Rozdział 12

 ...H-Co się dzieję!?-zapytał zdziwiony,wstając z narożnika.

                                                J-No Arl!Arl napisała "Pomocy".Harry.-powiedziałam bez radnię i z przerażeniem.

Harry tylko spojrzał ze złością na Lou,przy czym wymienili się twierdzącymi spojrzeniami.Nie wiedziałam o co chodzi i nie uśmiechały mi się ich miny!Louis spojrzał na mnie z politowaniem i smutkiem,aż przeszedł mnie dreszcz.

                                                H-Daj mi telefon.-powiedział z lekkim wzburzeniem.

Podałam mu posłusznie telefon,a on jak dziki wyleciał szybko na górę,rzucając spojrzenie Lou.To było straszne,zaraz po tym Louis podniósł się i podszedł do mnie.Zerknął z gromkim smutkiem na mnie i powiedział:

                                                L-Przejdziemy się?

Ja tylko kiwnęłam Głową i wyszłam pospiesznym krokiem za nim!Nie rozumiałam gdzie mu się śpieszy?Stanęłam i nie ruszałam się,a Lou spoglądał nerwowo na górę,nie ruszałam się bo nie wiedziałam co się dzieje.

                                                J-Gdzie ci się tak śpieszy?-zapytałam.

                                                L-Posłuchaj!Wszystko ci powiem tylko już chodź.-dodał szybko,spogladajac ponownie na górę.

Louis zaczął szybko iść ,ciągnąc mnie za sobą.Szliśmy ponownie polną drogą,lecz bez słowa.Czułam się dziwnie i nie zrozumiale,to było straszne!Wlekłam się nie chętnie za nim,zastanawiając się co on robi na górze?A tym bardziej,co Lou ma z tym wszystkim wspólnego?Miałam dość,byliśmy już naprawdę daleko od domu,a on nic.

                                                J-Louis!O co tu chodzi?-wrzasnęłam po chwili.

                                                L-Spokojnie..-próbowała dokończyć.

                                                J-Ciebie chyba je*ię,jak ja mam być spokojna!-krzyknęłam.

                                                L-Nie bój się.Harry chciał z nią pogadać,a z resztą to na pewno nic poważnego!Przecież Arl jest z rodzicami.-mówił przekonywująco.

                                                J-Ach tak!To dla czego ty cos wiesz?Dla czego ,musimy iść tak daleko od domu?Czego Harry był zdenerwowany,a jednocześnie przerażony i smutny?Czego poszedł na górę bez słowa?Pytam się ku*wa!-darłam się na Lou.

                                                L-Posłuchaj!Jest i będzie dobrze.Tylko tyle mogę ci powiedzieć.-dodał ze smutkiem!

Spojrzałam na niego załamana,szkoda mi było słów.Wiedziałam że on wie dużo i to aż za bardzo.Był wiernym przyjacielem i to było zajebiste,ale ja tak nie mogłam.To był mój chłopak,kochałam go!A na samą myśl,że coś jest nie tak,rozrywało mnie.Chciało mi się wyć!Usiadłam na środku drogi i schowałam twarz w nogach.                                                 

                                                L-Co ty robisz!?-zapytał zdziwiony.

                                                J-Ja go kocham.On jest dla mnie wszystkim!Wszystkim czego pragnę,pożądam i potrzebuję.Nigdy nikt nie był taki,w stosunku do mnie!Lou ja tak nie mogę.Jeśli z nim jest coś nie tak,to zemną tym bardziej!Doceniam to bardzo,że jesteś tak wspaniałym przyjacielem,ale zrozum że mi też jest ciężko.A gdyby tak Eleonor,gdyby tak ona była w takiej sytuacji jak Harry?To co,co byś zrobił!?-mówiłam monotonnie,lecz z uczuciem.

                                                L-Nie mów przy mnie takich rzeczy,nie przeżył bym tego.A jeszcze,ze to przezemnie...Je-i w tedy się zaciął.

Lou spojrzał na mnie i sam nie wiedział co ma teraz powiedzieć!Chyba zbytnio poniosły go emocję i za dużo powiedział.

                                                J-Widzisz!I co?Co,co?Co przezemnie...Lou co ja zrobiłam?-zaczęłam płakać.

                                                L-Jejku,Iv..To nie tak,ojej!Chodźmy do domu.-dodał zrezygnowany.

     

                                                                                    * * *

                                                J-Harry!-krzyknęłam.

Harry od razu wstał i podbiegł do mnie przytulając mnie.Każdy z chłopców gdzieś się ulotnił,zostałam tylko ja i on.Czekałam aż w reszcie się odezwie,lecz on tylko patrzył na mnie ze smutkiem.

                                                J-Harry.-powiedziałam błagalnie.

                                                H-Czy Lou ci coś mówił.-powiedział po chwili.

                                                J-Powiedział,że był by załamany!Gdyby wiedział, że z jego drugą połówką dzieje się coś takiego i to przez niego.-dodałam roniąc łzę.

Hazza szybko ją otarł i spojrzał na mnie mówiąc.

                                                H-To nie przez ciebie.Tzn może w jakimś sto...Nie ,nie.Posłuchaj ufasz mi?-mówił patrząc się mi w oczy.

                                                J-Tak!-powiedziałam z trudem.

                                                H-To,proszę nie wracajmy do tego!

                                                J-Dobrze,ale..Nie ważne.-powiedziałam z uśmiechem.

                                                                                   * * *

  ...Miałam dość!Usiadłam w kuchni i powoli zaczęłam płakać.To było okropne!Harry nie uśmiechał się już od tygodnia.Nie śmiał się,nie żartował.Był smutny i przybity,a co gorsze był cały czas myślami gdzie indziej.To strasznie mnie bolało,wiedziałam że nie che wracać do tego tematu.Ciężko mi było psię budzić codziennie obok niego i nie widzieć radości.Znosiłam to godnie,ale już mam dość,muszę wyładować to co czuję...

                                                H-Hej,co ty tu robisz!?Czy ty...Czego płaczesz!?-powiedział ze smutkiem i zdziwieniem.

Zaraz po tych słowach,znalazł się obok mnie!Mocno mnie przytulił,lecz ja go lekko odepchnęłam.Nie chciałam go zmuszać do nie potrzebnej troski!Harry spojrzał na mnie poważnie i wciąż pytając:"Czego/Dlaczego?".Po chwili ciszy wyszeptałam:

                                                J-Od tygodnia,tak równo.Budzę się obok kogoś,kogo jeszcze nie znam.Zaufałam ci,ale zgadzając się na to,nie wiedziałam że w zamian będę miała...To!Gdzie jest wesoły,pełny życia i zawsze uśmiechnięty Harry?Gdzie?Gdzie jest chłopak którego tak strasznie kocham?Ten który śpiewał mi "Another World"?Już nawet jak mnie całujesz w czoło,to robisz to ze strasznym chłodem!A gdy mnie całujesz,to robisz to tak jakbyś nie chciał,lub jakby ci było to wszystko obojętne!To boli.-zaczęłam płakać.Podniosłam głowę i spojrzałam mu w oczy.

Po chwili dodałam:Harry!Czy ty mnie...Czy ty mnie nie Kochasz?-zapytałam przerażona.

Hazza patrzył się na mnie ze zdziwieniem i przerażeniem.Nie wiedział co ma powiedzieć,a ja bałam się najgorszego.Patrzyłam na niego i na to jak jego policzki zalewają łzy.Tak bardzo chciałam go przytulić,ale nie wiedziałam co on powie.

                                                H-Ja nie wiem,co mam powiedzieć.Czy ty naprawdę tak się czułaś?Czułaś to co mówiłaś,naprawdę aż tak było źle.-mówił z nie dowierzaniem.

Ja tylko z płaczem pokiwałam Głową.Harry patrzył się na mnie i nie dowierzał.Cóż mogłam zrobić,taka była prawda.Po chwili Hazza przysunął się do mnie,złapał mnie za lędźwie i zaczął delikatnie i czule mnie całować.Nareszcie!Poczułam coś,po tym całym tygodniu ,czułam z powrotem Hazzę.

                                                H-Zawsze będę cię Kochał.Zawsze i nikomu nie pozwolę,by to zniszczył.Zawsze,pamiętaj zawsze!-mówił z powagą.

Ja odetchnęłam i mocno go przytuliłam.Po czym udaliśmy się na narożnik.Po 10 minutach na dół zeszli chłopcy i dosiedli  się do nas.Harry trzymał swoja rękę na mojej nodze i delikatnie ją przesuwał.W górę i w dół.Nareszcie wrócił i chyba chłopcy to zauważyli,bo zaczęli się uśmiechać.

                                                L-Wiecie co?Skoro już po tych wszystkich ekscesach,to może wybralibyśmy się gdzieś na chwilowy wypoczynek?Co wy na to?-powiedział entuzjastycznie Lou.

Bardzo nas to zdziwiło i każdy pokiwał Głową że tak.Lato w Londynie było piękne,ale ta brytyjska pogoda mało!Więc...

                                                L-To super!Mam 2 propozycję.-powiedział kusząco.-Ale,że Ivy jest tu kobietą i to jedyną to...Pozwolę jej wybrać.-powiedział spoglądajac na mnie.

Każdy się popatrzył,a ja tylko się zgodziłam,na szcześcię tak jak i reszta!

                                                L-A więc!!!Wspaniałe miejsce to Rzym,zaś drugie to...Los Angeles.-krzyknął wesoły.

Nie wiem ,skąd on to wytrzasnął,ale to był super pomysł.Więc zaczęłam się zastanawiać.

                                                J-Rzym i LA powiadasz.Więc Rzym-zwiedzanie zabytków i romantyzm.LA-zabawa i zero zobowiązań.Hmmm,muszę niestety wybrać moi kochani panowie...Los Angeles.-krzyknęłam uradowana.

Każdy się ucieszył,co mnie też bawiło.Stwierdziłam że alkohol i trochę luzu dobrze nam zrobi!Harry tylko mnie pocałował w czoło i z uśmiechem pobiegł na górę,tak jak reszta.Nie wiedziałam o co im chodzi,dopiero Lou mnie uświadomił,że jutro lecimy.Czasem będąc z nimi zapominam kim są,więc jak tylko Louis mnie łaskawie uświadomił,pobiegłam się pakować.Niestety że byłam u chłopaków to nic takiego nie wzięłam,zeszłam na dół i czekałam na Harry'ego aż znajdzie klucze do samochodu.Musiał mnie zawieść do domu.

                                                J-Nareszcie.Zbierasz się dłużej niż ja!-krzyknęłam,gdy schodził po schodach.

                                                H-Przecież muszę przy tobie jakoś wyglądać!-rzucił z uśmiechem.

                                                J-Harry,nie mam stroju kąpielowego.-powiedziałam gryząc paznokcie.

                                                H-Hmmm,strój kompielowy powiadasz!Zapowiadają się ciekawe wakacje.-powiedział ruszając brwiami.

Ja się tylko zaśmiałam,a Lou dodał;"Nareszcie wrócił Harry,jakiego znam.".Podeszłam do niego i pocałowałam go,po czym poszliśmy do samochodu.

                                                                              * * * 

                                            ...J-I co ja mam jeszcze wziąć!?-zaczęłam myśleć.

                                               H-Nie wiem!Wiem tyle że jedziemy na długo!-powiedział ze uśmiechem.

                                               J-Nie pomagasz,a co ze strojem!?-przygnębiłam się bardziej.

                                               H-No wiesz...Bo ja mogę ci go kupić.-powiedział radośnie.

Spojrzałam na niego,i zadałam sobie pytanie "Czy to jest dobry pomysł?".No ale z drugiej strony,to Harry jest w końcu moim chłopakiem,więc chyba nie kupi niczego złego!?Po chwili namysłu dodałam:

                                               J-No nic,zdam się na ciebie.

                                               H-Naprawdę!?-dodał z zdziwiony.

                                               J-Tak.Zobaczę na ile mnie znasz i jaki masz gust co do takich spraw.-powiedziałam z uśmiechem.

                                               H-Nie pożałujesz.-mówił radośnie.

Wstał i pocałował mnie w czoło.Po czym zniknął i dodał że przyjedzie do mnie,jak tylko kupi ten strój.Miałam sporo czasu,zdążyłam się spakować i jeszcze zjeść płatki.Gdy zjadłam zaczęłam zmywać,nagle poczułam czyjeś ręce na moich biodrach.

                                               H-Przybyłem!-szepnął.

                                               J-Nie chce być nachalna,ale pokaż co kupiłeś.-krzyknęłam radośnie.

Harry podał mi torbę i dodał-"No to co przebieraj się".Radośnie pobiegłam do łazienki i zaczęłam się przebierać,słyszałam tylko jak Harry krzyczy z dołu-"Ale tu!Nie w łazience".Roześmiana założyłam strój!Był w koloże pastelowego błękitu,miał idealny krój jak dla mnie,cudownie leżał i miał lekkie zdobienia.Ogółem był prosty,nie lubiłam jak jest nawalone ozdóbek.Zeszłam szybko na dół,a Hazza ślicznie się uśmiechnął.

                                               H-I jak podoba się!?-zapytał z uśmieszkiem.

                                               J-Sama bym lepszego sobie nie kupiła!Musze częściej cię wysyłać na zakupy,ale za moje pieniądze.-dodałam radośnie.

Harry pokręcił tylko Głową i podszedł do mnie,przytulił,po czym zsuwał swoje ręce niżej,aż złapał mnie za pośladki.Miałam ochotę zdjąć mu te ręce,ale za to że tak świetnie sobie poradził,nie miałam serca mu przerywać przyjemności.

                                               H-To co teraz!?-powiedział swoim zniewalającym głosem i zadziornie się uśmiechnął,patrząc na mnie.

                                               J-Myślę,że...-mówiłam takim samym tajemniczym głosem.

                                               H-że co?-mówił pod ekscytowany.

                                               J-Że ty chyba już wiesz,co!-mówiłam,powoli kładąc moja rękę na jego pośladku i lekko go ściskałam.

                                               H-Wiem,wiem.-mruknął.

Powoli zaczął ściskać moje pośladki i całować mnie po szyi.Po chwili dodał-"To co?".Biedny liczył na coś,jak ja kocham jemu robić takie nadzieję i doprowadzać go do pewnych wyobrażeń i skojarzeń...                 

                                               J-Mmm,cieszę się że się rozumiemy.-mruknęłam.

                                               H-W tych sprawach?Zawsze!-powiedział ,delikatnie przegryzając moją wargę.

To było takie miłe,a ja czułam jak jego ciało i oddech napierają na mnie.Nie mogłam się dać ponieść,nie teraz!Chciałam,ale nie mogłam.

                                               H-Więc...-zaczął cicho pomrukiwać i jeszcze mocniej zaciskając ręce na moich pośladkach.

                                               J-Więc ,idę się przebrać!-wykrztusiłam..

Harry zdjął ręce z moich pośladków i patrzył się na mnie jak na wariatkę.Zaczęłam się śmiać,nigdy nie widziałam takiej miny.Była pełna żalu,zrezygnowania i zaskoczenia.Kiedy on tak stał ja zaczęłam biec w stronę schodów,by jak najszybciej się przebrać.Już prawie byłam na Górze,gdy nagle złapał mnie Harry.

                                               H-O nie,nie,nie!Zemną tak nie ma!-dodał po czym zaczął mnie całować.

Przeniósł mnie na sofę i zaczął zdejmować swoją koszulę.Nie wiem jak mu to wychodziło,bo cały czas gdzieś mnie całował.Ja za to się śmiałam,bo wyglądało to komicznie,a bynajmniej miny Hazzy.

                                               J-Harry nie!Nie tu.Nie teraz.-krzyczałam ze śmiechem.

Jego pocałunki były naprawdę miłe i subtelne.Ale...

                                               M-Ivy!Co ty...Iv..-mówiła mama.

Nagle do salonu weszła moja mama i zdeklarowała że już wrócili.Harry zerwał się i przestał mnie całować,po czym zaczął zapinać koszulę.

                                               H-Dzień dobry.-szepnął.

Moja mam była w szoku.Ja sama nie wiedziałam co mam powiedzieć.Wiedziałam tylko że szybko musimy stąd wyjść,nie chciałam by Harry widział Arl.Wszystko zaczęło się normować,więc...

                                               J-Mamo to Harry,znasz go.I tak w ogóle to my się śpieszymy!-dodałam szybko.

Złapałam torbę,którą spakowałam i rzuciłam ją Harry'emu.Sama szybko założyłam jakąś kieckę,cmoknęłam moją mamę w czoło i pożegnałam się z nią szybko.Wybiegliśmy z domu i wsiedliśmy do samochodu.Oboje zaczęliśmy się głośno śmiać.

                                               H-Chyba nigdy,ale to nigdy!Nie zrobię dobrego wrażenia na twoich rodzicach.-dodał ze śmiechem.

                                               J-Haha.Nie bój się jak mnie nie zostawisz,to będziesz miał jeszcze szansę.-rzuciłam z uśmiechem.

                                               H-Słucham!Nie oddam cię nikomu,nigdy.-powiedział z lekką powagą,całując mnie w czoło.

                                               J-Mnie bardziej martwi to,że już 2 raz nam przerwali.-powiedziałam ze smutkiem.

Zrobiłam to specjalnie,byłam ciekawa reakcji Harry'ego.Harry tylko odwrócił się w moją stronę i patrzył z nie dowierzaniem.

                                               H-Gdzie ty byłaś,całe moje życie?-dodał.

                                               J-Haha,jedźmy już.-powiedziałam ze śmiechem.             

       

                                                           

Rozdział 11

...Staliśmy tak,a ja nie wiedizałm do czego to dąży,z sekundy na sekundę co raz bardziej się stresowałam i nie wiedizałm ile to jeszcze po trwa.Patrzyłam na Hazzę i na to jak ślicznie wygląda w deszczu,przez mokrą koszulkę przebijał się lekko jego tors.Zaś on stał i patrzył się we mnie jak w obrazek!Gdy nagle przegryzł wargę i musną moje usta,przechodząc w pocałunek!

Sama w to nie wierzyłam...!Jego wargi były tak przyjemnie ciepłe i delikatne,a jednocześnie tak pełne uczucia!Nie potrafię opisać tego uczucia które nam towarzyszyło ,niby to był zwykły pocałunek,ale to co czułam...Z trudem opuściłam jego wargi,spojrzałam mu w oczy,miały wspaniały wyraz.Uśmiechnęłam się do niego co szybko odwzajemnił i pocałował mnie w czoło.Przytuliłam go i tak wtulona,wraz z nim wracałam powoli, bez słowa do domu.Harry otworzył mi drzwi,zdjęłam buty i od razu
pobiegłam na górę się przebrać.Jak zwykle ubrałam się w szorty i bokserkę z napisem "KEEP CALM...",włożyłam ją w spodnie i zeszłam do kuchni.Usiadłam sobie na blacie i piłam wodę,myśląc czy Harry był aż tak pijany,że po prostu mnie pocałował.Długo jednak nie pozostałam sama,gdyż zaraz zajrzał do mnie ze swym zabójczym uśmiechem.Podszedł i się na mnie patrzył.
                                                      H-Myślałem,że nie lubisz tak słodzić!-powiedział z uśmiechem.
Z tym słodzeniem chodzi o to,że np:pocałunek w deszczu,romantyczna kolacja z różami,płatki róż w wannie,jakieś świeczki itp...Nie miałam nic przeciwko temu,ale to było takie mega słodziaśne i romantyczne,że aż czasem nie realne i nie do słuchania.Więc Harry zaczął się śmiać,że jednak.
                                                      J-Zależy z kim Haroldzie,zależy z kim.-od parłam z uśmiechem.
Siedzieliśmy tak chwilę w ciszy,sama nie wiedziałam co teraz!Wszystko wydarzyło się sekundowo!Tu spacer tu mnie całuje,człowiek się może zgubić.Cieszyła mnie jego troska o mnie,czy jego miłość do mnie.Ale mi zaczęło czegoś brakować,tak momntalnie,sama nie wiem czego,czegoś...Czegoś co było naturalne i nie do zdobycia,lecz bardziej do przeżycia.Miałam chwilowy mętlik w głowie,sama nie wiem czym, był spowodowany i z kąd się w ogóle wziął,ale był i mnie dopadł!Siedziałam tak w ciszy i gapiłam się przed siebie.
                                                      H-Ivy!Wszystko dobrze!?-zapytał spoglądając na mnie!
                                                      J-Nie,dosłownie nic!-powiedizałm bez zastanowienia.
                                                      H-Liczyłem na inną odpowiedź!A więc o co chodzi?-zapytał.
Tak szczerzę ,to sama nie wiedział ,o co chodzi!On tylko patrzył się błagalnym i z dezoriętowanym wzrokiem na mnie,a ja nie wiedziałam co powiedzieć,a tym bardziej zrobić.Patrzyłam tak na nie go i zastanawiałam się co on tu robi?!Powoli dochodziło do mnie,że on w pewnym sensie jest mój,że jest sławny i że dużo dla mnie zrobił!Kochałam go,ale w tej chwili sama nie wiedizałm co się dzieję.To uczucie było dziwne,ale tak męczące i nie zrozumiałe,że aż nie do zniesienia!
                                                      J-Sama nie wiem!-powiedziałam pusto.
Harry tylko dziwnie na mnie spojrzał i chyba sam też teraz stracił orjętację.A ja nie wiedziałam co zrobić,lecz czym dłużej na niego patrzyłam tym bardziej chciałam go pocałować i tak zrobiłam.Delikatnie złapałam go za podbródek i spoglądając na niego,przybliżyłam się i pocałowałam.Harry był zdziwiony,patrzył się na mnie z takim podziwem,jakbym przebiegła 42 km maraton!Ja na to się tylko uśmiechnęłam i zastanawiałam się czego to zrobiłam?Długo nie myślałam gdyż Harold przysuną się i wpił się w moje wargi.Jego pocałunek był namiętny i długi!
Przy czym ja zaczęłam rozpinać mu koszulę,a on wyciągał moją ze spodni,po czym zaczął mnie całować po szyi.Oplotłam się nogami wokół jego bioder,a on złapał mnie i zaczął iść w stronę schodów!Sama nie wiedziałam co teraz robię jakim cudem do tego dopuszczam!?Przecież jesteśmy razem od nie całych 30 minut,to było pod presją chwili,ale było miłe!Gdy już powoli wchodziliśmy po schodach,usłyszeliśmy czyjeś głosy...
                                                      ?-Uuu!No proszę przyjaciele!-usłyszałam od kogoś.
Hazza z wielką nie chęcią opuścił moje wargi i postawił mnie na dół.Z lekkim zdziwieniem spojrzałam w stronę drzwi,stali tam wszyscy i patrzyli się na nas z gromkim zdziwieniem.Naprawdę nie wiem o co im chodziło,przecież my tylko się całowaliśmy...Z resztą ten dzień był w ogóle bez sensowny,lekko się zarumieniłam i...
                                                      J-No hej!Zrobić wam kawę czy herbatę!?Hmmm?-palnęłam bez chwili zastanowienia!
Wszyscy patrzyli się na mnie,jakbym uciekła z wariatkowa,łącznie z Harrym.Nie wiedziałam jak mam zareagować więc znowu się odezwałam.
                                                      J-No co tak się patrzycie?My się tylko całowaliśmy!-powiedziałam idąc w stronę kuchni.
                                                      L-Tak tylko!-powiedział z uśmiechem Lou,spoglądając na resztę.
                                                      J-To chcecie coś czy nie?
                                                      -Herbatę!-rzucili jednogłośnie.
Nie zaprzeczę ,to był dobry pretekst by uniknąć krępującej ciszy i tego uuu.Gdy ja byłam w kuchni Harry zaprowadził chłopców do salonu,lecz zaraz do mnie przy wędrował.
                                                      J-Jak dobrze,ze jesteś!Gdzie ty masz tu herbatę?-zapytałam.
                                                      H-W tej małej szafce.Haha,ciekawie wybrnęłaś.-dodał ze śmiechem.
                                                      J-Taa,chwilowo!I tak zaraz zaczynął się pytania.-powiedziałam ze smutkiem.
                                                      H-No tak,ale to było dziwne!-powiedział z zakłopotaniem.
                                                      J-No baa!A co konkretnie masz na myśli.
                                                      H-To co się wydarzyło.To było takie gwałtowne,takie...Takie nie zrozumiałe,tak jakbym nie miał nad tym kontroli!-powiedział patrząc się przed siebie.
                                                      J-Czy ty się słyszysz?To brzmi tak...tak nie ważne.-powiedziałam zrezygnowana.
                                                      H-Ale tak było...-dodał po chwili.
                                                      J-Wiem też to czułam,ale teraz mamy ważniejsze rzeczy na głowie.-westchnęłam.
Czekałam jeszcze chwilę by zalać herbatę,Harry sobie usiadał i czekał by mi pomóc zanieść kubki!Gdy już zalałam herbatę załapałam za kubki i głośno westchnęłam,Hazza tylko się zaśmiał!Gdy weszliśmy do pokoju,wszyscy na nas spojrzeli jak na zjawy.Podałam każdemu jego kubek i usiadłam wraz z Harrym,czekając na pytania!
                                                      L-Nie chcę być ciekawski,ale od kiedy jesteście razem?-zapytał z zaciekawieniem!
                                                      J-Od 30 minut!-powiedizałm patrząc na Hazzę.
Każdy wywalił tylko oczy i zaczął się śmiać!Choć tak naprawdę nie wiem z czego!
                                                      N-Ta jasne!-dodał.
                                                      H-Naprawdę.-powiedział pod irytowany.
Wszyscy tylko ironicznie pokiwali głowami i zaczęli się wypytywać jak i kiedy,jaka jestem?Z kąd jestem?Połapali się po akcencie <jeśli tak to można było nazwać>.Powiedziałam im,że im powiem jeśli oni sami ,też opowiedzą mi coś o sobie.Rozmawialiśmy tak do 4,dużo się śmieliśmy i chcieliśmy więcej,ale każdy był naprawdę zmęczony!Dowiedziałam się naprawdę o nich dość wiele,każdy z nich był miły i sympatyczni i oczywiście na swój kochany sposób  zakręcony.Gdy każdy rozrzucił się po sypialniach ja,choć nie chętnie wzięłam się za sprzątanie...
                                                      H-Co ty tu jeszcze robisz?-zapytał zdziwiony.
                                                      J-Sprzątam!-powiedziałam.
Harry się tylko nie zrozumiale na mnie po patrzył!
                                                      H-Ale o tej porze?
                                                      J-No tak,a przy okazji mamy ładny poranek!-dodałam z uśmiechem.
                                                      H-Pozytywy!-powiedział z ironią,lecz z uśmieszkiem.
                                                      J-A ty ,po co tu przylazłeś?-zapytałam.
                                                      H-Bo się stęskniłem!-powiedział ze słodką minką.  
                                                      J-Tak nagle!?Hmmm ciekawe!-mruknęłam.
                                                      H-Nie nagle!Tęsknię odkąd u ciebie przenocowałem!-dodał patrząc mi się w oczy.
                                                      J-Rozkoszne.-rzuciłam.
Poszłam z powrotem do zlewu i zaczęłam zmywać.Lecz dokończyć dane mi nie było,zaraz przy mnie znalazł się Hazz.Zaczął całować mnie po szyi i coś mamrotać bym poszła z nim spać,to było miłe,lecz ja go ignorowałam.Zaś Harry po długim gadaniu jak do ściany,postanowił że już nie będzie tak miły.Po chwili ciszy bez jego jęczenia,po prostu wziął mnie na ręce i popatrzył kręcąc Głową.
                                                      H-Co ja się będę z tobą miał!-powiedział patrząc się na mnie.
                                                      J-Życie Harry,życie!-wspomniałam tylko,słowa Agaty.
Harry tylko ledwo machną ręką,uśmiechną się i zaniósł mnie do jego sypialni.Położył mnie i okrył,po czym sam to zrobił,odgarnął mi włosy i uśmiechną się mówiąc "Kocham cię".To brzmiało tak cudownie w jego ustach,to było takie szczere,inne niż kiedykolwiek mogłam to usłyszeć.Uśmiechnęłam się do niego,jak jeszcze nigdy w życiu dodając "Ja ciebie też Kocham".Harry również się uśmiechną,tak jakby z ulgą.Pocałował mnie w czoło i każde z nas odwracając się w swoją stronę...zasnęło.

                                                                             * * *

                                                      L-Ruszylibyście się.-powiedział wchodząc do pokoju.
                                                      J-Matko Lou!Czy ty wiesz która jest godzina?-powiedizałm zirytowana.
                                                      L-Dochodzi piętnasta,a śniadanie stygnie.-dodał z uśmiechem.
                                                      J-Śniadanie o 15...Hmmm interesujące.-rzuciłam.
Lou tylko się uśmiechną i wyszedł z pokoju,ja zaś zerwałam się i poszłam się myć!Nie miałam serca budzić Hazzy,on śpi naprawdę słodko!Wzięłam krótki prysznic i ubrałam się w dresy i jakąś bluzkę.Gdy weszłam do pokoju Harry'ego już nie było,więc zeszłam na dół.
                                                      J-Hej!Widział ktoś Harry'ego?-powiedziałam ze zdziwieniem.
                                                      -Hej,pojechał coś załatwić.-od powiedzieli wszyscy.
                                                      J-Nie no spoko.-dodałam ze smutkiem.
Zaraz po tym chłopcy zaprosili mnie do stołu,śniadanie z nimi było dosyć normalne,co mnie zdziwiło.Nie było o czym gadać ,więc Niall zaczął nas rozśmieszać.Po śniadaniu chłopcy postanowili w coś pograć,bo dajże na X-boksie <czy jak to się tam pisze>.Rozdzielili się na jakiś kolejki i zespoły,więc w poczekaniu na to zaczęłam gadać z Louisem.Lou był naprawdę super,był taki prosty.Umiał mnie rozbawić,ale i normalnie pogadać,był bardzo naturalny!Taki jak zawsze,co mnie bardzo cieszyło i w cale się nie dziwiłam Harry'emu,że go tak bardzo polubił!Po półtorej godzinie,do domu w padał Harry z zakupami.Każdy od razu poszedł mu pomóc,ja zaś mocno go przytuliłam i pocałowałam.
                                                      H-Kocham te nasze powitania.-dodał z uśmiechem.
                                                      J-Nie ty jeden,a po za tym czego nie wziąłeś mnie ze sobą?-powiedziałam lekko oburzona.
                                                      H-Bo nie chciałem cię męczyć.-powiedział ,odgarniając mi włosy z twarzy.
Ja tylko się uśmiechnęłam,a Harry patrzył się w moje oczy.Nie trwało to długo,bo zaraz z orjętował się że w coś gramy,a jak dowiedział się ze to Fifa...Leciał do telewizora,nie mało się zabił.
                                                      J-Typowy facet.-westchnęłam.
Chłopcy tylko się zaśmiali i wrócili do gry.Harry jeszcze chwile na mnie popatrzył i zawołał mnie do siebie.Usiadłam obok niego i wpatrywałam się w ekran,nie widząc sensu ich zachwytu,a tym bardziej emocji!Za pewne to dla tego,że nigdy nie umiałam grać w tę grę,ale to należy do mniejszości.Siedziałam tak i wpatrywałam się to w nich,to w telewizor,nagle usłyszałam dźwięk telefonu Harry'ego.
                                                      J-Dostałeś esa!-rzuciłam.
                                                      H-Jak byś mogła,go...-dodał robiąc słodkie oczka.
                                                      J-A gdzie leży.-powiedziałam zrezygnowana.
                                                      H-Na blacie w kuchni.-powiedział szybko.
Co prawda bardzo mozolnie,ale z tempem ruszyłam w stronę kuchni.Oparłam się o blat i patrząc na chłopców i ich entuzjazm,sięgnęłam po telefon Hazzy.Z wielką ciekawością zobaczyłam od kogo on jest i był on...odemnie!Byłam bardzo zdziwiona,myślałam że ktoś robi sobie jaja.
                                                      J-Harry!Czego dostałeś sms'a o demnie?-krzyknęłam zdziwiona.
                                                      H-Skąd mam wiedzieć!?-od krzyczał jeszcze bardziej zdziwiony,dodając-Odbierz go.
Machnęłam ręką i otworzyłam wiadomości.Jego treść wyglądała tak:
                                      Wiadomość od:Kochanie moje...
                                                   "Pomóżcie!Arl."
Byłam w szoku i od razu pobiegłam z przerażeniem do Hazzy.Co prawda nie powinnam tak reagować,bo to w końcu Arleta,więc...Ale z drugiej strony...                  
                                                       

                                                     

Rozdział 10

 ...Było mi strasznie zimno,dosłownie skostniałam,próbowałam naciągnąć na siebie kołdrę, ale jej nie było.Otworzyłam oczy i leżałam w ogrodzie z domem!Byłam mokra,na początku nie wiedziałam skąd się tu wzięłam,ale zapewne sen był tak reali styczny,że po prostu wyszłam z domu.Pamiętam jak się obudziłam i nic nie widziałam,było mi zimno a ja
płakałam.Gdy tylko wstałam szybko pobiegłam do domu,aby nikt z przechodni  mnie nie zauważył.Jak tylko weszłam do domu,wskoczyłam na sofę w salonie i otuliłam się kocem,szczękałam zębami.Było mi niedobrze i byłam cała mokra,lecz nie chciało mi się wstawać,a ni niczego słuchać,zupełnie się wyłączyłam.Siedziałam i trzęsłam się tak z dobre 30 minut!Po chwili
usłyszałam jak ktoś wchodzi do domu!
                                        H-Ivy!Co z tobą,pukam i pukam już z dobre 10 minut,a ty nic?Bałem się,że coś ci się stało!Rozwalasz mnie.-powiedział Harry wchodząc do domu.
Jego głos był wspaniały,taki ciepły i miły.Niestety nie słyszałam,a tym bardziej mu nic nie od powiedziałam.Było mi zimno i nie dobrze,a przede wszystkim nawet nie wiedziałam jak wyglądam.
                                        H-Ivy!-powiedział wesoło,wchodząc do salonu.
                                        J-He..hej.-powiedziałam przez szczękające z zimna zęby.
                                        H-Boże!Co się stało?Ktoś tu był?Czy co?-powiedział z szokowona i przerażoną miną.
Chwycił lusterko i podbiegł do mnie,nie wiem po co mu to lusterko ale mniejsza.Wciąż patrzył na mnie z tą wspaniałą troską.
                                        J-Nie,a co się miało stać!?-od powiedziałam zdziwiona.
                                        H-Jak to?A widziałaś się w lustrze?-powiedział dając mi lusterko.
                                        J-A...o matko!-powiedziałam patrząc się na siebie.
Wyglądałam jakby ktoś mnie z orał!Miałam czerwone spojówki,duże worki i sińce pod oczami,byłam mokra,blada i jednocześnie sina jak trup.Wyglądałam naprawdę strasznie,aż zaczęłam się bać samej siebie.Spojrzałam na Harolda,zobaczyłam że naj wyraźniej o czymś myśli,więc nie chciałam mu przerywać.Zerknęłam jeszcze w lustro i coś wypaliłam! ;/
                                        J-To jak zrobić ci herbatę?-zapytałam podnosząc się z sofy.
Harry spojrzał na mnie jak na wariatkę,co prawda nie dziwię się mu,ale to już nie ważne.O winęłam się kocem i ruszyłam do kuchni.Gdy nagle Hazza chwycił mnie za ramie i spojrzał z dość dziwną miną mówiąc:
                                        H-Ja,ja.Wiesz co,ja mam inny pomysł.-powiedział robiąc chytry uśmieszek.
                                        J-Jaki?
                                        H-Dowiesz się!A teraz idź i zrób sobie kąpiel,dobrze ci zrobi.Jesteś strasznie zziębnięta!I nie ubieraj się za grubo,bo dziś jest naprawdę ciepło.
Spojrzałam tylko na niego,a on pogonił mnie na górę.To było dziwne,takie inne,nie w jego stylu,no ale...Pobiegłam do pokoju,wzięłam szorty i jakiś T-ishert z nadrukiem.Wzięłam szybki prysznic i zaczęłam suszyć włosy,po czym zrobiłam sobie lekki makijaż.Zajęło mi to jakąś godzinę i pół,zaszłam po cichu na dół,tam czekał już Harry z herbatą.Uśmiechnęłam się do niego,po czym on
to od wzajemnił.Posadził mnie na sofie podał kubek i kazał pić,nie mało się zakrztusiłam,gdyż gdy piłam Harry się na mnie patrzył.To było dziwne,ale jego oczy były inne miały inne spojrzenie na mnie,nie wiedziałam o co mu chodzi.Jak już prawie kończyłam pić, zielono oki wyleciał z domu twierdząc że musi coś sprawdzić.Gdy wypiłam herbatę poszłam do kuchni by umyć kubek i przypomniało mi się
że nie wiem gdzie jest mój telefon!Nie mogłam sobie przypomnieć gdzie go zostawiłam,ale nawet nie zdążyłam pomyśleć bo Harry otworzył drzwi na rozcież i zaczął mnie wołać.Rzuciłam wszystko i poszłam w stronę drzwi do loczka,nie widział go,gdy nagle wybiegł zza domu i mnie złapał podnosząc do góry.Trzymał mnie jedynie za nogi,gdy ja wisiałam przerzucona przez jego prawe ramię,zrobił to sprytnie bo nie miałam jak się ruszyć.
Zaczął zemną biec,nie wiedziałam gdzie,wiedziałam że z dala od domu.Nagle Harry się schylił się i jak się przekonałam wsadził mnie do samochodu,zapiął,po czym sam do niego wsiadł i spojrzał na mnie z jego zniewalającym uśmiechem.
                                        J-Harold!Co ty czynisz!?-powiedziałam do niego po chwili z uśmiechem.
Harry roześmiał się  i powiedział -"Przepraszam że tak się zachowałem.Ale sama kiedyś powiedziałaś,że czasem dla dobra innych powinniśmy działać,a nie tylko być!".Uśmiechnęłam się do niego i dodałam:
                                        J-Cieszę się,że mnie słuchasz!Ale co jest twym działaniem?
                                        H-Wyjazd!-powiedział uśmiechając się.
                                        J-A gdzie?Ale..-powiedział zdziwiona.
                                        H-Spokojnie.-do powiedział.
I wyruszyliśmy.Harry włączył radio,ale ja byłam strasznie zmęczona,więc nie miałam siły na nic!Zaczęły mi się powoli zamykać oczy,myślałam cały czas o moim śnie i o esie od Toma.Właśnie mój telefon,zaczęłam się obmacywać,Hazza gdy to zobaczył zaczął się zemnie śmiać.
                                        J-Hazza gdzie mój telefon?!-spzytałam przerażona.
Loczek spojrzał na minę z uśmiechem i takim miłym ciepłem w oczach.Nie wiedziałam o co mu chodzi!?Ja miałam tylko jedno : "Gdzie mój telefon?!"
                                        J-No co tak zgasłeś?-spytałam lekko pod irytowana.
                                        H-Na zwałaś mnie Hazza!-powiedział, ze zdziwieniem.
                                        J-To źle?Przepraszam.-powiedziałam rumieniąc się.
                                        H-Nie!Tylko nigdy tak do mnie nie mówiłaś!I to tak fajnie zabrzmiało.-dodał z uśmiechem.
                                        J-Ok a tel???
                                        H-Ciiiiicho.-powiedział z uśmiechem pod głaśniając muzykę!
W radio zaczął lecieć Justin Bieber-Fall,Hazza to pogłośnił i spojrzał na mnie.To było takie spokojne,że w sekundzie zasnęłam...!Obudziłam się,ale nie w samochodzie tylko...Tylko w łóżku,w czystej białej i pachnącej pościeli.Na całe szczęście byłam ubrana w to samo,zaczęłam się rozglądać i boom,to był ten sam pokój w tym cudownym miejscu!Hazza znowu mnie tu zabrał,wyszłam na balkon i odetchnęłam,jak tu było pięknie.Wzięłam Torbę i szczerze powiedziawszy Harry spakował
dość dużo i szybko!wzięłam ponownie jakieś szorty,koszule i na to sweterek,po cichu wymknęłam się z pokoju i poszłam wziąść prysznic i ubarałam się.Nie chciało mi się malować,więc po cichu zaczęłam schodzić po schodach by się czegoś napić.Nagle usłyszałam Harry'ego,przykucnęłam i zobaczyłam że robi naleśniki z syropem klonowym xD.siedziałam i patrzyłam dało się zauważy,że lubił gotować,gdy już nałożył je na talerz i ślicznie przyozdobił,gdy był już przy schodach aż krzykną!
                                        J-Haha!Buu!-zaczęłam się śmiać.
                                        H-Ładnie tak kogoś straszyć!-spytał z uśmieszkiem Hazza.
                                        J-Dla swojej obrony powiem,że to nie było za mieżone.
                                        H-Nie ważne!Choć jeść.
Zeszłam na dół i wzięłam talerz,usiedliśmy na jego narożniku i zaczęliśmy wcinać ;p
                                        J-Mmm jakie one są pyszne.
                                        H-No wiem!-powiedział robiąc słodkie oczka!
                                        J-Ja,jak zapewne każda twoja fanka,kochamy w tobie najbardziej tą twoją nie powtarzalną skromność!-powiedizałm śmiejąc się!
Zaczęliśmy o czymś gadać i śmiać się jak zwykle przy nim,za każdym jego uśmiechem czułam dreszcz.To było dziwne uczucie,ale lubię je!
                                        J-Mam pytanko!A mianowicie to 2!
                                        H-Słucham.
                                        J-Jak ja tu w ogóle się wdrapałam i która jest godzina!?
                                        H-Haha,tak słodko spałaś,ze nie chciałem cię budzić!I zbliża się 14:00.-powiedział z pięknym uśmieszkiem!
                                        J-Tak słodko,że aż mnie dźwigałeś,hmm ciekawe i aż tak długo spałam!?-zadziwiłam się!
                                        H-Heh!Ale było warto,wyglądasz jak człowiek i uśmiechasz się.-od powiedział.
Zerkną na moją twarz i spojrzał mi w oczy,patrząc się tak inaczej.To było miłe,ale strasznie się dziwnie poczułam i do tego te motylki w brzuchu.Trochę mnie to speszyło więc wziełam talerze i pod pretekstem,ze Idę je umyć uciekłam.Było trochę nudno,więc postanowiłam,że możemy coś upiec.Więc Harry włączył jaką muzykę,wyciągnął składniki i zaczęliśmy się bawić.Po 20 minutach kuchnia Hazzy wyglądała jak pobojowisko!Więc gdy nasz...nasze,po wiem tak "coś" piekło się,wzieliśmy się
za nie typowe sprzątanie.Zaczeliśmy totalnie odwalać,nie dało się tego nazwać,ale było to dość męczące.Usiedliśmy i zaczeliśmy się śmiać z byle czego,taka faza,gdy już się powiedzmy ,że unormowaliśmy się,Harry zapytał czy nie chcę pić!?
                                        J-A masz coś zimnego!?-zapytałam.
                                        H-Tak!Ale mocniejszego.-dodał z uśmiechem.
                                        J-Hmm mocniejszego!To znaczy,że nie herbatę?
                                        H-Haha raczej nie,ale zapewniam że to jest lekkie.
                                        J-To dawaj.
Harry z uśmiechem poszedł do kuchni,długo nie czekałam,bo zaraz przy wędrował z piwem,zaczęłam się z niego śmiać!
                                        H-I co się cieszysz?-zapytał podając mi piwo.
                                        J-Z ciebie!Typowy facet,chciało się,ale z kultury zapytał.
                                        H-Haha,no ta.
Zaczęliśmy pić,co prawda piwo na taki dzień było trafione!Było zimne,a tu było gorąco,jak patrzyłam się tak jakby na nas wyglądało to śmiesznie,ale...Gdy wypiliśmy,wyjęliśmy nasz wypiek < xD >,by ostygł i zaczęło się robić nudno.Po 5 minutach Hazza,powiedział że musi na chwilę wyskoczyć!Myślałam że padnę,ale cierpliwie siedziałam i się nudziłam,dochodziła 18:00.Siedziałam w zupełnej ciszy,gdy nagle do domu wparował Harry z zaciszem.
                                        J-Czym jest spowodowany ten banan?-zapytałam ze śmiechem!
                                        H-Haha,chodź idziemy na spacer!-powiedział.
                                        J-Czekaj przebiorę się.-palnęłam.
Harry zrobił plam face,a ja pobiegłam do pokoju!Założyłam sukienkę przed kolana w kolożę pudrowego różu,conversy i smerfetkę,przy okazji lekki makijaż i prostownica ;P.Gdy zeszłam na dół czekał już tam na mnie Harry,miał na sobie koszulę z podwiniętymi rękawami i rurki.Zaczęłam się z niego śmiać,lecz on tylko mnie pogonił i spojrzał tym od jakiegoś czasu innym spojrzeniem.Wyszliśmy z domu i szliśmy jakąś polną drogą rozmawiając.Doszliśmy do jakiegoś,jak się przekonałam sadu,najpierw szliśmy
przez jakieś gęstwiny i gąszcza,a potem piękny rajski,ładnie podcięty trawnik z drzewmi owocowymi!Pomiędzy dwoma wiśniami i jedna gruszą,był rozścielony koc i stał tam koszyczek,byłam zdziwiona!Spojrzałam tylko na Hazzę,który zauważył mój entuzjazm,bo sam zaczął się słodko uśmiechać!Harry usadził mnie na kocu i wyją wino,rozlał je po kieliszkach i podał mi jeden z nich!
                                        J-Haha najpierw piwo,teraz wino.Chcesz mnie upić.-powiedziałam z uśmiechem.
                                        H-Nie no co ty.-zażartował,dodając.-Ale to nie koniec,mam coś dla ciebię!
                                        J-A co?-zapytałam zaciekawiona.
Harry zajrzał do koszyka i wyciągną z niego jakąś bombonierkę i małe pudełeczko!Otworzył je ,a w środku znajdował się  wisiorek z zawieszką w kształcie papierowego samolocik.Zawsze mi się podobał jak widziałm go u Hazzy na szyi,był piękny!
                                        H-Wszystkiego najlepszego!-powiedział z entuzjazmem.
                                        J-O jejku dziękuję,on jest...ojej!Ale...Ale ja miałam nadzieję,że zapomniałeś!
                                        H-No wiesz co?-powiedział z uśmiechem.
Wzięłam wisiorek i podałam go Harry'emu,rzucając pytanie czy mógłby?Hazza uśmiecha się,dodając:"To dla mnie zaszczyt".Po czym wybuchliśmy śmiechem,po chwili czułam już ciepły oddech Harolda na swoim karku,gdy odgarniał mi włosy.Jak tylko mi go założył przyjrzałam się mu,miał jakiś napis.Niestety nie zdążyłam zobaczyć bo Harry pchał mi kieliszek pod nos.Nigdy nie lubiłam swoich urodzin,lecz te były inne.Siedziałam z nim i rozmawialiśmy dość długo,było pięknie i nic tego nie mogło zepsuć...Chyba że deszcz! ;/
Nagle zaczęło padać,na początku to nam wcale nie przeszkadzało,gdyż jego krople obijały się o liście drzew i tak naprawdę żadne z nas nie wiedziało jak mocno pada.Siedzieliśmy jeszcze chwilę,gdy zaczęło na nas padać...to było nie ciekawe!
                                        H-Chyba pora się zbierać!
                                        J-Do prawdy,nie możliwe.-powiedziałam z ironią.
Zielono oki tylko się uśmiechną i zaczęliśmy wychodzić powoli z sadu.Gdy wyszliśmy na ulicę,padało jak cebra,spojrzałam tylko groźnie na Hazzę.
                                        H-To nie moja wina,że urodziłaś się w taką pogodę!-powiedział z uśmiechem.
Pokręciłam tylko głową i stałam.Harry stwierdził,że to nie ustanie,więc trzeba iść.Wyszłam na ulicę i zaczęłam iść spacerkiem podskakując,kręciłam się i w ogóle wygłupiałam,a on patrząc się na mnie zachodził się ze śmiechu.Za pewne wyglądałam jak zmoknięty szczur.Po chwili podbiegł do mnie Hazza i chwycił mnie za rękę,po czym zaczęliśmy biec.Każde z nas zmokło w sekundzie,a droga wydawała się nie kończyć.Gdy byliśmy prawie koło domu,Harry zatrzymał się.Staną na przeciwko mnie,złapał za biodra i przyciągną do siebie.Spojrzał mi w oczy,a ja poczułam dreszcz!

To działo się w sekundzie,byłam zdziwiona i nie wiedziałam co mam zrobić...

                                       
                                                                               

                           
           
                                     

Rozdział 9

 ...Och!Nareszcie w domu!Po tym dosyć zakręconym tygodniu wróciłam do domu,co prawda byłam u Dawida jeszcze 5 dni,ale to tylko by pomóc im sprzątać.Pięć dni to i tak mało,jak na nasze ruchy to naprawdę bardzo dobry i nie doceniony wynik.Szóstego dnia Dawid mnie odwiózł do,nareszcie mojego domu,gdyż
 rodzice jak i na szczęście Arl,postanowili wyjechać do ciotki na drugi koniec Wielkiej Brytanii!OMG na drugi koniec...ma ich ponoć nie być 3 tygodnie,ponieważ tam jest pięknie,czasem sama nie wieże we własne szczęście!Choć z drugiej strony...Z czego ja się cieszę/Będę tu sama,aż tyle,a dopiero minęły nie spełna 2 tygodnie!
Co ja będę tu robić?Po długich namysłach doszłam do w niosku,że się zacznę wyciszać!Poszłam w reszcie spać,i to do kiedy sobie chciałam,jeden plus!!Drugiego dnia siedziałam na kąpie zrobiłam pranie,posprzątałam dom i porobiłam porządki,ale to wszystko każdego dnia,myślałam ekonomicznie gdyż,znajdowałam sobie dzięki temu zajęcie na
następny dzień!Po wielu tygodniach nudy...Dokładnie to po 2 i pięciu dniach no ale,to należy do mniejszości.Wstałam w ten piątek dość wcześnie,bo o 10:00 i to równo!Zerwałam się i poszłam do sklepu po jakieś owoce i jogurt,co zajęło mi jakieś 30 minut ;p.Gdy tylko wróciłam ze sklepu,rzuciłam to wszystko i poszłam się myć,umyłam głowę i wzięłam długą kąpiel!
Jak zwykle i nie zmiennie ubrałam się w moje kochane dresy i bokserkę,na reszcie odpoczęłam od makijażu!Ogarnęłam pokój i zaszłam na dół,postanowiłam że zrobię sałatkę owocową!Nałożyłam jej sobie w miseczkę i usiadłam na środku salonu,w zupełnej ciszy,siedziałam może z 3 metrów od drzwi,a nawet nie usłyszałam kiedy wszedł.A kto no właśnie!Usiadłam konsumowac sałatkę
Siedziałam w ciszy lekko się kiwając z nudów,wyglądało to dziwnie tak jakbym nie miała gdzie usiąść by normalnie zjeść ,ale mniejsza.Było dziś ciepło,więc myślałam co by tu porobić,gdy nagle nie wiem skąd usłyszałam, JAK Ktoś KRZTUSI SIĘ ŚMIECHEM.Z lekkim przestrachem podniosłam głowę do góry i w wejściu do salonu stał...
...Stał Harry!Gdy go zobaczyłam byłam z szokowana, miał przecież wrócić za nie całe 2 tygodnie,a tu proszę.Gdy tylko go zobaczyłam rzuciłam sałatkę na podłogę i z wielkim entuzjazmem i krzykiem, rzuciłam się na Hazzę.Gdy Harry mnie poniósł znów spojrzałam mu w jego piękne zielone,kocie oczy,ponownie poczułam ten wspaniały zapach jego perfum i zobaczyłam jego prześliczny uśmiech!
Miałam taki zaciesz i banana,że coś strasznego,ale to było takie,takie...ojej!
                                                             H-Cóż to za powitanie?Nawet moja mama, się tak nie cieszy na mój powrót!-powiedział tym swoim zniewalającym głosem.
                                                             J-Jejku przepraszam,ale o matko...Harry.-powiedział strzelając buraka.
                                                             H-Mówię to bardziej pozytywnie,więc się nie martw!
               Gdy już w pewnym sensie zeszłam z Harry'ego,spojrzałam mu w jego cudowne oczy i dodałam:-"Naprawdę się cieszę".Hazza się tylko uśmiechną,a ja od razu zaprosiłam go na moją sałatkę ;D.    
Poszłam z nim do kuchni podałam mu jego miseczkę i kazałam usiąść,przy czym sama zaczęłam sobie nakładać od nowa,gdyż tego pół wywaliłam i musiałam ścierać.Wzięłam swoją miseczkę i odwróciłam się w poszukiwaniu Harry'ego.Myślałam że się po płaczę ,jak go zobaczyłam siedzącego w tym samym miejscu ,co ja parę minut temu.
                                                             H-Wiesz smaczna ta twoja sałaka!-powiedział z uśmieszkiem.
                                                             J-Czy  ty nie masz gdzie siadać?
                                                             H-A ty?
                                                             J-Z resztą nie ważne!Opowiadaj co u was!?
                                                             H-U nas?A co miało się dziać koncerty i koncerty,a bardziej jestem ciekaw co u ciebie!Zmieniłaś się!-powiedział patrząc się na mnie,dosłownie całą.
                                                             J-Co ja?Oj idź,w nie całe 3 tygodnie?A u mnie od samego początku zaraz po im...-nie dokończyłam
Od razu mi się przypomniało to co mówiła Arl!Gdy tylko spojrzałam na Hazzę,jak promieniał z radości to chciało mi się płakać,nie chciałam mu o tym mówić.To co ona mówiła i to co faktycznie Tom,może nam zrobić...Uch aż przeszły mnie ciarki!!
                                                             H-Iv?Dobrze się dziś czujesz?Zrobiłaś się jakaś blada i masz łzy w oczach.
                                                             J-Nie co ty,po prostu dużo się działo...
                                                             H-Ale raczej nic przyjemnego!Wiesz co,może nie będę cię męczył...Nie wyglądasz dobrze.
                                                             J-Nie Harry,przestań po prostu pobladłam i tyle.
                                                             H-Wątpię,masz podkrążone oczy i...-patrzył się na mnie z taką troską.
                                                             J-Wiesz,to może po tej imprezie!
                                                             H-Jakiej imprezie?
                                                             J-O właśnie ,to może ja ci opowiem wszystko ze szczegółami,a ty dokończysz składkę.
                                                             H-Na to się zgodzę w 100%,ale na pewno wszystko dobrze?-powiedział patrząc mi w oczy!
Ja tylko uciekłam wzrokiem i zaczęłam mu opowiadać,o tym co się wydarzyło.Opowiadałam mu wszystko z najdrobniejszymi szczegółami,po jakimś czasie doszłam do w niosku,że to nasze powitanie było ciut dziwne!Harry przychodzi ja go przytulam,on bierze mnie na ręce?...A ja zaraz po tym,tak od razu zapraszam go na sałatkę ;).To było dość zabawne,ale szybko gdy już mu wszystko opowiedziałam,zaczęliśmy
rozmawiać o tych ich występach!W każdym bądź widziałam,że Hazza był zmęczony i z tego co się dowiedziałam przyjechał do Londynu 3 dni temu,wiec z kond zmęczenie?Choć z lekką nie chęcią zaczął powoli opowiadać o tym co robili,lecz Harry szybko stwierdził że to nudny temat i zaczął mówić o naszym ostatnim spotkaniu,przed ich wyjazdem!Bardzo często drążył ten temat,podczas naszych poprzednich rozmów,więc
zrozumiałam że coś jest na rzeczy.
                                                             H-Haha,było super przyznaj!-powiedział ze śmiechem.
                                                             J-No ta!Za to drugi dzień nie był,zbyt atrakcyjny!
                                                             H-No tak,ulałaś się jak...haha.-zaczął mówić
                                                             J-A ty,to niby nie?
                                                             H-Ja,ja?Haha,chodzi mi o to że cię szubko złapało!
                                                             J-Po prostu miałam ciężki tydzień!-powiedziałam patrząc się ze śmiechem na niego!
                                                             H-Ta,to naprawdę wiele wyjaśnia.
śmialiśmy się jeszcze chwilę,Hazza sięgał łyżeczką po sałatkę,a ja musiałam,po prostu musiałam.Musiałam zapytać się o to...Czy on to widział,ale wybrałam kiepski moment.
                                                             J-Harry!-powiedziałam,z uśmieszkiem.
                                                             H-Hmm.-opowiedział tylko tyle,gdyż miała całą buzię sałatki.
                                                             J-Powiem prosto z mostu.Czy ty widziałeś jak tańczyłam!-powiedziałam podejrzliwie patrząc się na niego!
Gdy tylko Harry to usłyszał pluną sałatką!Na całe szczęście na podłogę.Cały się za rumienił i patrzył na mnie z śmiejącymi się oczami.Od razu wiedziałam,że tak.Nikt normalny by tak nie zareagował,ja sama też po czerwieniałam!Było mi strasznie wstyd,a najgorsze to było to,że byłam pijana!Pominęłam to szybko w myślach i czekałam na odpowiedź Harry'ego.
                                                             J-No więc?-powiedziałam patrząc się na jego słodkie rumieńce.
                                                             H-Nie wiem ,o co ci chodzi!Przecież tańczyłem z tobą cały czas!-powiedział chowając wzrok.
                                                             J-Harry!-powiedziałam patrząc się na niego.
                                                             H-Tak!-powiedział to dość ściszonym głosem,robiąc się jeszcze bardziej czerwony>
                                                             J-Nie mogłeś tak odrazu?
                                                             H-Ale ja nie wiedziałem,jak zareagujesz!Przecież...-tłumaczył się.
                                                             J-Haha,twoja reakcja na to była rozwalająca!-śmiałam się bo cóż mogłam zrobić!
                                                             H-Ale...
                                                             J-Daj spokój byłam pijana!
                                                             H-To bądź pijana częściej!-powiedział śmiejąc się.
Ja tylko go szturchnęłam i zaczęłam się śmiać!Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę,gdy nagle do Harry'ego zadzwonił telefon i musiał wyjść.Przed wyjściem przytuliłam go,a on na mnie spojrzał i patrzył....
                                                             J-Coś,ze mną nie tak??-zapytałam.
                                                             H-Na pewno się dobrze czujesz?-powiedział,troskliwie.
                                                             J-Tak!Uspokój się.-od powiedziałam śmiejąc się.
Hazza tylko się uśmiechną i...I pocałował mnie w czoło,po czym prześlicznie się uśmiechną i wyszedł.Byłam z szokowana,co prawda z czego no ale,przyjechał inaczej się patrzył i do tego ten pocałunek w czoło?Pewnie jestem zmęczona i wszystko wyolbrzymiłam,ale to juz nie teraz.W domu okropnie mi się nudziło i nie maiłam co robić,więc zaczęłam coś piec...Upiekłam choć z wielkim trudem,tartę o smaku toffi i śmietanki.
Jak na moje gusta była pyszna,ale ja to ja!Następnie po szłam się myć i spać.Przekonałam się,że sen nie był zbyt dobrym pomysłem,miałam dziwny sen.Zaczęło mi się śnić,że w nocy obudziłam się i usłyszałam jak ktoś dobija się do moich drzwi i woła o pomoc!Zbiegłam na dół i otworzyłam drzwi,stał w nich  Hazza,który wręcz błagał bym go wpuściła do domu!Ale ja tak nie zrobiłam,zamknęłam je mu przed nosem i się za barykadowałam.
oparłam się dodatkowo o nie i tylko słyszałam jak on krzyczy,zaś ja wróciłam z wielkim bólem do pokoju...
Obudziłam się przerażona,złapałam zegarek i była trzecia trzydzieści,z przerażeniem zbiegłam na dół do drzwi.Otworzyłam je szybko i wybiegłam przed dom,krzycząc"Harry".Opadłam zapłakana na drogę przed domem,siedziałam tam do piątej,nie wiem po co,ale nie ważne!Gdy się mniej więcej uspokoiłam,poszłam do domu i zasnęłam,o dziesiątej obudził mnie sms.Od razu go odebrałam był on od..Od Toma!!!
Obeszły mnie ciarki,lecz odebrałam go.Jego treść chyba zdziwiła mnie najbardziej,a mianowicie Tom napisał,że...Że mnie przeprasza,że bardzo mu przykro za to co zrobił i że nie chciał,by tak wyszło.Gdy to przeczytałam,nie wiedziałam  czy mam płakać,czy się śmiać,a przede wszystkim co mu odpisać.Zostawiłam to bez komentarza.Rano wzięłam prysznic,ubrałam się i zeszłam na dół,nie miałam ochoty nic jeść,czułam się fatalnie!
Do 12:00 oglądałam telewizję,nic nie chciało mi się robić,cały czas myślałam o co chodziło Tomowi.Po południ zamówiłam sobie pizzę i zjadłam ja w samotności w ogrodzie,słuchałam muzyki i pisałam z Harrym.Pytał się jak się czuję i mówił,że jutro do mnie wpadnie.Pisałam tak z nim do 19:00,po czym zmożył mnie sen,szybko ktoś jednak mnie zbudził!

...Obudził mnie czyjś krzyk,ktoś z ulicy z naprzeciwka.Ze złością i strachem spojrzałam na zegarek,była 03:30.Ubrałam się w szlafrok i zbiegłam po schodach,a krzyk i wołanie o pomoc były coraz głośniejsze!Po cichu i dyskretnie otworzyłam drzwi,zobaczyłam tłum chłopców,próbowałam zobaczyć kogo oni tak biją,odchyliłam jeszcze trochę drzwi.Nie wiedziałam co mam zrobić,chciałam temu komuś pomóc ale nie wiedziałam jak.Gdy wszyscy
jak zaczarowani,w jednej sekundzie zostawili swoją ofiarę i rozbiegli się do samochodów,które stały obok.Jedyna osobą która została był chłopak,który siedział na swojej Ofirze,nagle odwrócił się w moją stronę...To był Tom,lecz gdy tylko mnie zobaczył szyderczo się uśmiechną i szybko uciekł do jednego z samochodów.Po 2 minutach wszyscy odjechali,zostałam tylko ja i, i ten ktoś,postanowiłam że zagram odważną i do niego podejdę!

I tak też zrobiłam.Szłam i szłam i czym byłam bliżej tym bardziej się bałam,nagle mnie zmórowało.Ten ktoś to był...Harry.Z nie dowierzaniem,zaczęłam do niego biec i krzyczeć,ale on...on już nie żył!   

   
 
                                                                                       
       
                                                                                               

Rozdział 8

 Zobaczyłam...Dawida!Stał z śliczną prostą herbacianą różą w rękach,miał na sobie koszulę,kolorowe rurki,conversy i również smerfetkę.Gdy tylko mnie zobaczył uśmiechną się szeroko,a ja z nie dowilżaniem rzuciłam się mu na szyję.W sekundzie zapomniałam o dzisiejszych przykrych zdarzeniach,byłam tak szczęśliwa.
      A no tak Dawid!Dawid to mój najlepszy przyjaciel,przyjaźnię się z nim od kond miałam 4 lata,od razu go polubiłam!Był i na szczęście jest,miły,sympatyczny,zabawny i czasem nie do zniesienia,ale go kocham jak brata.On od zawsze planował,że przyjedzie do Londynu,ale do póki była szkoła i jeszcze nie studia to nikt z nas nic nie planował.On z pewnością przyjechał do swojej siostry!
     Tak się cieszyłam,że go widzę że masakra.Nigdy się nie spodziewałam,że przyjedzie tak szybko!Długo go nie widziałam,ostatni raz kiedy go po raz ostatni zobaczyłam to było,jeszcze jak byłam w szpitalu!Od tego czasu bardzo się zmienił,och jak  super.
                                      J-Aaa Dawid!-krzyknęłam.
                                      D-Hej dzikusie!-powiedział śmiejąc się.
                                      J-Co ty tu robisz i jak, no jej...
                                      D-Przyjechałem do Emi.
                                      J-Tak myślałam,ale na długo prawda?
                                      D-Postaram się do końca wakacji.
                                      J-OMG ,to super!Ale jak mi dałeś w tedy swój numer?I czego jest inny?-zpytałam zdziwiona.
                                      D-Aaa,haha.Nie Emi tam była z koleżanką i powiedział że gdybym się nudził to żebym wpadł.Przyszyłem tam i zobaczyłem jak przy barze gadałaś ze słomką...Haha więc złapałem cię za rękę i po prostu napisałem,bo ty i tak już nie kontaktowałaś więc...-od powiedział.
                                      J-Haha,no ta.
                                      D-Jak cię miło znów widzieć...Jak się uśmiechasz,nie masz tych wszystkich...Siniaków i wyglądasz tak naturalnie!-powiedział patrząc się na mnie!
                                      J-Haha,bo mi nie dałeś czasu się pomalować!-powiedziałam
                                      D-Jak skoro...
                                      J-Długa historia.
                                      D-Ale opowiesz.
                                      J-Ale ,to ty się jednak nic nie zmieniłeś.Chodź pójdziemy gdzieś.
                                      D-Ja nawet wiem gdzie.-powiedział z uśmieszkiem.  
      Dawid zabrał mnie do wspaniałej lodziarni.Napchaliśmy się każdego smaku,a było ich chyba z 30,z resztą według jego jak i mojego mniemania,mamy czasu jak lodu na świecie.Dawid opowiadał mi co się działo w Polsce i jak zwykle rozmieszał mnie do łez,z chwili na chwilę co raz bardziej przypominały mi się stare dobre czasy!I właśnie do tego szczęścia zabrakło mi jednej i od zawsze ważnej w moim życiu,jak i Dawida...Agaty!
                                      J-Wiesz co?Przypomniało mi się,a jak tam i przede wszystkim gdzie jest Agata?
                                      D-Haha,chciała jechać bo się stęskniła,lecz wypadło jej parę spraw!-od powiedział z lekkim smutkiem.
                                      J-OMG,jak na złość w tedy kiedy kogoś potrzebuję to zawsze ktoś wyjeżdża,lub go nie ma!
                                      D-Ej!A ja?-powiedział lekko oburzony.
                                      J-No tak,ale mam cię tak na dzień dobry zanudzać moimi problemami?!-od powiedziałam ze smutkiem.
                                      D-wiesz ja tu jestem od 3 dni,więc.A z resztą widziałem cię w klubie!-powiedział z uśmiechem.
                                      J-Haha,no ta,ale to już może u Sel.
                                      D-Aaa...Jaka Sel?
                                      J-Ach...
  Dawid tylko się uśmiechną i powolnym krokiem ruszyliśmy w stronę domu Sel.Do jej powrotu mieliśmy jeszcze 2 godziny więc...Nigdzie jak zwykle nam się nie śpieszyło,wlekliśmy się jak tylko mogliśmy,po drodze zachodząc do różnych miejsc co zajęło nam godzinę.To i tak dobry wynik jak na nasze tempo chodzenia  ;p!Gdy doszliśmy do domu,od razu posadziłam Dawida na kanapę i poszłam zrobić moją kochaną czekoladę po mojemu.Podałam mu kubek i usiadłam obok niego.
                                      D-To co,opowiesz mi w reszcie,o co chodzi?-powiedział.
                                      J-Ta jasne,ale mi nie uwierzysz.
                                      D-Nie wykluczam tej możliwości.-od powiedział z uśmiechem.
                                      J-Więc...
                                      D-Nie zaczyna się zdania od "więc".-powiedział patrząc się na mnie.
                                      J-To chcesz wiedzieć czy nie?
                                      D-No ale...TaK.-dodał
                                      J-A więc...
 On tylko zaczął się śmiać,wzięłam łyk gorącej czekolady po mojemu i już miałam zaczynać gdy nagle przypomniał mi się Harry i to wszystko co się zdarzyło...
                                      D-Ivy,Ivy!~-zaczął krzyczeć.
                                      J-No co?-powiedziałam zdziwiona.
                                      D-Jak to co?Bo siadłaś i nagle zaczęłaś się uśmiechać i patrzeć w,w...No w,w nawet nie wiem w co!
                                      J-Bo próbuje się w ten sposób skupić.
                                      D-Ta jasne!Ej,czy ja czegoś nie wiem.
                                      J-Wiedział byś, gdybyś dał mi dojść do słowa.-powiedziałam pod irytowana.
                                      D-Ale przecież...-dodał robiąc mega face plam.
 I na reszcie doszłam do głosu.Zaczęłam wszystko od przyjazdu do Londynu,o tym  jak poznałam Sel,o jakże pechowym i szczęśliwym zagubieniu się!Zaczął się ze mnie śmiać,że jak można i co ze mnie za agresor,spojrzałam na niego i przeszłam do najbardziej przyjemnej części...A mianowicie o poznani Harry'ego,lecz gdy tylko do tego doszłam zacięłam się!Dawid na mnie spojrzał i rzucił "To ten chłopak,ten co ci się no wiesz,podoba"...I to było...pozostawione bez mojego komentarza
 Spojrzałam tylko na niego,bo wiedziałam że mi nie uwierzy,więc rzuciłam jakieś imię i zaczęłam dalej,ale chyba zobaczył że kłamię ,bo tylko się uśmiechną po swojemu.Po ten zaczęłam o Tomie,nie mało co mu oczy wypadły jak mu o nim opowiedziałam,a tym bardziej o tym jak mnie uderzył.Dawid zrobił się czerwony i miał już wyskoczyć z jakimś tekstem,ale powiedziałam o tym co zrobił Harry.On tylko spojrzał z nie dowierzaniem,haha to co by powiedział gdybym mu powiedział
 że to Hazza,haha.Opowiedziałam mu jeszcze o rodzicach i Arl,jeśli chodzi o przyjaciół to mam szczęście.I powoli zbliżałam się do końca,nic nad zwyczajnego...Bynajmniej moim zdaniem!
                                      J-I to chyba tyle!-od powiedziałam.
                                      D-Wow,sporo jak na nie całe 2 miesiące.
                                      J-Czy ja wiem?Wszystko przede mną!
                                      D-Ej, a ten twój chłopak?-od powiedział uśmieszkiem.
                                      J-Chodzi ci o Willa?On nie jest mój!-od powiedziałam strzelając buraka i ponownie palnęłam jakieś imię.
                                      D-Nie,chodzi mi o Lewisa!-powiedział zdziwiony.
                                      J-No tak,tak Lewis,wypadł mi z głowy!
                                      D-Kłamiesz!nawet nie próbuj się bronić bo wiem,jego imienia byś nie zapomniała!
                                      J-No dobra powiem,ale...Ale nie wyśmiejesz mnie!
                                      D-No mów.
                                      J-Dobra to jest,H...
Nagle do domu wbiegła Sel,miała uśmiech jak na budyniu i tryskała radością!Dawid zerwał się,ale ona krzyknęła tylko entuzjastycznie "Hej!jestem Sel,a ty pewnie Dawid,cudownie!Dawid wywalił gały i szepną: "Zawsze myślałem,że to ty jesteś szurnięta!",ja tylko się uśmiechnęłam i poszłam za Sel do kuchni.Zaraz za mną wszedł Dawid,który powiedział,że już pójdzie i jakby coś to zadzwoni.Pożegnałam go i musiałam za wszelką cenę dowiedzieć się,co się stało Sel.
                                      J-A ty co masz takiego banana na twarzy?
                                      S-Ja?No co ty!-zaczęła się rumienić.
                                      J-Mów już,bo...
                                      S-Bo już mówię!
I zaczęła opowiadać o swojej randce z Joshem.Mówiła że kupił jej jakiś tam wisiorek który gdzieś tam kiedyś nosiła,ale jej się zgubił.Coś że mówił,że od zawsze mu się podobała,był miły i bardzo kulturalny.Po tem zaczęła mówić o tym jak u niego nocowała i jak do tego doszło!Bo jej ukochany zabrał ja w piknę miejsce,ale była burza i on się o nią bał i zabrał ją do siebie,dał jej swoje ubranie itp.Historia jak z bajki dosłownie,choć która z nas by tak nie chciała?/?
Haha,ale ja i tak ją przebiłam,bo ja byłam w ciuchach Harry'ego Stylesa...O lol,nie potrafię tak o nim myśleć,tak jak inni.:C A jeszcze do tego nie będę widzieć go przez miesiąc!Od razu zrobiłam się smutna i sel to najwyraźniej zauważyła bo od razu się zapytała,czy wszystko dobrze?Spojrzałam już z mniejszym smutkiem na nią i pokiwałam głową,że tak!Zaraz po tym poszłam się myć i bez słowa poszłam spać.
                                      S-Ivy!-krzyknęła na cały pokój>
                                      J-Boże co?Coś się stało Sel.
                                      S-Jadę!
                                      J-... ;/
                                      S-No do Josha.Klucze masz,a ja lecę.
Zaraz po tym wybiegła z domu jak dzikus,ja wzięłam prysznic,ubrałam się w dresy i poszłam coś zjeść!W kuchni miałam ochotę na płatki,włączyłam radio,wzięłam miskę,mleko i płatki.Po czym usiadłam na środku kuchni i zaczęłam jeść,drąc się do łyżeczki "I see you" i tak powoli miną nie dzień,nie 2,a siedem!tak równy tydzień to samo,przy okazji wychodziłam na miasto czy coś,ale...W poniedziałek rano obudziły mnie 3 esy!Zdenerwowana zobaczyłam 1 z nich,był od sel.Pisała
że nie wie kiedy przyjedzie i bym się o nią nie martwiła (co mnie to!)?Napisałam jej spk,następny był od Dawida,zapytał czy nie chciałabym przyjechać do niego i do jego siostry,od razu napisałam TAK!!A 3,a 3 był od....Od Hazzy! ;O Zdziwiło mnie to nie powiem,ale cieszyłam się jak,jak...CIESZYŁAM SIĘ! xD
                                      Harry:Hej Iv!Co u ciebie,mama chwilę przerwy więc mogę z tobą popisać! ;D      
 Zachwycona odpisałam,że straszna nuda i że za nim strasznie tęsknię!Hazza tylko wstawił uśmiechniętą buźkę i że on też,a po za tym ma dobrą wiadomość...Ale jaką to mi nie odpisał.Za to Dawid tak,powiedział bym psię zbierała i że będzie za 20 min!Myślałam że go męta lnie pobiję,co też uczyniłam,lecz w drodze by się pakować!Dawid czekał na mnie pod domem już o 13:00,zamknęłam dom i wsiadłam do samochodu,przez całą drogę śpiewaliśmy,tak jak ja z Harrym :C
                                      J-Wiesz co?Czasem zaczynam tęsknić za Polską! ;/-powiedziałam gdy już prawie dojechaliśmy na miejsce!
                                      D-Oj Ivy...A wiesz,jak chcesz i możesz to możemy się przelecieć tak za 3 tygodnie w sierpniu co ty na to??-powiedział z uśmiechem!1
                                      J-Żartujesz?Ale jak??/Ojej Tak!!
                                      D-Nie po prostu,rodzice chcą zobaczyć Em,a ona nie chce mnie zostawiać tu samego!-powiedział ze smutkiem!!
                                      J-Nie ma co!Zabawiliby...-nie skończyłam bo właśnie dojechaliśmy.
Dom był na uboczach Londynu,był duży i piętrowy!Przywitałam się z Em i z tego co mnie uświadomiła to robili dziś imprezę...Fajnie ;/.Nie miałam czasu narzekać,poszłam zostawić rzeczy na górze i zaczęłam im pomagać!Czym bliżej było godziny 20 tym więcej osób przychodziło,nie których widziałam w klubie w tedy co byłam z chłopcami!Większość była starsza,ale szczerze to z nimi dopiero zaczynał się zabawa!Najbardziej chyba zapamiętałam Darcy i Kevina!Byli mili,sympatyczni i mieli swój własny styl.
Kevin od razu dał mi swój numer,jaki on miły zaczęłam się śmiać,co najlepszego się okazało to ,to,że oni jak i wszyscy zostają tu tydzień tak jak ja!!To był naj fajniejszy tydzień ever,kompletnie zapomniałam o tym co było teraz liczyła się tylko zabawa!