tylko na niego wyszłam wiedziałam ogródek,który był na dole.Za nim była łączka,za
                nią jakieś drzewa,a ciut wyżej i dalej było widać, jakieś malutkie miasteczko!Od razu pokochałam to miejsce,lecz długo się nim nie nacieszyłam,gdyż zaraz usłyszałam cudowny głos Hazzy,krzyczącego moje imię z salonu.Zamknęłam balkon i zbiegłam szybko na dół.
            Zobaczyłam Harry'ego,który trzymał dwa kubki jeden z nich oczywiście mi podarował,prowadząc mnie na kanapę.To była gorąca czekolada po mojemu,"Ooo on jest rozkoszny",tyle zdążyłam pomyśleć.
                             H-Wiem że nie jest taka sama  jak twoja,ale ja sam mówisz "Liczą się chęci".-powiedziałam uśmiechając się i robiąc te swoje oczyska(Awww ;3).
                             J-Jest przepyszna.-powiedziałam,pomału kosztując jej.Hazza uśmiechną się.
                             H-Wow!Uśmiechnęłaś się ,chyba 1 raz od...od tych 3 dni.-dodał ze zdziwieniem.
                             J-Staram się.-odpowiedziałam chowając wzrok.
                             H-I nie chcę ci tego psuć,ale...-dodał zacinając się.
                             J-Ale chciałbyś wiedzieć kto to był?
                             H-Tak.I jeśli możesz.
                             J-Zasłużyłeś na to.-powiedziałam uśmiechając się,choć nie chciało mi się do tego wracać.
           Zaczęłam więc powoli mu opowiadać co i jak się wydarzyło,wszystko po kolei.Zaczęłam od tego jak dostałam tego "buntu",jak go poznałam i jak wyglądały te 3 miesiące z nim,za nim zaczął mnie bić.Potem te 2 jak mnie bił,jak byłam w śpiączce,jak się obudziłam i jaki odczuwałam ból.
            To jak go zobaczyłam 3 dni temu w galerii i jak to wszystko wróciło.Jak przez 3 dni płakałam jednym ciągiem i to jak mu jestem wdzięczna ,za to co zrobił by mi pomóc.Przez całą tą historię płakałam,lecz nie tylko ja!Harry też uronił łzy,cały czas się pytał "jak tak można".
           Cieszyłam się w duszy,że właśnie poznałam jego i że to właśnie on mi pomógł.To było straszne,wracać do tego ponownie...W pewnym momencie zaczęłam płakać Harry'emu jak bóbr.I w tedy usłyszałam,najpiękniejsze słowa jakich nigdy w życiu nie usłyszałam,od nikogo i to mówię w pełni szczerze!
                             H-Zawsze będę przy tobie i zawsze będę cię wspierać.-to ,te słowa!Powiedział je przez łzy, przytulając mnie mocno.
                             J-Ale...
                             H-Zawsze!Byłem jak się zgubiłaś,byłem jak byłaś samotna i jak bił cię ten dupek...-powiedział ze złością w głosie, kończąc ostatnie słowa.
                    W tedy oderwałam się od niego i spojrzałam mu w jego oczy,były takie piękne i szczere.Choć zapłakana,czego w sobie nie nawiedziłam,uśmiechnęłam się,po czym jeszcze raz go mocno przytuliłam.
                             H-Mam nadzieję,że się mnie nie boisz...no wiesz po dzisiejszym.-powiedział nie pewnie.
                             J-Nie,zwariowałeś!Przy tobie ,jak przy nikim innym,czuję bezpieczeństwo i...-zacięłam się trochę, bo co miałam powiedzieć?Że czuję motylki w brzuchu gdy go widzę i to już od 12 roku życia?
                             H-I co?-powiedział lekko zdziwiony i zarumieniony Hazza.
                             J-I,i..!Eh chciałam cię przeprosić!-wybrnęłam.
                             H-Co prawda ,to nie wiąże się z moim pytaniem, lecz za co?-powiedział zdziwiony.
                             J-Za moje zachowanie,no wiesz w tedy pod galerią...
                             H-Daj spokój!Sam bym nie wiedział co mam ze sobą zrobić,szczególnie po tym co ci zrobił,co za jakiś ***,***,***-zaczął się bulwersować.
                             J-Harry!-krzyknęłam,bo on nigdy nie używał takiego słownictwa.
                             H-Przepraszam.
                             J-Idę się myć,bo chyba mam na ciebie zły wpływ!-odpowiedziałam wstając i uśmiechając się do niego.
                             H-Haha.
                             J-Harry!Naprawdę,nie wiesz jak ci jestem wdzięczna,za to jak mi pomogłeś i za to że mnie tu zabrałeś!
                             H-No co ty przestań.-powiedział zawstydzony i chyba nie wiedział co powiedzieć,bo i te słowa ledwo wydukał.
        Poszłam na górę,gdy nagle doszłam do wnioski,że Harry nie spakował mi nic do spania!Pośpiesznie zbiegłam na dół  w poszukiwaniu Hazzy,na szczęście stał on w kuchni.
                             J-Harry.
                             H-Tak.
                             J-Bo,no wiesz nie wziąłeś mi nic do spania.-powiedziałam nie pewnie.
                             H-A no tak!Przepraszam.-powiedział z lekka zawstydzony!
                             J-Nie no,spoko...
                             H-Wiesz co?Dam ci moja koszulę.Oczywiście jeśli chcesz.-powiedział,łobuzersko uśmiechając się.
       Na początku nie rozumiałam jego entuzjazmu,lecz szybko go pojęłam.Uśmiechając się powiedziałam/
                             J-I jakbyś mógł,to daj mi jakieś krótkie spodenki,najlepiej dresowe!
                             H-Musiałaś się ?Leżą,szufladę niżej.-powiedział śmiejąc się.
                             J-Dziękuję.
        Powiedziałam idąc na górę,weszłam do jego pokoju.Wzięłam szybko,to co wziąć miałam i wyszłam do łazienki!Jego koszula tak pięknie nim pachniała.Wzięłam krótki prysznic i poszłam do tak jakby,mojego pokoju.Rozścieliłam łóżko i opatulałam się kołdrą,wreszcie dochodziło do mnie ,że
      jasne odcięta od świata.Włączyłam tylko telewizor.W takiej ciszy,gdyż go głośno nie słuchałam,zaczęły nawiedzać mnie z powrotem te myśli "Co by było gdyby"...Może teraz siedziałabym w samolocie do Polski?Kto wie?Lecz myśląc tak,było coś dziwnego!Choć te myśli były przerażające,
       to nie miał ochoty uronić ani jednej łzy!Nie wiem dlaczego?Ale przy Harrym,czy był czy go nie było,czułam się bezpiecznie!Myśląc tak nawet nie wiem kiedy,stałam przy oknie,wpatrując się w prawie nie widoczne słońce i w tedy usłyszałam pukanie.
      Jak oparzona krzyknęłam "PROSZĘ" wskakując do łóżka.
                             H-A ty co?-powiedział,lekko zdziwiony Harry.
                             J-Nie,nic.Ej,a ty?
                             H-Nie ,chciałem tylko powiedzieć,że gdybyś coś chciał, to jestem obok.
                             J-A wiesz?Ja już coś chcę.
                             H-Tak,a więc co?-zapytał zadziwiony.
                             J-Bo.A...Czy mógłbyś,posiedzieć zemną?Bo nie mogę zasnąć i...-jąkałam się.
                             H-No,jasne!I wiesz mam nawet kilka komedia!Jak byś oczywiście chciała?-odpowiedział promieniejąc.
                             J-Wskakuj.
     Harry włączył jakiś film,nawet nie pamiętam tytułu,ale wiem że się nam znudził,bo zaczęliśmy się nabijać z aktorów i rzucaliśmy pocpcornem w telewizor.Więc Hazza szybko włączył coś innego.Położyliśmy się i zaczęliśmy oglądać,gdy on nagle zaczął się do mnie przysuwać i mówić "No chodź,przytul się"
   Zaczęłam się od niego stopniowo odsuwać i spadałam z łóżka.Zaczęliśmy się śmiać,po czym Hazza  podał mi rękę,a ja go ściągnęłam na podłogę,próbując sama wdrapać się na nie.lecz on ciągną mnie za nogę!Ciągaliśmy się tak z dobre 20 minut,gdy weszliśmy na łóżko,zaczęliśmy się bić poduszkami,jak już
  i to nam się znudziło,położyliśmy się i zaczęliśmy oglądać.Nawet nie wiem kiedy,lecz zasnęliśmy!Skąd ten wniosek,bo obudziłam się nie wiem dla czego,lecz o 5 nad ranem i zobaczyłam,jak słodko spał :3!
    Popatrzyłam na niego chwilę i,i nigdy nie sądziłam,że tak szybko wyląduje z nim w łóżku,haha.Wyszłam po cichu z łóżka,chwyciłam z mojej torby szorty.Nałożyłam je i zeszłam na dół,nie wiem czego,ale po prostu wybiegłam z domu na bosaka,na łączkę obok domu.
   Oh,jakie to było cudowne,biec boso po rosie,widząc dopiero wstające słonce,słyszeć głos porannych ptaków,oh jak ja to KOCHAŁAM!Gdy wyszłam na łąkę było cudownie!Wszędzie rosły dzikie pachnące kwiaty,w słońcu lśniły krople rosy,w oddali i do o koła,dobiegały głosy śpiewających ptaków
 A małe Miasteczko na uboczach tej wsi,wyglądało zniewalająco.Wbiegłam na sam jej środek i położyłam się,czułam się jak w raju,lecz szybko się podniosłam,bo usłyszałam kroki Harry'ego!
                             H-Hej,nie zimno ci!?-powiedział zaspanym głosem.
                             J-Hej,nie jestem przyzwyczajona!I sorki za koszulę!-powiedziałam.
                             H-Przestań!-powiedział uśmiechając się,po czym usiadł obok.
                             H-Wiesz!?Do twarzy ci w niebieskim.
                             J-Haha,dziękuję!A w fiolecie nie?-wskazałam na podbite oko.
                             H-Hah,Ivy.
                             J-Wiesz,a tak a pro po.To naprawdę ci dziękuję!
                             H-To nic takiego!-odpowiedział.
                             J-Nie Harry!To naprawdę dużo,gdyby nie ty już byłabym w samolocie do Polski.Byłabym też,już z 2 razy mocniej pobita i bóg wie co jeszcze!A tu,tu czuję się jak w Polsce,u mojej babci!~
       Zawsze z bratem,wstawaliśmy rano i biegliśmy prosto z domu na huśtawkę.Zamykałam oczy i słuchałam śpiewu ptaków,ocierając lekko stopami o gęstą,zielona i mokra od rosy trawę.Co prawda po jakimś czasie kostniałam,ale zawsze było warto.A gdyby nie ty,to...-mówiłam poważnie rozmarzona,
                             H-Wow,ależ przestań,aż sam  nie wiem co powiedzieć.-odpowiedział.
      I to były ostatnie słowa,po których zapadła cisz,wraz z Harrym wsłuchiwaliśmy się w śpiew ptaków.Harry był poważny,wyglądał cudowanie w porannych promieniach słońca,przez dość dłuższą chwilę wpatrywałam się w niego i chyba to zauważył bo uśmiechną się i odwrócił do mnie.
                             H-Wiesz co wymyśliłem coś,coś co dobrze opisze to co tak naprawdę,mówię ci cały czas.-powiedział.
           Nie zrozumiałam o co mu chodzi,on tylko na mnie spojrzał i zaczął śpiewać "Another World"patrząc się na mnie!Miał rację,dotarło do mnie to czego przedtem nie rozumiałam,jak tylko Harry...