Rozdział 28

-Cholera!-bąknęłam,potykając się o kupkę ubrań.
Spojrzałam na nią i pokręciłam głową,ponownie kierując się w stronę łazienki.Cóż..mieszkanie z Louisem,ma swoje plusy..i minusy...a szczególnie,gdy do tego wszystkiego..dochodzę jeszcze ja!
Niestety musiałam odstawić moje myśli,na boczny plan i zająć się RZECZYWISTOŚCIĄ!
Wleciałam do łazienki i zajęłam się moją "poranną"..toaletą.Wzięłam szybki prysznic,umyłam zęby,rozczesałam włosy i...ubrałam się w coś luźnego:    

Wszystko było w jak najlepszym porządku....kogo ja oszukuję?Wszystko mi się sypie....ale zadręczanie się tym...jest wbrew mojej logice...pomijając fakt,że nie żyję według-jakiejkolwiek-logiki!Westchnęłam i naciskając-jak najciszej się dało-klamkę,opuściłam dom!Zbiegłam po schodach i pchnęłam mocno drzwi.Chłodne i jednocześnie rześkie powietrze,uderzyło moją twarz..tuląc ją,lekką ciarką.Wzdrygnęłam się i kierując się w stronę hali...delikatnie ożywiłam mój,dotychczasowy krok.
Wszędzie było cicho i pusto....a brak zajęcia..przyprawiał mnie o te,karygodne myśli!Przez całą noc..dosłownie..myślałam o jego córce.Byłam ciekawa tego...jak wygląda..jak się wychowywała,a przde wszystkim.."gdzie"?Było sto pytań do..i zero odpowiedzi!Lecz jedno z nich...biło wszystkie inne na głowę...
Jak?
Kiedy?
Gdzie?
I...i dlaczego?
Wątpię,bym kiedykolwiek..dostała na to pytanie..pytania...jakąkolwiek sensowną odpowiedź!Jedyne fakty..jakie mogłam z tego wyciągnąć..to to,że Destiny jest jej matką.Nie jestem pewna..lecz wychodzi na to,że Anny się nią zajmuje...ale dlaczego?Co jej to daje?
Gubiłam się i zaczynałam się czuć....a raczej już byłam...jak dziecko we mgle!

                                                                                  *  * *

-No hej!-krzyknęła łapiąc mnie za ramię,Lea.
Przed moimi oczami,ukazała się dziewczyna,średniego wzrostu,kręcone czarne włosy..umm do ramion.Wydęte w uśmiech,malinowe usta i duże niebieskie oczy.
-Hej,hej.-odpowiedziałam pośpiesznie.
Nie chciałam aby wiedziała,lub podejrzewała..-cokolwiek-na temat tego co wiem!W tym przypadku....powiedzenie-"Przyjaciół trzymaj blisko,ale wrogów...jeszcze bliżej-jest strzałem w dziesiątkę!
-Co tam?-zapytała wesoło.
-Umm wszystko dobrze...a u ciebie?-nie wiedziałam jak z nią rozmawiać...niestety,ale to wszystko mnie przerastało.Świadomość tego,że ta suka coś wie..wie o mnie i o moim życiu...doprowadzała mnie do szału!Do tego dochodziło to dziecko i..i ja!Do oczu cisnęły mi się łzy.Nie obchodzi mnie to,co ON..robił za moimi plecami,nie odgrywa to teraz w moim życiu,żadnej roli!Ale dlaczego,ja zawsze muszę,brać w jego..niefortunnych "wpadkach"....udział?
-W sumie to nic!-odparła obojętnie.-Mam pytanko?-powiedziała wesoło.
"No zaskocz mnie"-krzyknęłam sarkastycznie w myślach.
-Hmmm?
-Tak w ogóle..to co robisz w Nowym Jorku?-zapytała z ciekawością.
I teraz błagałam..aby czas się zatrzymał!Pytanie..zapewne nie było przypadkowe,a moja odpowiedź na nie...może mieć wielkie znaczenie!Musiałam analizować,wszystko...co wczoraj powiedziały,a jednocześnie trzymać się swojego zdania.Chciałam powiedzieć..."Wiesz...to wszystko było przypadkiem...tak po prostu...i to nie było złe!Ale drugostronnie....chciałam jej wygarnąć i uświadomić sobie....jaki udział i jaką rolę..odgrywam w tej zabawie?Ale...wszystko w swoim czasie...haha
-Wiesz...to wszystko było przypadkiem...tak po prostu!-bąknęłam z uśmiechem...bardziej do siebie...niż do niej.
-Jesteś pewna?-zapytała.-Bo wiesz....nic,nie dzieje się bez powodu!-rzuciła dumnie z nutką..tajemnicy.Tak jakby chciała,upewnić się,w swoich przekonaniach!
-Haha....każdy dzień tu...potwierdza mi to "stwierdzenie"....i czym dłużej tu jestem..tym więcej się dowiaduję....-przerwałam efektownie.
-O czym?-zapytała nerwowo....haha....
-O mnie...o mojej...przeszłości!-odpowiedziałam tajemniczo.
-Co masz na myśli?-zapytała zgubiona,lekko przymrużając oczy.
-Ty...-zaakcentowałam.-...wiesz to najlepiej.-dokończyłam i odwracając się w drugą stronę..poszłam się ustawić i porozmawiać z "ludźmi".

                                                                      * * *

Wszystko ze mnie spłynęło..czułam się wolna...Gdy tylko zaczęła lecieć muzyka...cskbcfkjwbj!
To wszystko co się działo....działo się za szybko...to logiczne...bynajmniej dla mnie!Nie rozumiałam,czego każdy robił z tylu rzeczy,aż tak wielką tajemnicę...czy nie można po prostu stanąć i powiedzieć?Boże..!Najgorsze w tym wszystkim...jest to,że nie miałam w nikim wsparcia!Nie mogłam.....a bardziej nie chciałam...zadręczać tym nikogo z moich bliskich!Doszłam do wniosku,że nie mogę na to..tak po po prostu..ummm "srać"....ale z drugiej strony...im mniej wiem..tym raczej lepiej.Koszmarrrr....
W sumie..miałam jeszcze Dawida...którego na pewno,by to zainteresowało.
Dałam sobie spokój....i zajęłam się tym...co mimo wszystko..jest dla mnie ważne....
Każdy skakał i nucił sobie słowa piosenki.T.O jak zwykle...starał się przekrzyczeć muzykę i dać nam jak najwięcej wskazówek.
Tańczyliśmy już z dobre..ummm 2 godziny?Nikt chyba tego nawet nie odczuł....
-Posłuchajcie!-zaczął.-Jak wiecie..każdy przed zawodami..musi pokazać-swój-...swój indywidualny układ!-krzykną,a każdy zaczął coś krzyczeć...haha ale mniejsza.-Więc....do roboty...ruszać dupska!-zaśmiał się.-Ogólny..macie opanowany...więc...zostają wam jeszcze 3 dni.-zaczął pokazywać palcami.-3 dni...do opanowania tego...czego jeszcze nie ma..haha to straszne.-przyznał z rozbawieniem.
Każdy z nas wymienił,ze sobą zdanie i dochodził do porozumienie w sprawie następnego treningu.Mimo wszystko,chciałam zapomnieć...
Patrząc na tą sprawę,....nie wiedziałam czy mam płakać...czy raczej się śmiać!Wiem,że mówię to tak...umm bez emocji i jakiegokolwiek wyrazu...ale teraz nie mam głowy do tego,aby się tym zajmować.To brzmi trochę dziwnie,ale taka jest prawda!Damiana tu nie ma,...i już nigdy nie będzie...a to co zostawił na tym świecie po sobie....to nie jest mój problem!
Złapałam swoją torbę i żegnając się z innymi..po prostu stamtąd wybiegłam.Idąc nie wiedziałam co robić...nie chciało mi się wracać do Louisa,a tym bardziej zostawiać tam!
Dziecko we mgle...
Chwyciłam za telefon...i nawet nie wiem po co...ale zaczęłam dzwonić...Byłam tak zgubiona....we wszystkim,wszystko co widziałam,to mnie przytłaczało!
-Tak?-odezwał się zachrypnięty głos,po drugiej stronie.
Tak dawno go nie słyszałam...tak bardzo za nim tęskniłam...tak cholernie go potrzebowałam...To co dawało mi tyle bezpieczeństwa i miłości...
-Potrzebuję ciebie..-wyszeptałam,a na moim policzku,pojawiła się mokra stróżka...
Cisza...to co dało się między nami usłyszeć....łzy leciały mi,niekontrolowanym potokiem....
-Harry..-szepnęłam.
Nie rozumiałam jego..a tym bardziej siebie...
-Harry!-wrzasnęłam...-Pomóż mi...-delikatnie się uciszyłam.
Cisza...ponownie została moją odpowiedzią...rzuciłam telefonem o asfalt..i jakby nigdy nic...po prostu zaczęłam biec.Miałam dosyć tego,że zawsze muszę,być do czegoś przywiązana i wplątywana!Kochałam mieć wszystko,gdzieś...i uciekać od tego...co mnie niszczyło..nie patrząc na innych i konsekwencje!

                                                                           * * *

-Ivy.-usłyszałam czyjś głos...był to Lou.
Zakryłam się jeszcze mocniej kołdrą i nie pozwoliłam,dłużej się katować myślom.
-Ivy...no proszę..-szeptał zrezygnowany.
Ilekroć bym mu mówiła i ilekroć tłumaczyła...o tyle moją odpowiedzią będzie cisza...
-Ivy...-prosił.
Pustka była odpowiedzią na zgubę...i na wewnętrzną równowagę.
-Ivy...-szeptał.
Brak uczucia....otaczał każdy mój gest.
-Ivy..otwórz te cholerne drzwi...bo ci pomogę!-rzucił groźnie.
Wstałam...tak bardzo tego nie chciałam..Podeszłam do drzwi i niechętnie chwyciłam za klamkę....otworzyłam!Po drugiej stronie,stał zdenerwowany szatyn,z troską w oczach.Spojrzałam na niego nieobecnie i...odwracając się,poszłam w stronę łóżka...na które bezwładnie opadłam.
Po chwili Lou,był tuż obok mnie.Chwycił mnie za dłoń i kucną...wpatrując się we mnie,swoimi niebieskimi tęczówkami.
-Iv...-powiedział spokojnie.-Nie możesz tak...Nie wychodzisz z domu,już 3 dni...-mówił wolno.-Możesz powiedzieć co się stało?-zapytał.
Cisza...Nie byłam pewna,każdego mojego kroku.Patrzyłam na niego tempo i bez najmniejszego wyrazu.To wszystko nie miało..hmmm,najmniejszego sensu!
Zadzwoniłam do niego-choć nie wiem po co-Powiedziałam mu,to,co w danej chwili czułam...a on....tak po prostu ucichł.
Moje myśli...były silniejsze niż słowa,a każdy gest...był błaganiem o pomoc!Ja-ja naprawdę nie wiedziałam...co wokół mnie się dzieje.
Nie powinnam na to zwracać uwagi...ale nurtowało mnie to...od kiedy Damian ma córkę?Kiedy to zrobił i dlaczego?Niby nie powinno mnie to obchodzić...ale...Jak tylko sobie przypomnę...te wszystkie chwile z nim.To ile razy,patrzył się w moje oczy i za każdym razem,powtarzał:"Wiesz Aniołku...Kocham cię...jesteś dla mnie wszystkim...czego chcę i potrzebuję.Jesteś taka piękna i utalentowana....a mimo wszystko,otulona niesprawiedliwością".
A wła....
-Ivy!-powiedział dominująco,lecz błagalnie...przerywając mi moje rozmyślenia.-Proszę...błagam...powiedz coś....-szeptał,ściskając mnie za dłoń.
Spojrzałam na niego i...
<włączcie https://www.youtube.com/watch?v=FUcZlxnvw_E>
-Interesują mnie ludzie..którzy mają..dość nieforemne gusta-tłumaczyłam wolno.-Są zamknięci..a jednocześnie tak otwarci...pogrążają się w pasjach,świata......którego nie ma.Jedyną odskocznią jest ich,jeden lub dwa % przyziemności,lecz i tak jedną nogą stoją tam gdzie stać się nie da.-mówiłam.-Mają swoje fobie,zainteresowania,przeżycia...potrafią się utożsamić,z czymś czego niema.,a jednocześnie...zrobić to samo ze sobą.-pogrążałam się w słowach,bez ustanku-Lecz robią to nieświadomie!Interesujące jest to,że żyję wśród takich osób!-rzuciłam ze zdziwieniem.-Czasem chcę być taka jak oni.....ale mój świat rożni się od ich...i choćbym mocno chciała....nie potrafię.-dochodziłam do pewnych wniosków-Oni są przeciwnością samych siebie...a to jest zabawne.....patrząc na siebie..też jestem jednym wielkim przeciwieństwem....lecz nie jestem...hahha.-to było tak zabawne.-Chcę być kimś kim nie jestem.-stwierdziłam-Duże się w balonach..i w rzeczach dość niefortunnych....a mimo to...i tak nie dochodzę to porozumienia między sobą!Wszystko co wywodzi się z moich ust...nie jest przypadkiem.-spojrzałam na niego.-Czasem potrafię się w czymś tak zatracić,że tracę kontrolę nad sobą i tym.......co dzieje się wokół mnie...nie panuję nad tym!-opowiadałam.-Czasem zastanawiam się kim jestem..choć i tak wiem...każdego dnia,odkrywam w sobie coś.....co kiedyś nie należało do mnie...na początku się boję...lecz wiem,że to dopiero początek..tego co jeszcze.-Lou wpatrywał się we mnie,starając się coś zrozumieć.-Mówię i piszę,mimo iż nie panuję nad tym....to przytłacza,lecz goi i oddycha.-uśmiechnęłam się do siebie.-Daje przestrzeń i wolność temu co tam...haha...bawi i śmieszy,jednocześnie raniąc...i zabijając.-rzuciłam chłodno-Harmonią tego jest..jej jeden wielki brak!Wszystko co powiem,czy nawet zrobię,zależy od tego co przeżyję,chwilę lub dwie temu...tak małe rzeczy,a tak zostają i mają wpływ na to....na co nie powinny!-ucichłam zgubnie-Czuję się jak nie ja..jak pustka,wyprana bez uczuć i kolorów...a mimo wszystko wgłębi niej....jest tyle życia.-tłumaczyłam wiarygodnie.-Śpię widząc...upadam wiedząc..czuję słysząc...oddycham próbując...zasypiam myśląc..żyję pełnią;....śledzę nieświadomość...lecę...upadam..wznoszę się i żyję...ściszam się i krzyczę..śmieje się płacząc,...czerpię natchnienie z tego co aktualnie słyszę.....zarażam się czymś..co pierwszy raz...słucham w nieskończoność...tchnę życie w wyobraźnię...DUSZĘ SIĘ ODDYCHAJĄC..cierpię czując i myśląc....rozumiejąc i gubiąc...tracę..bez świadomie.-mówiłam bez tchu-Gdy nastaje cisza...ja oddycham jak kiedyś...budzę się i żyję tak..jak żyć nie chcę..Czasem nie rozumiem,dlaczego nie każdy z nas,może mieć taką wolność..jaką posiada nasza wewnętrzna równowaga!Czasem robimy krok..po czym,cofamy się do tyłu o 3.....biegniemy idąc.....upadamy podnosząc się.-tłumaczyłam.-A to wszystko jest...w głębokiej nieświadomości....W świecie zamkniętym i odizolowanym!Ciekawe...bo to nie my,mamy wpływ na otoczenie...lecz otoczenie,ma wpływa na nas...-powiedziałam spokojnie.-Brak zrozumienia i wiary...to niejedyny nasz problem.....Wiem,że masz świadomość,rozumienia tego...tylko zdziwienie i racjonalizm...nie pozwala ci na to...-dokończyłam szeptem.
Louis patrzył na mnie...jak na kompletną wariatkę....a ja po prostu..mówiłam to co czułam.
Analizując to...stwierdziłam,że mogło to dziwnie zabrzmieć....lecz zawarta w tym prawda..była rekompensatą za bezpośredniość!
Wstałam z łóżka i wyszłam z pokoju..pozostawiając tam Lou.Weszłam do naszego "salonu" i rozglądając się po nim...moją uwagę przykuł...BALKON.
Lekko chwyciłam za klamkę i otworzyłam drzwi.Ostrożnie postawiłam stopę na białym puchu i wciągając rześkie powietrze do płuc...usiadłam na nim.Delikatnie się wyprostowałam i zamknęłam oczy.

....Wokół zburz,oświetlanych przez łany słońca....pod moimi nagimi stopami,rozciągał się ogród.
Zielona..niczym młode jabłko trawa...delikatnie kołysała się...w woni ciepłego wiatru.
Cichy szept..wywodził się z jego tchu.Każde słowo,wylewało się...potokiem słodkiej goryczy.
A wydęte w niemy uśmiech..pudrowe usta....ginęły w czarno-białym tle rozpaczy.
Kwitnąca nie opodal...winna róża....piła stróżę krwi.
Palce plątały się....w najpiękniejszy,życiodajny kłos...a wargi..cicho,chlipały utrapienie.
Zimna kropla rosy...opadła na rumieniący się polik...a niemy krzyk...chwycił bladą dłoń.
Ogród szlochał...gubiąc własną wartość....a łkanie..goiło,ranne sny...


                                                                     

_________________________________________
Szału nie ma...mam nadzieję,że się podobał!
Czytasz?...Komentujesz!...Prosteeee xD

                                                                       

Rozdział 27

-Hop,hop,hop!-krzyczał czarnoskóry mężczyzna w kapturze.-W dół,w dół,w dół..jedziesz i hop!
Próbowałam bezszelestnie,przecisnąć się przez tyci otwór w drzwiach..co nie było aż tak trudne.Muzyka zagłuszała dosłownie wszystko!
Przyglądając się grupie i mężczyźnie...który ich pilnował...było widać,że nie mają lekko.Każdy detal z ich strony,musiał być widoczny i dopracowany.
-Klękasz..lewa,prawa..hop!-krzyczał.-Tył..tył..tył...schodzisz w dół..lewa,prawa i biodra!-starał się,nadrabiać ich kroki.-Lewą w dół..łapiesz..ciągniesz...ale odbij się nogą!Tak,tak,tak...i jeszcze raz!
Dosyć nieświadomie..dałam się ponieść atmosferze!Już po chwili robiłam to co oni..a nawet z lekkim wyprzedzeniem.
Muzyka była głośna...kroki-w zależności od doświadczenia-do przewidzenia..jak i do nauczenia!Tak dawno tańczyłam..że to wszystko co wokół mnie się działo,wręcz pobudzało każdy cal mnie...do takiego stopnia,że nie potrafiłam nad tym panować!
-Skacz..skacz..skacz!-mówił.-Tył i łapiesz...skok..skok..skok...padasz.-krzyczał.-Suniesz,suniesz i góra....nogi..lewa,prawa i zmiana!-powtarzał sam swoje słowa,wraz z grupą.-Na kolanach...wybij się...tak,tak,tak...super i znowu!Ręce...lewa i kwadrat...taaaak!
Gość miał serio krzepę...za to ja niezłą zabawę...skakałam z każdym z nich.
-Lewa,..prawa,robisz pięść i dobrze..góra...tak,tak..ale trzymasz krocze i ręka...nogi pracują!
Czułam się jakbym latała...nareszcie żyłam!Tak bardzo mi brakowało tej atmosfery!Duża grupa ludzi..każdy ma swój kąt na tej sali,który indywidułalizuje każdego z nas.Ten śmiech,zabawa...to wszystko nawet przy harówce,sprawia ci radość!
-Hey Now!-powtarzałam sama do siebie,słowa piosenki...która aktualnie wypełniała hangar!
Starałam się z tego czerpać,ile się dało i ile byłam w stanie!Odkąd ostatni raz tańczyłam,minęło..umm z dobre 3 lata...lecz mimo wszystko pamiętałam każdą podstawę,jakiej mnie uczono za młodu.
To co działo się w moim umyśle i to co mnie wypełniało od środka...było wprost nie do opisania!

Nagle muzyka ucichła,a wszędzie dało się usłyszeć,głębokie westchnienia i ciężkie oddechy...nawet mój przyśpieszył.Mężczyzna w kapturze,ukłonił się przed grupką ludzi i zaczął im bić bravo!Na ich twarzach malowała się duma...cud że tylko to!Są niesamowici i widać,że to co robią sprawia im przyjemność,jak i satysfakcję...co odbija się na ich występach czy próbach!
Czarnoskóry zaczął coś do nich mówić...na co oni zaczęli głośno krzyczeć,lecz po chwili ucichli,a wyraz ich twarzy nie mówił nic dobrego.
-Spójrzcie kogo tu mamy!-powiedziała-jak mniemam-dziewczyna,która znajdowała się za mną.
Chwyciła mnie za ramię i zaczęła prowadzić w stronę grupki,wcześniej tańczących osób.
Nie wiedziałam co ze sobą zrobić...każdy patrzył na mnie ze zdziwieniem..możliwe że nawet złością,ale dlaczego?
-Znowu węszą!-powiedział czarnoskóry..a miny stojących na przeciw niego posmutniały.
Patrzyłam się na nich wielkimi oczami i nie wiedziałam co zrobić..
-Jak ją znalazłaś?-powiedział z powagą mężczyzna,który kierował słowa do dziewczyny za mną.
-Haha stała tu i powtarzała każdy wasz krok...tak jakby widziała go już nie raz!-powiedziała nachylając się nad mim uchem.
-Jak to?-oburzył się.
-Po prostu....-odpowiedziała bez wyrazu.
-Daj ją tu!-rzucił...zaś ona,ściskając mnie jeszcze mocniej,poprowadziła wprost na niego.
Poprawiałam bluzkę,którą ona lekko zszargała i spojrzałam na mężczyznę!Był o wiele wyższy ode mnie,miał czekoladowe oczy i ciemne włosy-zaczesane na bok-które utrzymywała czapka.
-Jak masz na imię!-powiedział spokojnie,patrząc mi prosto w oczy.
Przełknęłam głośno ślinę i klęłam w myślach na panującą wokół nas ciszę.
-Ivy.-odpowiedziałam cicho.
-Od kogo jesteś?-zmierzył mnie wzrokiem.
-To znaczy?-zapytałam niepewnie.
"O co ci gościu chodzi?"-pytałam sama siebie.
-Posłuchaj!-powiedział twardo.-W Nowym Jorku..jest dużo grup tanecznych,które pochodzą z dzielnic.-mówił spokojnie.-I wiem,że niedługo zawody..ale to że nie chce się wam ruszać dupska i głowy...to już nie mój zasrany problem!-wrzasną na całą hale...a ja przymknęłam oczy,przed jego tępiącym mnie spojrzeniem.
Cała grupka osób,jednocześnie krzyknęła "Taaa"...a mnie przeszła ciara.
-Od kiedy nas obserwujesz?Hmm?-zapytał z pogardą.
Czułam na sobie..setkę,jak nie więcej..palących we mnie dziurę spojrzeń.
-Możemy porozmawiać na osobności?-zapytałam niepewnie..jak zauważyłam nie przekonało go to.-Wszystko powiem i wyjaśnię!-powiedziałam,bardziej przekonująco.
-Dobrze.-powiedział oblizując swe,lekko spierzchnięte wargi.-Grupa!-krzykną klaszcząc w ręce,a każdy spojrzał wprost na niego.-Do szatni!-wszystkie pogardliwe spojrzenia padły na mnie.

                                                                              * * *

-Tu....trzy..cztery kamienice stąd!-odpowiedziałam.
Starałam się mu wyjaśnić,wszystko już od ponad 20 minut.
-Ahmm..i to był tylko spacer?-zapytał podejrzliwie.
-Tak.-odpowiedziałam błagalnie.
-Ummm dobrze...ale skoro Anny,mówiła że tańczyłaś tak,jakbyś znała ten układ,lepiej niż my!-powiedział lustrując mnie spojrzeniem.-Wyjaśnisz mi to?-zapytał,sądząc że kucnę.
-Tak!-odpowiedziałam pewnie,poprawiając swoja postawę...co go lekko zdziwiło.-Tańczę od 3 roku życia.-powiedziałam spokojnie,na co on wywalił oczy.-W moim życiu..dosyć sporo się wydarzyło.-rzuciłam.-I tak jakby od trzech lat nie tańczyłam..ta przerwa była dla mnie niczym wieczność!-patrzyłam w jeden punkt,który przywracał wspomnienia.-Gdy tu weszłam...ta cała atmosfera..ci ludzie...to było jak raj!-powiedziałam prychając śmiechem.-Jak już zaczęłam..nie mogłam przestać!-spokojnie spojrzałam w jego oczy,które lekko łagodniały.-To tyle.-zakończyłam.
Mężczyzna wyprostował się i chwilę myśląc...rzucił:
-Dobrze..wierzę ci!-powiedział radośnie.-Ale skoro jesteś tak dobra,jak mówiła Anny i..jak przedstawiasz to ty..toooo....czy chciałabyś z nami wystąpić?-zapytał jakby nigdy nic.
Dziwiła mnie jego propozycja....była taka nagła i nieprzewidywalna...wiedział,że trochę mnie pogubiła.
-Wiem,że to nietypowe..ale nie tańczyłaś 3 lata!-powiedział pokazując mi swoje trzy palce.-Wow..to cholernie dużo!Gdy raz miałem kontuzję-na szczęście lekką (zapewnił)-musiałem odstawić taniec na 3 miesiące....dziewczyno ja myślałem,że umrę w tym domu!-zaśmiał się...dzięki czemu lekko się rozluźniłam.-Będzie fajnie...przy okazji zobaczę na jakim jesteś poziomie i może kto wie...pojawią się jakieś miłe oferty!-powiedział wesoło zacierając ręce,na co parsknęłam śmiechem.-Jestem Joshua...ale każdy mówi mi T.O!-zaśmiał się.-A ty?
-Ivy!-odpowiedziałam rozbawiona,podając mu dłoń.
-Ślicznie!-uśmiechną się.-Ale co byś powiedziała..gdybyśmy ci coś wymyślili?-zapytała.
-Powiedziałabym:warto spróbować.
T.O chwile się zamyślił....a mnie już rozpieprzało z radości od środka!
-Co powiesz na..Chachi?-zapytał entuzjastycznie.
-Super!-odpowiedziałam z radością.
-Cieszę się..więc Chachi,witam w zespole!-powiedział śmiejąc się i tuląc mnie do siebie.
"Hahah"-zaśmiałam się w myślach.
-Teraz zostaje nam tylko...przedstawić cie grupie!-powiedział radośnie i łapiąc mnie za rękę...zaczął prowadzić na dół.
Cholera...ja to mam szczęście!Ta oferta była dla mnie wszystkim!Była jak lek na wszystko..bynajmniej w moim przypadku!Byłam tak podekscytowana..mimo iż bałam się trochę,jak mnie przyjmie reszta...biorąc pod uwagę,że jest w niej Anny!Ale,nawet jej nie dam teraz przeszkodzić,mojemu szczęściu..które raczej nie potrwa wiecznie...;/

                                                                          * * *

Spojrzałam ostatni raz w jego stronę!Kto by pomyślał..jak wiele w twoim życiu,może
zmienić,jeden,niepozorny spacer?
Na dworze,było strasznie ciemno,jedynie lekkie światło latarni,otulało ulice...które pogrążone były w ciszy.Szłam,radośnie podskakując.Ten jeden wieczór,zmienił...hmm aż tyle....
Muszę przyznać,że grupa przyjęła mnie...ummm dosyć ciepło.Każdy mi się przedstawił i opowiedział coś o sobie,było to bardzo miłe!
Joshua zaprosił mnie jutro na trening i zanim wszystko zdążyłam sobie poukładać...on poświecił mi trochę więcej czasu i opowiedział o tym..co właściwie się tu dzieje!
T.O,jest jednym z założycieli grup,jak i klubów tanecznych w NY.Grupy skaładają się z osób...ubogich.Nie każda z osób tańczących,ma jakiekolwiek środki na naukę,czy nawet studia i wybrany przez siebie kierunek.T.O,pcha każdego w stronę,rozwoju ich własnych pasji!Na swoich treningach,uczy ich pokory,wytrwałości i pracy!Wszystko dzieje się w czasie świąt..dlatego,że nie ma wtedy szkoły i dzieci nie maja innych obowiązków.Zawody są 28.W Nowym Jorku,jest bardzo dużo takich grup.Za 1 miejsce w zawodach..można dostać stypendium...dlatego każdy walczy o jak najlepszy układ i..."choreografa"!
Miło z jego strony,że robi to z własnej nie przymuszonej woli..tylko po to,aby uszczęśliwić grupkę,zupełnie obcych mu osób.
Nawet nie zauważyłam..kiedy znalazłam się tuż pod moją kamienicą.Pokręciłam ze śmiechem głową i mocno popychając drzwi,weszłam powoli do lekko ogrzanego pomieszczenia!Wzdrygnęłam się i rześko zaczęłam wchodzić na górę!
Stanęłam przed drzwiami i zaczęłam szukać kluczy..gdy...

-Kiedy nauczysz się wracać o przyzwoitej porze..hmm?-powiedziała rozdrażniona kobieta.
-Mamuś daj już spokój!-zaczęła spokojnie.
-Nie!-wrzasnęła.-Jest wigilia..powinnaś siedzieć razem z nami przy stole...a nie machać nogami w jakimś hangarze!.-warknęła.
-Dobrze..wiem i przepraszam.-powiedziała zrezygnowana.
-No..a teraz idź myj ręce i siadaj!-rzuciła spokojniej.
-Ahmmm...już..już!-odkrzyknęła.-Ummm mamo!-krzyknęła.
-Tak?
-Mogłabyś zawołać Destiny?-zapytała pośpiesznie.
-Jasne!-rzuciła sarkastycznie kobieta-Destiny..chodź tu!-wydarła się.
Po chwili,drzwi się otworzyły....a z cichych kroków,dało się wywnioskować,dwie niepozorne osoby,które zasiadły sobie na schodach.
-I co widziałaś...widziałaś jego dziewczynę?-zapytała z ciekawością i wielkim przejęciem,jedna z nich.
-Tak!-odpowiedziała desperacko.
-O boże..naprawdę?-krzyknęła ze zdziwienia.
-Ciiii--cii-cicho!-zaczęła ją uciszać.
-No dobrze..dobrze!-bąknęła.-Ale to dla mnie ważne!Nie widuję swoich dzieci...może to przez nią?Sama Anny mówiła..że ona też chce je widywać!Ja-ja nawet nie wiem,czy ona wie o ich istnieniu!-gorączkowo tłumaczyła.-Wiesz,że poznanie jej,jest dla mnie ważne..to ona była przy nim...cały czas!
-Nie martw się!-rzuciła pocieszająco.-Założę się..że ona nie wie o Ines!-mówiła.
-Ale nie widzisz..Anny mówiła,że ona przyjedzie.-westchnęła-Ona to mówiła....a jeśli się dowie...dowie się czegokolwiek.. ohhh Lea...-powiedziała zażenowana.
-Spokojnie....osobiście tego dopilnuję...aby niczego się niedowiedziała!-zapewniała.
-Obiecujesz?-zapytała niepewnie.
-Tak.
-Tooo jaka ona jest?-zapytała z ciekawością.
-Ma rude włosy....duże niebieskie oczy,jest średniego wzrostu i bardzo dobrze tańczy..tak jak..
-Damian...-dokończyła.

Wywaliłam oczy i nie wiedziałam co mam zrobić....Lea była dziś z Anny cały czas....od kiedy się pojawiłam.
Nie wierzę...a tym bardziej nic z tego nie rozumiem!
Stałam tępo patrząc w drzwi...
-O Iv....-prawie krzykną.
-Ajw Ajwajajja..Louise..aj jajajaj!-krzyknęłam wesoło i wepchnęłam Lou,ponownie do domu!
Odwróciłam się w stronę drzwi i szybko przekręciłam w nich zamek.
-Co ty robisz?-powiedział zdziwiony Lou.
-Nie istotne...-odpowiedziałam szybko.-Umówmy się...że jeśli któreś z nas..będzie kiedykolwiek na klatce...lub pod kamienicą..to nie mówisz mi po imieniu.-powiedziałam spokojnie.-Ok?-zapytałam.
-Tak...ale o co chodzi!?-zapytał zgubiony.
-Ahh..moja przeszłość po mnie wraca!-powiedziałam wymachując rękoma i wymijając Louisa.
Ominęłam go spokojnie i powędrowałam do swojego lokum.
Wciąż nie mogłam uwierzyć,że Damian miał córkę,będąc zemną,będąc z Destiny!W ogóle.."Co to kurwa ma być?!"
Nic nie rozumiałam...nic!Szczerze...to cała ta świąteczna przygoda..zaczynała mi wyłazić bokiem!
     
                                                             

____________________________________________________________
Szczerze...rozdział wyszedł jako tako...jeśli są jakiekolwiek błędy..to z góry sorry!
Czytacie...Komentujecie..prosteeee xD

Rozdział 26

-Nic mi kurwa nie wychodzi!-krzyknęłam.
Rzuciłam miskę z-jak myślałam-czekoladową masą i osunęłam się na podłogę.
Ubabranymi w cieście rękoma,zaczęłam desperacko ocierać łzy,które co chwilę zbierały na sile.
To było tak cholernie przytłaczające.Harry był na mnie zły,a sama myśl o tym doprowadzała mnie do łez.
Siedziałam skulona pod blatem,czując pustkę w oczekiwaniu na cud!Patrząc się przed siebie,szlochałam coraz bardziej...to było okropne!Podsunęłam moje nogi,jak najbliżej siebie i marzyłam aby zniknąć.Spuściłam swoją głową w głąb moich kolan i pozwalałam mokrej cieczy-wydobywającej się z moich  oczu-swobodnie wsiąkać w materiał moich spodni.
Topiłam się w potoku myśli i wodospadzie łez,który z chwili na chwilę narastał.Sama nie wiedziałam...skąd biorą się moje humory!Wcale,nie chciałam się tym zamartwiać...bo w sumie nie było czym,ale z drugiej strony...no właśnie chyba jej nie ma!
Siedziałam w zamyśleniu...wręcz nie czując nic.Każda emocja i uczucie było stłumione i wypalone w głębi mojej pamięci..lecz na swój sposób ulotne i nieprzewidywalne.Starałam się blokować...jakikolwiek kontakt,z przytłaczającymi mnie emocjami-które według mojego światopoglądu-były zbędne w każdej sytuacji.
Czułam wewnętrzną pustkę...Której sensu wypełniania nie widziałam.Sama nie rozumiałam,co było jej podstawą,a co ruiną..w tej akurat sytuacji.
Po chwili usłyszałam trzask drzwi i zbliżające się-niezmiernie szybko-kroki.
-Hej!-powiedział wesoło Lou.-Wiesz byłem dopiero w cukierni i....-zaciął się patrząc na mnie....zaś ja zaczęłam nerwowo ocierać łzy.-Ivy co się stało?-zapytał z przejęciem.
Odrywając powoli ręce od twarzy,spojrzałam nie obecnie na szatyna.
-Bo..ja..ahh.-jąkałam się.
Zrezygnowana...ponownie spuściłam głowę i składając ręce na swym karku,ciężko oddychałam.
-Iv...-powiedział spokojnie.
Z dość dużą nie chęcią,oderwałam się od kolan i skierowałam swoją twarz ku górze.Louis stał z lekko zmartwioną miną,kierując swoją prawą dłoń..wprost na mnie.Głośno westchnęłam i powoli wyciągając swoją dłoń w przód...podając ją Lou.Po chwili byłam już w jego ramionach,które mocno mnie do siebie tuliły.
-Ej..nie przejmuj się.-szepną-Harry'emu przejdzie...więc nie myśl o tym i nie dokładaj sobie problemów!-mówił.-Ok?-zapytał.
-Tak.-powiedziałam cicho.
-To teraz ruszaj dupsko i choć!-powiedział weselej.
Powoli oderwałam się od niego i spojrzałam ze zdziwieniem."O co mu chodzi?"
-No już!-krzykną popędzając mnie.
-Al..
-Nie ma ale...ruszaj się.-powiedział przez śmiech.
-I co cię tak bawi?-powiedziałam rozzłoszczona,powoli kierując się w stronę mojego "pokoju".
-Twoja mina!-śmiał się.-Ja do ciebie-"To teraz ruszaj dupsko i choć"-a ty takie "WTF" i wgl...haha!-mówił przez śmiech.                                                                                

-Hahah.-śmiałam się.-Hahah..ależ zabawne doprawdy!-
powiedziałam sarkastycznie i zniknęłam za drzwiami mojego lokum.
Stanęłam przed dużą,starą,drewnianą szafą...w której
odziwo zdążyłam jeszcze coś pochować.Złapałam kilka
-"miarę"-wyglądających rzeczy i szybko się w nie przebrałam.
Stanęłam przed drzwiami i głęboko westchnęłam,po czym
nacisnęłam klamkę i ujrzałam czekającego po drugiej stronie Louisa.

                                                                             * * *

-Sądzisz...że to ma jakiś sens?-zapytałam,pakując sobie ponownie lody do ust.
-Wszystko ma jakiś sens!-odpowiedział z pełną buzią.
-Z pewnością.-powiedziałam odczepnie,grzebiąc łyżeczką w poszukiwaniu większej ilości mojej dotychczasowej ambrozji.
-A skąd przypadłość na ten temat?-zapytał po chwili,spoglądając na mnie.
-Nie wiem...Hmmm jutro masz urodziny!-powiedziałam weselej.
-No tak!-rzucił rozbawiony....kochałam gdy się uśmiechał.
-No i i i i...-przyciągałam.
-....iii co?-zapytał z ciekawością.
-....iiii nie dowiesz się!-krzyknęłam rozbawiona i zaczęłam biec na przód.
-Iv!-wydarł się.
-Hahah!-zaśmiałam się.
Pomijając to,że ludzie dość dziwnie na nas patrzyli..to było dobrze.Louis zabrał mnie na lody,do jednej z kawiarnio-cukierni..haha..
-Mam cię!-krzykną łapiąc mnie w tłumie.
-Aaaa..nie!-zaczęłam się śmiać.
Lou objął mnie ramieniem i zaczął prowadzić w stronę naszej kamienicy.
-To chyba ja powinnam pocieszać ciebie...a nie ty mnie.-powiedziałam spokojnie,przypominając sobie dwie sytuacje z tego przyjazdu.
-Nie.-powiedział.-Wiesz...czasem nawet najlepsi potrzebują wsparcia.-odpowiedział..hmm wręcz wymijająco.
-Oj wiesz co!-powiedziałam rozbawiona..Już miałam kontynuować gdy.-Ej,to nie jest przypadkiem Justin?-zapytałam zdziwiona,widząc ciemnego blondyna o karmelowych oczach,który właśnie wychodząc ze sklepu,ponownie skierował się w stronę wystawy.
-Nie wiem,a co?-zapytał zagubiony.
-nie..no nic..to znaczy..yy Justin!-mówiłam.-Umm..wiesz co?Zostań tu,tu w tej kawiarni naprzeciwko.Widzisz?-zapytałam,wskazując palcem na jedną z nielicznych kawiarni,znajdującej się po drugiej stronie ulicy.
-Umm tak.-odpowiedział bez wyrazu.
-To poczekaj tam..a ja zaraz wrócę!-powiedziałam pośpiesznie,przegryzając wargę.
-Dobrze.-odpowiedział spokojnie,kierując się w jej stronę.
Patrzyłam na niego przez chwilę,po czym ruszyłam przez tłum ludzi w poszukiwaniu Jusa.
-Haha...nie da się go nie zauważyć!-powiedziałam rozbawiona,spoglądając na jego cudne neonowe buty.
Przyspieszyłam krok ,po czym wręcz podbiegłam do niego..chwytając go za boki.
-No hej!-krzyknęłam wesoło.
-Aaa!-krzykną.
-Haha..serio jestem aż tak straszna?-zapytałam udając zdziwienie.-Um,wiem że nie przesadzam z makijażem i że może dziś nie za...-tłumaczyłam,spoglądając na siebie.
-Haha nie,nie...wyglądasz cudownie!-powiedział obdarowywując mnie,swym nieziemskim uśmiechem..który szybko odwzajemniłam.-Wow..Ivy!-powiedział lustrując mnie swym karmelowym spojrzeniem.-Zmieniłaś się.-mówił zdziwiony.-Do twarzy ci w rudym!-powiedział chwytając moje pasmo włosów,które szybko ułożył za moim uchem.
Nie powiem lekko się zarumieniłam.
-Słodko się rumienisz.-stwierdził z chichotem.
"Cholera zauważył"-przeklęłam się w myślach.
-Dziękuję!-odpowiedziałam,nareszcie odważając się na niego spojrzeć.-Hmm co tu robisz?-spróbowałam zmienić temat.
-Jutro święta..a ja mam dwójkę cudownych dzieciaków w domu!-powiedział z uśmiechem.-Grafik i różne..ummm po prostu nie miałem czasu!-powiedział zmartwiony patrząc na mnie.
-Wiem...-odpowiedziałam,rozumiejąc jego problemy...
-A ty?-zapytał błagalnie próbując zmienić temat.
-Wiem,że to może wydać ci się głupie...ale próbuję wnieść trochę koloru i niezależności w moje-dotychczasowe-życie!-powiedziałam ze szczerym uśmiechem.
-Nie dlaczego...to całkiem dobry pomysł!-powiedział w zamyśleniu.
-Staram się.-powiedziałam ze śmiechem,sylabizując słowa.
Justin roześmiał się i zaczął się we mnie wpatrywać.Poczułam się trochę niezręcznie...co chyba zauważył...
-Yyy..ej..bo mam do ciebie taką sprawę!-zaczął.
-Tak?-powiedziałam zdziwiona.
-Tańczysz..prawda?-niepewnie potwierdzał.
-Umm tak.-odpowiedziałam bez wahania..szukając odpowiedzi na to,do czego aktualnie dążył.
-Bo..jest taka sprawa!-powiedział.-Moja tan..
-Panie Bieber...samochód!-powiadomił go dobrze zbudowany mężczyzna,z lekką łysiną.
-Już..-bąkną,machając ręką w jego kierunku.-Wiem,że to może dziwnie zabrzmieć..ale...Możesz dać mi swój numer?-powiedział niepewnie,masując się ręką po karku.
-Jasne-roześmiałam się.
Jus podał mi swój telefon,a ja po prostu wbiłam swój numer i podpisałam się.
-Podoba się?-zapytałam pokazując mu telefon,z moją nazwą numeru "Ivy ;*"
-Haha...baa!-zaśmiał się.
-To papa.-powiedziałam smutno.
Justin podszedł do mnie i mocno mnie przytulił.
-Nie smuć się..jeśli się zgodzisz,to wiesz mi...zbrzydnę ci!-szepną ze śmiechem.
-Jeśli ta propozycja dotycz przebywania w twoim towarzystwie 24 godziny na dobę..to wiedz że odpowiedź na nią,była,jest i zawsze będzie "TAK"'!-powiedziałam wesoło.
-Hehe cieszy mnie twój entuzjazm...ale jaka będzie odpowiedź?-zapytał ze śmiechem.-To się jeszcze przekonamy!-uśmiechną się.
Pokręciłam tylko głową,patrząc się w prost w jego karmelowe tęczówki.Justin jedynie ucałował mój polik i machając mi,zaczął powoli odchodzić.

                                                                               * * *

-Na pewno jesteś w stanie?-zapytałam nie pewnie.
-Tak jestem!-opowiedziała ze śmiechem.
-To super!-krzyknęłam radośnie.
-Haha.-zaśmiała się.-Umm dziękuję.-szepnęła po chwili.
-Ale za co?-powiedziałam zdziwiona.
-Za to,że się nim zajęłaś i w jakiś sposób...pomogłaś mi.-odpowiedziała dość niepewnie.
-Haha...zawsze służę pomocą!-powiedziałam z uśmiechem.
Pomachałam jej jeszcze i uciekłam do swojego pokoju.Eleanor wróciła do siebie i to mnie bardzo cieszy...bo co jak co,ale poronienie nie jest miłą rzeczą!
El czekała na Lou na skypie,a ja by nie wzbudzać podejrzeń,postanowiłam się czymś zająć.Wbiegłam do pokoju i chwyciłam za moją nową farbę do włosów!Postanowiłam,że dodam mojemu dotychczasowemu kolorowi trochę charakteru i bardziej go ożywię.Wyszłam z pokoju i powędrowałam do kuchni.Podeszłam do lodówki i chwyciłam za tort dla Louisa!Dziś była wigilia i jednocześnie tak ważne święto,jak jego urodziny!
Z samego rana.... no dobra o 13,wybrałam się do cukierni,która była parę kilometrów stąd..po wcześniej zamówiony tort dla niego.Był on w kształcie deskorolki ze świątecznymi detalami.Załapałam za niego i powędrowałam do "salonu",gdzie postawiłam go obok laptopa,po czym jak strzała poleciałam do łazienki!Wiedziałam że Lou zaraz wróci...wystaryczło aby tylko otworzył laptop i już miał El tylko na wyłączność!
Rozmyślając tak,powoli zaczęłam rozrabiać sobie farbę.....a po czasie stopniowo i warstwami...układać ją na włosach.Farba musiała swoje od taić,więc ja za ten czas weszłam na tt!Co dziwne,w takim budynku..ale Wi-Fi było.
Mimowolnie czas upływał,a moja farba nabierała na sile.W lekkiej obawie,aby nie przesadzić..z gromkim lenistwem zaczęłam powoli zmywać ją z włosów!
Pocierając lekko ręcznikiem twarz,osuszałam sobie włosy..nie chcąc się krzątać i na siłę szukać suszarki
Gdy moje włosy..można by rzec...nabierały :urozmaicenia"...kolorystycznego i nie tylko,postanowiłam wcisnąć się w jakieś ciuchy i trochę "pozwiedzać"!

                                                                                 * * *

Oparłam się o framugę drzwi i z nie dowierzaniem..wpatrywałam się w ich szczęście!Louis cały czas się uśmiechał i śmiał...był tak zatracony w tej chwili....jak małe dziecko w balonach!Zaśmiałam się-co prawda-sama do siebie,ale...
Po cichu i skutecznie wymknęłam się z łazienki i zwinnie powędrowałam do drzwi.Zanim się obejrzałam,byłam już w połowie drogi,na tych przeklętych schodach..i już po chwili,uderzyło mnie rześkie-jak bryza-powietrze!
Pchnęłam mocno drzwi i postanowiłam powędrować w inną niż dotąd stronę..i tak zrobiłam.Szłam sama..pustą,zaśnieżoną drogą.Nie było słychać nic...nawet grama dziecięcych pisków...lub nawet tak banalnej i rzeczywistej rozmowy!Wszystko co mijałam było pogrążone w ciszy i opustoszeniu...co zmusiło mnie do..przyśpieszenia kroku.
Szłam i szłam...a z każdym moim krokiem,było coraz gorzej(niestety nie wpadłam na to,że można się wrócić)Byłam trochę poplątana..czułam się jakbym znała to miejsce!Nie wiem skąd...ale z każdym przebytym przeze mnie metrem..czułam bliskość tego miejsca.
Było zimno i nieprzyjemnie cicho....ale....
-Co to?-powiedziałam głośniej,słysząc dobiegającą z oddali muzykę i-wprost nieuniknione-krzyki.
Postanowiłam przyspieszyć.....
Przed moimi oczami widniał ogromny....ummm-bodajże-hangar.Wewnątrz grała..naprawdę głośna muzyka,a ktoś w środku-próbując ją przekrzyczeć-starał się wydawać odpowiednie komendy!
Ciekawe...kto normalny siedzi w hangarze..w wigilię?Po za tym,..kto w ogóle mógł tam być...?
-Trzeba sprawdzić!-powiedziałam ze śmiechem do siebie i rześko ruszyłam w stronę wejścia...

Rozdział 25

-Ale to nie może być ona...rozumiesz?!-mówiłam podenerwowana,chodząc w te i z powrotem.
-Z twojego opisu wychodzi...że jednak może.-powiedział powoli i niepewnie.
-Ale co ona by tu robiła?-próbowałam mimo wszystko zaprzeczyć prawdzie.
-Nie wiem.Może po jego śmierci,to miejsce stało się jej bliskie?-mówił.-Przecież zawsze mówiłaś,że on nigdy nie widział się w innym miejscu niż to!-tłumaczył.-Może dużo o nim jej opowiadał i przed śmiercią wybrał się tam?-za każdym jego słowem...traciłam coraz większą logikę i nadzieję na Happy End.
-I co ja teraz zrobię?-powiedziałam załamana,siadając na kanapę ze łzami w oczach.
-O boże Iv....-powiedział z litością.-Daj sobie spokój!Co masz robić?-mówił.-Niebawem spotkałyście się po 2 latach..i co?Wielka mi rzecz.-tłumaczył.
-Po 5...-dodałam spokojnie.-Nie widziałam jej odkąd zniknął Damian i od czasu śpiączki-+ - wyjazd-..to o ile liczyć umiem...2 lata!Do tego dochodzi jej załamanie-od razu po oświadczeniu jej o jego chorobie.-tłumaczyłam.-Leczyła się przez...hmm 3 lata...ale i tak jej nie zapomnę!Ona jest taka jak on,nie do zdarcia.Od niej,tak jak i o od niego...nie uciekniesz.-dodałam smutno.
-Ach..no ale z drugiej strony,co może się stać jeśli się spotkacie?-zapytał z nie zrozumieniem.
-A wszystko!-powiedziałam wymachując rękami.
-Ivy..czy ty aby trochę nie dramatyzujesz?-zapytał nie pewnie.
-Nie...nie rozumiesz że on mówił jej wszystko?-powiedziałam jakby to była najbardziej oczywistą rzeczą na świecie.-Ona wie więcej niż my wszyscy o jego chorobie...a tym bardziej o śmierci!
Byłam w rozsypce!Cała moja przeszłość..wróciła do mnie jak bumerang...a tak bardzo chciałam o niej zapomnieć.Ile razy bym się nie starała aby wszystko było dobrze,inaczej,choć raz w życiu po mojej myśli...tym bardziej wszystko się pierdoliło!
Zacisnęłam zęby i marzyłam aby zniknąć!To wszystko tak strasznie mnie przytłaczało!
-Ivy,proszę nie płacz...-usłyszałam spokojny,zrezygnowany głos w słuchawce.-Proszę...ja wiem że to ciężkie..ale dasz radę!Chcesz się teraz tym truć?-starał się mnie wspierać.
-Nie ale...dobra nie ważne.Zapomnijmy o tym!-rzuciłam bezradnie.
-Ale obiecaj mi,że się nie podłamiesz!-mówił.
-Obiecuję.-powiedziałam cicho.
-No i tego się trzymaj.-powiedział weselej.-Jakbyś coś wiedziała więcej...lub jakby coś się wydarzyło..to...
-Powiem ci.-powiedziałam spokojnie.
-No...mam nadzieję!-powiedział..jak czuje z uśmiechem.
-To do...-plątałam się.
-...następnego telefonu.-dokończył ze śmiechem.
-Taaaa...-odpowiedziałam nie obecnie.
-Ej...miałaś nie smutać...-powiedział zrezygnowany.
-Wiem wiem,ale...-odrzekłam.
-Nie ma ale...Iv błagam...
-No dobrze już....już słyszysz,już jest dobrze!-mówiłam przekonywująco,poddając się.
-I tego się trzymaj....-powiedział wesoło.
-To papa.
-Pa/...
Odłożyłam telefon na stolik i kładąc się na kanapę,wpatrywałam tempo w sufit.To wszystko zdawało się być błahostką..ale w rzeczywistości przerastało mnie na każdym kroku.Czego ona musiała być tu..a tym bardziej teraz!?Dlaczego?Nie dość,że jej braciszek mnie nawiedza...to teraz ona!
Rozmowa z Dawidem-choć tego nie słychać...a tym bardziej nie widać-to pomogła mi.Uświadomiłam sobie,że nic nie dzieję się bez powodu!
Ale co jest powodem spotkania,siostry Damiana?

                                                                            * * *

-Hej piękna,co smutasz?-powiedział zdziwiony Louis,wrzucając torby na blat kuchenny.
Podciągnęłam nogi jeszcze bardziej do siebie i spojrzałam tempo na szatyna.
-Ej...co jest?-powiedział ciut poważniej.
Przełknęłam ślinę,wiedząc że do póki mu nie powiem,on nie skończy mnie męczyć.Pokiwałam do niego palcem,aby się przysuną-co zrobił natychmiastowo-.Głośno westchnęłam i doszłam do wniosku,że muszę coś palnąć.
-Bo...-jąkałam się,wymyślając co dalej.-Bo...ahh.Pamiętasz dzień mojego lotu?-zapytałam niepewnie.
-Tak.-odpowiedział bez wahania,szukając dziury w całym,co mogło się wtedy stać.
-No i wtedy...-mówiłam,a on coraz uważniej się mnie przysłuchiwał.-..wtedy Hazz..miał mi zrobić herbatę...ale nie zrobił mi jej!-bąknęłam.
Że co?-pomyślałam.Dobra..gadanie na czekaniu-bezbłędne-...myślenie na czekaniu-porażka-!
Lou roześmiał się i pokręcił głową.
-Chyba to nie jest prawdziwy powód,ale jeśli nie.....
-...mam zamiaru cię męczyć i obarczać pierdołami...to moja wersja jest dobra?-powiedziałam weselej.
Louis tylko słabo się uśmiechną i lekko odsuną się ode mnie.
-To możeee...wynagrodzę ci tą herbatę i sam ją zrobię?-zapytał..już sam nie wiedząc co zrobić.
-Jeśli byś mógł?-powiedziałam rozkosznie.
-Jasne!-uśmiechnął się.
Ulżyło mi,na samą myśl,że on jeden-choć tego nie wie-to najbardziej mi pomaga!
Gdy Lou zajął się robieniem herbaty,ja pobiegłam do naszego "salonu" i zaczęłam szukać czegoś..w co można włożyć płytę.
Po dość sporych poszukiwaniach..znalazłam jakiś odtwarzacz.Pobiegłam do mojego pokoju i zaczęłam grzebać w mojej torbie!Muszę przyznać,że wywróciłam ją do góry nogami...ale płytę znalazłam.
Wyszłam powoli z pokoju i z nienagannym spokojem zaczęłam dochodzić do porozumienia z odtwarzaczem.
Włożyłam powoli płytę i włączyłam pierwszy utwór z niej.Lekko podgłośniłam i zaczęłam nucić pierwsze słowa...

Nie wiem jak mam to zrobić, ona zawstydza mnie, 
Strach ma tak wielkie oczy, wokół ciemno jest,

  Czuję się jak Benjamin i udaję, że śpię,
Może walnę kilka drinków, chyba nakręcą mnie,
Nakręcą mnie! 

Nie wiem jak mam to zrobić, by mężczyzną się stać,
I nie wypaść ze swej roli, tego co pierwszy raz,

Gładzę czule jej ciało, skradam się do jej ust,
Wiem, że to jeszcze za mało, aby ciebie mieć, 
No aby mieć! 

Czerwony jak cegła, rozgrzany jak piec,
Muszę mieć, muszę ją mieć,
Czerwony jak cegła, rozgrzany jak piec,
Muszę mieć, muszę ją mieć,
Nie mogę tak odejść, gdy kusi mnie grzech, 
Muszę mieć, muszę ją mieć..

I wtedy wszystko-jak zwykle-wróciło...

-Ej młoda...tylko nas nie sypnij!-zagroził ze śmiechem.
-Dobrze.-powiedział ściszonym głosem,starając się ukryć za drzwiami swojego lokum.
Damian spojrzał na mnie z kuszącym uśmiechem i łapiąc klucze od swojego auta,złapał mnie w tali i zaczął powoli wyprowadzać z domu.
Byłam tak uradowana,że mimo wszystko będę miała wakacje,a nie treningi od 5 do 5.
Zaczęliśmy powoli schodzić po schodach,gdy w drzwiach ponownie pojawiła się postać dziewczyny.
-Akhm!-odchrząknęła.
Oboje odwróciliśmy się w jej stronę.Z intensywnej czerni hebanu jej włosów,wyłoniły się zielone niczym szmaragd oczy i pełne wiśniowe usta.
-Uważajcie na siebie.-pisnęła cicho i niepewnie.
-Jasne!-mruknął do niej i spojrzał z zadziornym uśmiechem na mnie.


...W środku panował chaos,ale upijając kilka łyków alkoholu,nic nie było w stanie nam przeszkodzić.
Po czasie zaczynałam czuć się coraz lepiej i lepiej!
Siedziałam przy barze,na kręconym taborecie,tuż obok niego i powoli wchodziłam w atmosferę.
Nagle usłyszałam tak dobrze znaną mi piosenkę...
-"Czerwony Jak Cegła"!-krzyknęłam z niedowierzaniem do Damian.
On zaś uśmiechną się i łapiąc mnie za dłoń...zaciągną na środek sali.Przyciskając mnie do siebie,tak mocno jak tylko mógł,umieścił swoją dłoń na mych biodrach i stopniowo ustawiając..zaczął kołysać się w rytm piosenki.
Po czasie załapałam na jakiej podstawie jest jego ruch.Tańczyliśmy merengue...jak w "Dirty Dancing".
On mocno trzymał mnie ku sobie i bezczelnie emanował biodrami w moje,kierując i wprowadzając w rytm.Po czasie stawało się to coraz bardziej namiętne i pełne empatii.Jego usta wpijały się w moje,co kilka taktów.Każdy na sali wpatrywał się w nas i gwiżdżąc bił bravo,zaś my pochłanialiśmy siebie na wzajem...

-Co to jest?-zapytał zdziwiony Lou,wchodząc do pokoju z moją herbatą.
-E..a t-to tak?-zapytałam otrząsając się.
Louis tylko pokiwał głową.
-Dżem!-odparłam nie obecnie,pozostając jedną nogą w mojej wyobraźni.
-Co?-powiedział zdziwiony Lou.-Skąd to w ogóle masz?-zapytał.
-Wychowałam się na tym.-rzuciłam.-Mój tato darzył miłością ten zespół.Gdy się urodziłam wpoił tę miłość we mnie..dostałam tę płytę od niego,gdy miałam 13 lat!Nigdy się tak nie cieszyłam jak wtedy.-mówiłam.
-To dość ciekawe.-odparł nie obecnie.-A o czym jest ta piosenka?-zapytał.
-Więc...
I zaczęłam mu tłumaczyć ją tak dobrze,jak tylko mogłam.Lou był trochę bardziej dociekliwy i pytał o każdy szczegół historii tego zespołu.Miło mi się z nim rozmawiało na ten temat,gdyż "Skazanego na Bluesa" oglądałam z dziesięć tysięcy razy.

-No i wtedy on ja przyjął i...
-Telefon.-powiedział Lou.
-I co się znowu urodziło?-powiedziałam zirytowana,podnosząc się niechętnie z kanapy.
Louis tylko się zaśmiał,a ja byłam już w pokoju.Podbiegłam do nocnej szafki i nie patrząc kto to,po prostu odebrałam.
-Tak.-powiedziałam pośpiesznie.
-Co znaczy "tak"?-powiedział podenerowany głos po drugiej stronie.
-To co właśnie ma znaczyć?-odpowiedziałam pytaniem..na pytanie.
-Czego nie odbierałaś,nie pisałaś?-zapytał.
-O boże Hazz...haha bo telefon mi się rozładował!-powiedziałam rozbawiona jego bulwersacją.
-I co cię bawi?-zapytał zdziwiony,lecz bardziej spokojnie.
-Ty!-powiedziałam.
-Jasne...ej słońce,wiesz  może przypadkiem gdzie jest Louis?-zapytał dziwnie.
-Tak.-odpowiedziałam ze spokojem.-Siedzi w "salonie".
-Jak to.."siedzi w salonie"?-powiedział zdziwiony.
-Normalnie!-rzuciłam.
-Że co?-prawie że krzykną.-To mnie nie chcesz zabrać?Bo mnie kochasz i nie chcesz mi odbierać świąt,a takiego Lou to sobie wzięłaś?-powiedział oburzony.
-Haha Lou jest w dołku..to 1.2 nie wzięłam go do siebie,jesteśmy w NY.-odpowiedziałam bez problemu.
-W Nowym czym?-krzyknął.
-Harry...-powiedziałam spokojnie.
-Nie,nie Harry.-odpowiedział ze złością.-Chciałem spędzić z tobą-choć trochę- czasu,być przy tobie-tak długo jak mogę-...a ty robisz i tak wszystko na przekór!-powiedział smutno.-Nie rozumiem ciebie,sztuka bycia razem..nie polega na wytrzymaniu jak najdłużej w rozłące...a razem.-dodał smutno.
A jego co tak wzięło na sentymenty.Przecież nie zrobiłam niczego złego...chyba!
Chciałam tylko pomóc Lou...boże!Może ja naprawdę go zraniłam...
-Hazz...-mówiłam zrezygnowana.
-Nie ważne..-rzucił obojętnie.
-Ale dla mnie tak!-powiedziałam stanowczo.
-Posłuchaj..nie mam już dziś na to ochoty.-dodał.
-Nie wykręcaj się.-mówiłam.-Hazz zrozu...-i w tym właśnie momencie połączenie zostało przerwane.
Rzuciłam telefonem o ścianę,a on ani drgną.
Wkurzona ruszyłam do szafy i zaczęłam przebierać w ciuchach.        
Nałożyłam pierwsze lepsze ubrania i z hukiem...wyszłam z pokoju.
-I co tam?-zapytał ciekawie Lou.
-Nic!-odpowiedziałam chamsko.
-Uuu..-syknął.-Aż tak źle?-zapytał niepewnie.
-Tak!-warknęłam.
-G-gdzie idziesz?-lekko zapytał.
-Na zakupy!-odpowiedziałam..a jedyne co uzyskałam,to mina typu "WTF?".-Za 2 dni święta...radujmy się Kurwa!-rzuciłam sarkastycznie wychodząc z domu,a mimo wszystko śmiech Louisa był wstanie przebić się przez drzwi.
Zarzuciłam torbę na ramię i zaczęłam szybko i nerwowo schodzić po schodach.To tak bolało..słyszeć go tak przybitego.No dobra,gdybym się dowiedziała,że Hazz zamiast na święta,poleciał z moją najlepszą przyjaciółką do...no nie wiem LA.Do tego,przed samym wyjazdem,robiłby mi sceny,że mnie kocha i nie zabierze mi świąt...dobra jestem "Pieprzoną,egoistyczną,suką"...ale przecież nie chcę go ranić!
Zaczęłam coraz szybciej zbiegać ze schodów,by jak najszybciej zagłuszyć myśli.Wybiegłam z budynku jak poparzona i zaczęłam kierować się w stronę centrum.Na ulicy była pustka...lecz gdy byłam coraz bliżej obejścia kamienic..zaczynałam słyszeć głosy.Przyśpieszyłam krok i starałam się ominąć ludzi...lub ich wyminąć.
-Ach...przepraszam!-usłyszałam miły,niepewny i ciepły głos.
Czego ja zawsze muszę na kogoś wpadać?-krzyknęłam w myślach.
-Spoko,nic się nie stało.-odpowiedziałam pośpiesznie i mimowolnie spojrzałam w górę.
Jej szmaragdowe oczy,wyłaniały się z cienia intensywnego hebanu.Z lekkim niedowierzaniem,jej oczy lustrowały mnie...wręcz wewnątrz,a wiśniowe usta wydęły się w grymas.
-Ivy.-bardziej potwierdzała...niż pytała.
Jej wzrok zmienił się,w nie pożądaną chytrość i pogardę...z którą już po chwili,wpatrywała się w moje nie skalane błękitne tęczówki.
-5 lat..a ty tu?!-powiedział zdziwiona.-Ciekawe...-mruknęła i wyminęła mnie jednym...sprawnym ruchem.
Co..to miało być?-pomyślałam.
Stałam jak wryta i wpatrywałam się w dal...coś tak na pozór niewielkiego,a mimo wszystko uwierającego!

Rozdział 24

...było mi strasznie przykro z tego powodu,ale...ah.Z jednej strony ją rozumiałam...ale w sumie to nie!Lou jest wspaniały,ale mimo wszystko...boże!
-Ja..ahhh.-sama nie wiedziałam co powiedzieć.-Lou...ja wiem że to ciężkie,ale jak dasz jej trochę,-że tak powiem "spokoju"-,a w szczególności sam odpoczniesz...to będzie dobrze!-mówiłam.
-Ale jak?-mówił z żalem.-Kocham ją,a ta sytuacja...
-...przytłacza ją?-dokończyłam za niego.-Posłuchaj,wiem że to nie wygląda ciekawie i że chcesz być teraz przy niej,ale ona sama musi sobie poradzić.Rozdziera ją to....bo to coś nowego,ale jeśli chce być teraz sama,to znaczy że da radę!...tylko musisz w nią-choć troszeczkę-uwierzyć.-powiedziałam z uśmiechem.
Nie chciałam by się tym truł.Wiem że El potrzebuje teraz czasu dla siebie i nie patrzyła w tym wypadku na Louisa,ale..to krzywdzące widząc go w takim stanie!Wiem że też to przeżywa,ale w takiej sytuacji,w jakiej znajduje się teraz Eleanor....bliska osoba-hmm-jest jak "gwóźdź" do trumny!
Gdy patrzyłam na niego,jak w zamyśleniu analizuje moje słowa...czułam wewnętrzny ból!
-Louis...-powiedziałam cicho,a on tylko spojrzał na mnie nie obecnie.
Głośno westchnęłam zerkając na zegarek..14:42...
-To sobie poleciałam!-powiedziałam na głos,lecz sama do siebie.
-Hmmm?-mruknął Lou patrząc w moją stronę.
-Nic,nic..-odpowiedziałam szybko.
Odwróciłam głowę w stronę okna i rysowałam palcem po szybie,która co sekundę zamarzała od mrozu.Nie mogłam przestać myśleć,co zrobić aby Lou zaczął żyć!Ale...:D
-Louis...-powiedziałam entuzjastycznie,lecz tylko gdy odwrócił się w moją stronę...ech-...jedźmy już.-powiedziałam szeptem.
Lou tylko przytakną i po chwili z powrotem odpalił samochód,wprowadzając go w ruch.Siedziałam cicho i w wielkim skupieniu,odliczając-okrągłe-20 minut-oczywiście,+ - korki-do lotniska.Potulnie liczyłam czas,gdy nagle mój telefon zawibrował!Zdziwiło mnie to,ale nie zważając na to,jednym i zwinnym ruchem palca,odblokowałam telefon i ujrzałam:
Nowa wiadomość od:Kochanie moje ;*
Nie powiem spodziewałam się tego,ale że tak szybko...no nie ważne.Szybko znieważając moje myśli,weszłam w moje wiadomości,a tam widniała jedna,jedyna od Harry'ego.Szybko na nią weszłam i przeleciałam wzrokiem jej treść,która dość mnie zdziwiła:
Przepraszam...;/Trochę mnie to zgubiło,nie powiem,ale mimo wszystko mu odpowiedziełam:
...Po chwili mój telefon ponownie zawibrował.
No wiesz,nie przeprosiłem cię wtedy...a bardzo mi na tym zależy ;3Haha..jak on słodzi-pomyślałam.
Myślałam,że wiesz,że to zbędne...;p
A co dla cb nie jest zbędne..hmm?
Ty ;*
Ooo...ale wybaczysz mi? c;
...już dawno to zrobiłam xp
Uwielbiałam z nim pisać,choć niektóre rozmowy...po prostu mnie bawiły.
Kocham cię  xo
-Ja ciebie też..-powiedziałam sama do siebie,mimowolnie się uśmiechając.
Chwyciłam telefon mocniej w dłoń i już miałam odpisywać gdy...
-Bateria rozładowana....dzz..dzz...dzz.-odezwał się głos,dobiegający-jak mniemam-z telefonu.
Telefon powoli i stopniowo,wyłączał się,a mnie zalewała krew!Rzuciłam nim nerwowo w torbę i nie myśląc już o tym dłużej,starałam się ułożyć mój plan w myślach,tak,aby wprowadzić go w życie.

                                                                        * * *

Duża...chłodna i pusta przestrzeń...niestety nie tak ją zapamiętałam.Gdzie niegdzie,walali się ludzie,któży byli,albo z personelu lotniska,lub byli już w samolocie.
Powoli i bardzo nie chętnie,wlokłam się do tej kasy-czy jak to nazwać-by się zapytać o lot.Idąc spojrzałam w górę,widząc godzinę..15:12,westchnęłam i stanęłam na przeciw kobiety,siedzącej po drugiej stronie,ogromnego blatu.
-Dzień dobry.-powiedziałam słabo,a na co ona,nie odpowiedziała lepiej.-Lot Londyn/Warszawa...
-...został przyspieszony,z powodu nadchodzącej śnieżycy.-oznajmiła bez wyrazu.
Hmmm ciekawe,przyśpieszanie lotu..huh...
-A są może jakieś bilety do...
-Są.-odpowiedziała skrótowo...hmm nie no spoko.-Londyn/...
-....New York..jest?-postanowiłam również bawić się jej kartami.
-Jest..al...-próbowała się wysłowić.
-...poproszę dwa!-odpowiedziałam z uśmiechem,spoglądając w stronę rozglądającego się do okoła Lou.Biedny nie wiedział co go czeka!
Zapłaciłam za bilety kobiecie i uśmiechając się do niej sarkastycznie,chwyciłam je i zaczęłam kierować się w stronę..hmm mojego celu.
-I co?-zapytał Lou.
-Nic!Mam już wszystko.-odpowidziałam.
-Aham...tooo..pa.-powiedział bez wyrazu,mocno mnie do siebie przytulając.
-Haha..-zaśmiałam się na jego słowa.
-Co cię bawi?-powiedział lekko oburzony.
-To,że będziemy siedzieć obok siebie,a ty się zemną żegnasz.-odpowiedziałam rozbawiona.
-Że co proszę?-zdziwił się.
-To!-powiedziałam podając mu jego bilet.
Byłam bardzo pozytywnie nastawiona...i dość entuzjastycznie na to spoglądałam.Jestem bardziej realistką,niż optymistką,ale wiedziałam,że jakoś muszę mu pomóc i to dawało mi..hmm więcej "wiary"
Louis dokładnie go obejrzał i spojrzał na mnie jak na wariatkę.
-Ja się nigdzie nie wybieram!-powiedział patrząc na mnie ze złością.
Przełknęłam głośno ślinę i zaczęłam...

                                                                          * * *

-Kurwa....nie wierzę,że to robię!-powiedział dość poważnie.
-Haha..no co ty!?Będzie zajebiście!-cieszyłam się.
Namowa Louisa była....czystą mordengą!Ale czego nie robi się dla szczęścia ukochanej osoby?
Droga w samolocie,nieustannie się dłużyła,a ja nie miałam co robić!Louis cały czas gapił się w pustą przestrzeń i nic się nie odzywał.Co prawda,zazwyczaj kiepsko maskował uczucia,ale teraz...!
Odwróciłam się w stronę okna i wpatrywałam się w chmury.Były takie duże,pierzaste.Każda miała swój kształt i była wolna...Czasem nie rozumiałam,dlaczego nie każdy z nas,może mieć taką wolność?Co prawda ,każdy z natury jest zamknięty i odizolowany od życia...ale czy tak musi być?To co zostało nam dane,jest podporzątkowywane,pod innych.Cały czas się czymś zamartwimy,jesteśmy zabiegani,cały czas coś nas gubi,nie umiemy sobie radzić z prostymi rzeczami,każda drobnostka nas przerasta!Potrafimy nażekać i użalać się nad sobą,a nie potrafimy cieszyć się chwilą i małymi rzeczami!Dopiero gdy naprawdę jest źle lub coś tracimy...w końcu dochodzimy do wniosku,że to co nam dostaliśmy,właśnie uciekło nam przez palce...jak woda!
-Louis.-powiedziałam po chwili.
-Hmmm?-mrukną,z wielką niechęcią,odwracając się do mnie.
-Przepraszam.-powiedziałam cicho.
-Za co?-powiedział,wydając się zdziwionym.
-Za to,że cię w to wpakowałam!-powiedziałam zrezygnowana.
-Co ty...Iv!-powiedział z lekkim uśmiechem.-Masz rację.Już dawno nie robiłem,czegoś spontanicznego!A z resztą,miło jest czasem mieć wszystko w dupie i zrobić coś na przekór.-powiedział uśmiechając się,tak dawno tego nie robił.-Cieszę się,że mam przy sobie kogoś takiego jak ty!-szepnął.
Uśmiechnęłam się do niego ciepło i przytuliłam go,na co również zareagował tym samym.
-Dziękuję.-powiedział szczerząc się do mnie.
-Proszę bardzo.-odpowiedziałam tym samym.-Muszę przyznać,że zaczynało mi brakować tego,jak mnie drażnisz!-powiedziałam zadziornie się uśmiechając,na co on tylko mrugnął.
Po tej rozmowie,lot był o wiele przyjemniejszy!Lou cały czas mnie rozśmieszał i sam śmiał się do rozpuku.Non stop się wygłupialiśmy,kochałam spędzać czas z moim starym Lou!

                                                                              * * *

-I masz ten swój New York!-powiedział z westchnięciem Louis,gdy akurat stanęliśmy w korku,na moście Bruklińskim.
Zaśmiałam się kręcąc głową.Korek stopniowo się przesuwał,a ja podziwiałam panoramę miasta!New York,jest bardzo tłoczny...tu jest tyle ludzi!Szczerzę nie przeszkadza mi to,ale jakieś minusy też posiada.
Jesteśmy tu od 30 minut i już się cieszę!Zawsze chciałam tu przyjechać,ale jakoś nigdy nie miałam na to okazji....aż do teraz.
Na chwilę obecną jechaliśmy do centrum,z tego co rozumiem,to tak na północ od centrum,mamy jakąś kamienicę z widokiem na miasto.Nie wiem skąd wytrzasną ją Lou,ale jestem mu za nią wdzięczna.Nie chcieliśmy przebywać w hotelu,więc taka kamienica...do tego w New Yorku..haha będzie fajnie!
Pogłębionej w zamyśleniu,droga szybko mija!Zanim się obejrzałam,byłam już za centrum i rozglądałam się w poszukiwaniu tej jedynej!Byłam bardzo ciekawa i podekscytowana tym,jak to wszystko będzie mniej więcej wyglądać.Cieszyłam się,że razem podjęliśmy decyzję wyciszenia się za miastem,mimo iż tu wszędzie jest głośno,jak i niebezpiecznie.
Podziwiając piękno architektury i tej części miasta,zauważyłam wielu ubogich ludzi.To strasznie krzywdzące,widząc starszych...jak i młodszych,którzy stoją,ogrzewając się na ulicy!
Otrząsnęłam się,zaraz po tym jak Lou mnie szturchną.
-To tu!-pokazał palcem przez szybę,na dość spory i stary budynek.
-Hmmm..nie jest źle!-powiedziałam,bardziej się ożywiając.
Louis zapłacił kierowcy i pomógł mu uporać się z bagażami,zaś ja postanowiłam,po podziwiać budynek.Nie był on "specjalnie" nadzwyczajny lub z jakimś innym przywilejem,ale był zanany..bynajmniej mi!
Pokręciłam głową,odstawiając moje myśli na boczny tor i pomogłam Louisowi z torbami.
Weszliśmy powoli po schodach i otwierając lekko skrzypiące drzwi,zaczęliśmy iść w przód.Schodek za schodkiem i powoli zbliżaliśmy się do naszego "apartamentu".Lou -tak jak i ja-postawił torby pod drzwiami i obmacując się,zaczął szukać kluczy,zaś ja...jak zwykle wodziłam oczami.
Kamienica nie wydawała się być nie zadbana,choć była dość uboga.Rozglądałam się po sporym korytarzu,nasłuchując jego głosów.Wszędzie było słychać głosy dzieci..jak nie płaczące?To krzyczące...ale jedna z rozmów była ciekawa!

-Gdzie idziesz?-odezwał się mocny,lecz piskliwy głos kobiety...atopowa murzynka aww.
-Na dwór!-protestował...bodajże głos dziewczyny.
-Czy widzisz jaka jest pogoda,czy ciebie to obchodzi,że nas nie stać?!-mówiła skrajnie.-Chcesz być chora,bo ważniejsze jest machanie nogami!-krzyczała.
-Ale ja to kocham!-mówiła stanowczo,nie dając za wygraną.-Nie rozumiesz?To moje całe życie.
-Nie utrzymasz się z tego!-mówiła.-Jesteś młoda i głupia...
-Ale to moje życie...ja tym oddycham...to jest we mnie!-tłumaczyła rozpaczliwie.
-Twoje życie?Ono jest tu....teraz z nami..to ja cię karmię i ubieram...a nie oni!-wrzasnęła.
-Ale...
-Nie ma "ale"!Nigdzie z nimi nie pojedziesz!-warknęła.
-Ale ja tyle ćwiczyłam i i i tak bardzo się starłam!-łkała.
-Starać to ty się będziesz w szkole,o dobre oceny!A teraz zostajesz tu,czy ci się to podoba...czy nie!-odpowiedziała pogardliwie.
-Nie!Nie zabronisz mi,nie masz takiego prawa!-warknęła otwierając drzwi.
-Powiedziałam że zostajesz!-krzyknęła,a głos rozniósł się na cała kamienicę.
-A ja powiedziałam,że zrobię to co kocham!-od krzyknęła,zbiegając po schodach.
-Wracaj...słyszysz mnie..masz wracać!-krzyczała.-Wracaj....!Oni cię mogą pobić..lub lepiej zgwałcić,a ty im się tak dajesz!-mówiła zdesperowana,po czym głosy ucichły.
Słyszałam tylko trzask drzwi i szybki bieg...który dochodził z góry i był coraz bliżej.
-Ivy!Ivy!-mówił Lou.
-Yyy tak?-powiedziałam otrząsając się.
-Wchodź!-powiedział Lou,jednym ruchem ręki,zapraszając do domu.

Pokiwałam mu tylko głową i szybko weszła,zamykając za sobą drzwi.Bardzo mnie zdziwiło,że Lou nawet nie rozproszyły te wrzaski,ale cóż!
Weszłam w głąb domu,zrzucając but po bucie!Z tego co zauważyłam mieliśmy mały przed pokoik,a na wprost od niego nawet duży salon!Obok niego była kuchnia,tak po lewej stronie,tak samo jak łazienka i toaleta!Po prawej rozciągał się korytarz,a w głębi niego dwa pokoje.Odrazu złapałam moją torbę i walizkę z rzeczami i popędziłam do jednego z nich.Byłam tak roztargniona tym co usłyszałam na klatce,że nie miałam siły na zachwyt lub dopatrzenie detali!
Wparowałam do "mojego" pokoju i pierwsze co zrobiłam...to przywróciłam mój telefon do życia!
Usiadłam wygodnie na mym łożu i wręcz w walając się na nie,odetchnęłam...!
Miałam tyle rzeczy na głowie,a tak mało czasu...i możliwości.Gapiłam się tempo w sufit i zastanawiałam się.."Poco ja tu jechałam?","W ogóle,skąd pomysł na New York?"Sama gubiłam się w swoim rozumowaniu,ale jak ja to mówię "Nic nie dzieje się bez powodu"...i oby!
Z gromką nie chęcią,zwlekłam się z łóżka i powędrowałam prosto do łazienki.Chwyciłam moją "sweet" piżamkę i zniknęłam za drzwiami.Powoli rozbierając się,szykowałam się na kompiel...która skończyła się krótkim prysznicem,podczas którego brakowało mi dotyku Harry'ego.Westchnęłam ciężko i ledwo żywa-wręcz-wyczołgałam się z łazienki.Otwierając drzwi do salonu,chłodne powietrze lekko owiało moje ciało.Nie przyjemny chłód,który odczułam,zmusił mnie do biegu na kanapę.Skoczyłam na nią ja dzika i odrazu otuliłam się kocem...który..."Skąd w ogóle tu jest koc?".Taaa,to pytanie mnie dręczyło..dopóki nie poczułam czyjejś ręki na mym udzie!
-Aaa...ja pierdole!-wrzasnęłam,wyskakując z niej jak poparzona.
W domu było ciemno jak w dupie,a tu nagle ręka....RĘKA,no nie?Myślałam że zejdę!
-Haha spokojnie,to tylko ręka.-powiedział ze spokojem Lou.
-Taaa,masz rację.Bo to takie normalne,że jakaś ręka cię obmacuje w środku nocy!-odpowiedziałam zdesperowana.
-Ej ja cię nie obmacywałem...to 1.Po 2..to ty zawaliłaś mi kocyk!-powiedział z udawanym oburzeniem,zabierając mi go.
-Ughhhh!-warknęłam.
-No przecież się śmieje,chodź tu.-przyciągnął mnie do siebie i okrywając przytulił.
Było mi bardzo miło w jego objęciach,biorąc pod uwagę fakt,że brak mi Harry'ego i Lou jest zajebisty!Wtuliłam się w niego tak mocno,jak tylko mogłam i stopniowo wchłaniałam sen.

                                                                           * * *

...Przetarłam oczy i-z gromką determinacją-usiadłam na łóżku.Hałas który dochodził na zewnątrz,nie dawał mi spokoju.Podniosłam się z łóżka i podchodząc do nocnej szafki...chwyciłam za telefon.Była równo 7:00,a ja mżyłam o śnie...który został zburzony!Wyszłam z pokoju i chwytając parę ubrań
poszłam do łazienki.Odkręciłam kran,w kierunku                      

ciepłej wody,która zaraz po chwili uleciała z jego
wnętrza,tuląc moje zmarznięte ręce.Umyłam nią
lekko twarz,zcierajac z niej śpiochy i inne nie doskonałości
po śnie,po czym otarłam ją ręcznikiem.Chwyciłam za
szczoteczkę do zębów i bardzo leniwie szurałam nią w buzi
.Po czasie moich porannych ekscesów,wzięłam krótki
prysznic i wskoczyłam w ciepłe ciuchy!Wychodząc z
łazienki doszłam do wniosku...że wcale nie jest mi l
lepiej i że ponownie idę spać!Gdy wręcz,doczołgałam
 się do pokoju...hałas który cały czas narastał...zburzył moje plany!
Byłam rozzłoszczona i jednocześnie zdeterminowana,aby sprawdzić co lub kto,ma prawo zakłucać mój spokój.Wyszłam po cichu z pokoju,do którego jak doszłam do wniosku,musiał zanieść mnie Lou...biedny.Podbiegłam do drzwi i jednym sprawnym ruchem otworzyłam je i po chwili jakby nigdy nic..wymknęłam się z domu.Rozejrzałam się po korytarzu,który dość mocno mnie przytłaczał i jak najszybciej zbiegłam po schodach na dół.Wychodząc z kamienicy,pchnęłam mocne drewniane drzwi,zza których wydobywało się zimne powietrze,które akurat teraz owijało moją twarz.Ze złością,zaczęłam kierować się chodnikiem w stronę hasu,który wprowadził mnie w nie kontrolowaną złość.Hałas stawał się coraz głośniejszy i wyraźniejszy...przyśpieszyłam krok i ujrzałma podwórze!Było na nim sporo śniegu,lecz większa jego część,była dobrze ubita lub po prostu odgarnięta.Rozglądając się po nim zobaczyłam grupkę dzieciaków,które akurat tam tańczyły i to dość dobrze!Lustrowałam je mym spojrzeniem,dopóki mojej uwagi nie przekuła pewna dziewczyna z czarnymi jak cheban włosami...Jedyne co mnie od niej dzieliło,to gruba siatka z zardzewiałego drutu...a mimo wszystko z trudem dowierzałam,że to może być ona!

________________________________________________
Jeśli są jakieś błędy...to sorry,ale mam nadzieje że rozdział ujdzie..:D

Rozdział 23

Nogi same mnie niosły!Czy robiłam krok,czy najprostszą figurę z baletu!Czułam się jakby ktoś mnie unosił...lub lepiej,jakbym leciała.To wszystko mnie tak bawiło,z resztą jak zawsze.Czułam się jakby był obok mnie!Po ostatnim spotkaniu...nie byłam gotowa by ponownie go ujrzeć,odkąd pierwszy raz go ujrzałam...wiedziałam że to nic dobrego.Jego obecność,przy mnie i przy każdej rzeczy,którą aktualnie robię,stawała się z dnia na dzień coraz bardziej oczywista i bliska mnie.Nie chciałam nic mówić Harry'emu o moich chorych i dość nie typowych problemach z moim zmarłym byłym!Boże samo to już dziwnie brzmi:"Zmarły Były"...to albo zmarły,albo były!Haha moje życie operą mydlaną!
Wzięłam głęboki oddech i z wielką determinacją zaczęłam przesuwać dywan,sofę,fotele i stół,gdzieś w kąt mojego salonu.Była 6 rano...a ja postanowiłam sobie potańczyć!Nikt nigdy nie potwierdził tego,że jestem nie normalna,ale nikt jeszcze też temu nie zaprzeczył!Chwyciłam mój telefon,ponownie do ręki i zaczęłam przesuwać tytuły...Justin!Zawsze gdy miałam doła...lub dosyć ludzi,a nawet życia,jedynym ratunkiem był on!Miał ciepły i opiekuńczy głos,w każdym wypowiadanym przez siebie słowie!
Powoli unosiłam się ku górze,przypominającsobie kolejne kroki.Unosiłam się i skakałam,za każdym razem wymachując rękami i nogami w inną stronę!
Poczułam jak jego dłoń lekko chwyta moją,powoli zaciskając się i wplątując swoje palce w moje.Poczułam tą nie przyjemną bliskość między nami i to jakby czas staną w miejscu!Czułam jego oddech na moim karku,jego chłodne ciało,które co sekundę przysuwało się do mojego...zamarłam!Był strasznie blisko mnie...niespodziewnie odwrócił mnie..staliśmy my twarzą w twarz!Chwycił moją lewą dłoń i szybko podniósł do góry.Przejechał po niej palcem,po czym lekko wodził po niej nosem.Ułożył ją na swoim karku i delikatnie ciągnął w dół,po chwili ciasno spoczywała na jego prawym biodrze...patrzyłam mu ze złością w oczy!Nie zważając na nic..chwycił i puścił ją,poczym wziął w swoją dłoń i przybliżając do swoich ust...delikatnie ucałował,po chwili znajdowała się,bezwładnie leżąc na jego ramieniu!Zacisnęłam szczękę i zmierzyłam go wzrokiem...ujął moją drygą dłoń i umieszczając ją ciasno w swojej,ustawił na wysokości naszych łokci!Jego prawa dłoń ułożyła się na mojej tali i jednym sprawnym ruchem,przycisną mnie do siebie,poczym jechał nią niżej...umieszczając się u dołu moich pleców...milimetr od pośladków!Spojrzałam na niego ostrzegawczo...nie wzruszony uśmiechną się i napierając na moją nogę,wymusił krok w tył...przód...tył...przód..bok...obrót...tył...przód..tył..przód...bok..obrót...góra!
Prowadził mnie...z bezczelną przewagą,nie dając mi swobody!Naparłam na niego i powoli starałam się wyswobodzić...na marne!Przyciskał mnie do siebie z całej siły...aż powoli każdy kolor który mi towarzyszył...odszedł.Łzy bezradności,powoli topiły moje policzki w monotonnych krokach,które były nieustającym bólem!Jęknęłam cicho,próbując choć na moment oderwać się od jego ciała.Biel która nas otaczała,gubiła mnie jeszcze bardziej,a jego ciężki oddech zapierał mój!
Bezradna i bezsilna...opadłam na jego silne,ciasno utrzymujące mnie ramiona...pogrążając się w słodkiej woni wolności!
                                            ____________________________________

-Ivy!Ivy!-usłyszałam mocny i dość ochryple głos,który z chwili na chwilę stawał się coraz głośniejszy!
Powoli z bieli zaczął się wyłaniać obraz,a moje oczy stopniowo rozszerzać!Pokręciłam lekko galową i ujrzałam chłopaka z burzą loków na głowie i pięknymi,szeroko otwartymi,zielonymi kocimi oczami,które wpatrywały się tylko we mnie.Było w nich widać strach,bezradność i zakłopotanie!
"...boże znowu...i w dodatku na jego oczach!"Nie mogłam sobie tego darować,że miałam kolejny atak...i to przy nim!Jak miałam go nie stresować i błagać o zaufanie w tych sprawach,skoro cały czas je do mnie tracił.Łza ponownie uleciała z mojego oka...on zaś nie wiedząc co zrobić,po prostu mnie chwycił i przycisnął do siebie.Wtuliłam się w zagłębienie jego szyi i z powrotem czułam się bezpieczna.Trzymał mnie tak,jakbym miała mu uciec w każdej chwili...jego uścisk był pełen desperacji.
Harry lekko przysunął swoje usta do mojego ucha,powoli szepcząc...
-Nie pojedziesz do żadnej pieprzonej Polski!-wydawało się jakby cedził przez zęby.
Lekko przegryzł płatek mojego ucha,po czym ucałował go delikatnie i odsunął się od niego.Patrzył w moje oczy,a ja w jego!Wyraźne w nich było zmęczenie...strach...ból..bezradność...troska.Było mi go żal,ale powoli zaczęłam analizować jego słowa!
Pokręciłam stanowczo głową i usiadłam...Hazza spojrzał na mnie ze zdziwieniem.
-Ale jak to?-powiedziałam spokojnie.
-Po prostu!-odpowiedział stanowczo.
-Ale Harry..przecież..no ale...-próbowałam go zrozumieć i lekko zaprzeczyć jego logice.-To są święta!-dodałam.
-Trudno...spędzimy je razem.-odpowiedział naturalnie.-Lub lepiej...z moją rodziną!-powiedział z zamyśleniem.
-Nie Hazz!-szybko zaprzeczyłam.-Święta to czas który spędza się z rodziną...-mówiłam nerwowo przełykając ślinę-...a ja nie mam żadnych podstawa by to burzyć!Nie jestem twoją narzeczoną,a tym bardziej żoną,by urządzać ze mną wspólne święta.-upierałam się.
-To spędzimy je we d...-zaczął.
-Nie!-szybko pokręciłam głową.-A tu w szczególności nie mam prawa zabierać ci świąt!-mówiłam.
-Ja pierdole!-powiedział lekko zdenerwowany.-Mam ci pchać...-zaciął się i spojrzał na mnie.Mimo wolenie się zaśmiałam.Czasem na pozór prosta rzecz,a tak bawi...w tym wypadku,pomogła...rozładowywując napięcie między nami-...pierścionek na rękę-dokończył.-...,abyś spędziła święta zemną?-zapytał zgubiony.
Sama nie wiedziałam co mam odpowiedzieć.Wszystko przez niego...
-Nie w tym sens.-powiedziałam przełykając nerwowo ślinę.-Ja...o boże to wszystko przez ciebie!-krzyknęłam nerwowo patrząc w górę.
-Prze zemnie?-powiedział zdziwiony Hazz.
-Nie..nie no co ty?-szybko zaprzeczyłam.-Przez Damiana!-westchnęłam.
-Jakiego Damiana?Ivy?-powiedział coraz bardziej się unosząc.-Czy jest coś co powinienem wiedzieć?-zapytał.
-Nie....to znaczy tak..ale nie..nie teraz!-bąknęłam zakłopotana.
Czułam jak wszystko się we mnie wywraca,miałam już dość tej opery.Wstałam na równe nogi,opuszczając ciepłe i lekko nad opiekuńcze ciało Harry'ego,po czym jakby nigdy nic zaczęłam kierować się w stronę schodów.Gdy byłam już w połowie,usłyszałam głos Hazzy i jego szybkie i dosyć zwinne kroki za mną.Nie patrząc na nic,wparowałam do mojej sypialni i jednym sprawnym ruchem,przekręciłam zamek w drzwiach.

Głośno wzdychając,pokręciłam głową i nie zważając na krzyki Harry'ego,ruszyłam w stronę mojej garderoby!Obleciałam wzrokiem moje ciuchy i nie            
chcąc dłużej nadwyrężać gardła mojego ukochanego,
chwyciłam za pierwsze lepsze i jakoś w miarę wyglądające
 ciuchy!Szybko się w nie przebrałam i stanęłam na przeciw drzwi,do których dobitnie dobijał się Hazz!Głośno westchnęłam i przekręcając zamek,otworzyłam je w natychmiastowym tempie.
Widząc lekko zdenerwowanego Harry'ego,wyszczerzyłam się do niego,tak mocno jak tylko mogłam i przeleciałam go wzrokiem.
-Awww jesteś taki apetyczny w tych bokserkach!-palnęłam na poczekaniu.
-Hehe..no wiem!-rzucił rumieniąc się,co bardzo mnie rozbawiło,lecz mimo wolenie nie chciałam tracić czasu i zaczęłam powoli znikać mu z pola widzenia.
-Ivy!-krzyknął,gdy byłam w drodze do wyjścia.-Apetyczny?Naprawdę?-dopytywał się..."cholera" mruknęłam.-W co ty zemną grasz..hmmm?Kim jest Damian?-mówił nie dając za wygarnął i będąc coraz bliżej mnie.Chciałam od tego jak najszybciej uciec....po prostu raz w życiu mieć wszystko...hmm "po za"!
Stanęłam przy wyjściu i szukałam czegoś do szybkiej ucieczki..choć nie wiem czemu.Jeździłam wzrokiem po wszystkich szafkach i półkach..gdy..bum klucze od słynnego....ehh dobra nie znam się na nazwach samochodów,ale klucze mam.Spojrzałam na klucze i na Hazzę,który wypalał we mnie dziurę swym spojrzeniem.Nie zważając na nic chwyciłam je i wybiegłam z domu....haha co ja robię?!
-Ivy!Ivy!-darł się.
-Wrócę...kiedyś!-odkrzyknęłam.
Przyśpieszyłam swój krok,aby mnie nie dogonił..ale chwila,jest zima,a on jest w bokserkach.Z trudem hamowałam śmiech!Podbiegłam do samochodu i jednym sprawnym ruchem otworzyłam go i po chwili już w nim byłam.
-Ok!Teraz tooo...włożymy tu...to się naciśnie,dobra przekręci...teraz ten pedał od tego,ten tu!-myślałam głośno,powoli dochodząc do porozumienia z autem.-Dobra to!To jest,to jest..no to co naciskamy!-krzyknęłam głośno i entuzjastycznie,wduszając jeden z pedałów..i.-Kurwa!-krzyknęłam jadąc nagle w tył i naciskając wszystko po kolei,aby tylko się zatrzymać.-Ok to nie to!Haha!-powiedziałam spokojnie.-Dobra,a wiec to!-powiedziałam radośnie.
Co dziwne,szybko przypomniałam sobie jak..hmm no mniej więcej się jeździ!Jechałam sobie spokojnie,w miejsca i ulice których nie znałam..do czasu,gdy przypomniałam sobie,że tak jakby...nie posiadam prawa jazdy!Po czasie paniki...zjechałam całkowicie od miasta i wylądowałam..nawet nie wiem gdzie!
Wysunęłam się powoli z auta,z minimalną nadzieją,że jakoś się odnajdę,ale ni chuja.Oparłam się o maskę samochodu i doszłam do wniosku,że tu nawet nie ma ludzi,jest pusto i  i i i,ej znam to miejsce!Zaczęłam powoli oddalać się od samochodu i dosłownie parę metrów od niego....most!
-Haha...tu cię spotkałam idioto!-śmiałam się z radości.
Usiadłam w śniegu,dokładnie w tym samym miejscu,co 5 miesięcy temu....i wszystko wróciło!

Tel-BATERIA ROZŁADOWANA dzzz-odezwał się i rozładował na dobre! ;/
                        -No ku*wa!-krzyknęłam jeszcze głośniej i ze złości rzuciłam nim jak najdalej i jak najmocniej mogłam w płynącą tam rzekę!
                  To po prostu super!Nie mam telefonu,nie wiem za choinkę gdzie jestem,nie znam tu nikogo,a nawet gdyby nikt tędy nie przechodzi.Jestem tu tylko ja most,rzeczka i pustkowie.Yeah!
                  Osunęłam się ze złością po barierce mostu na ziemię i waliłam się w głowę kiwając się!Myśląc-Co ja teraz zrobię?Gdy nagle...
                        -Haha,co on ci takiego zrobił, że go tak brutalnie rzuciłaś!?-odezwała się jakiś miły i całkiem niezły głos,co prawda przestraszył mnie ale!!
                        -Rozładował się!-powiedziałam bezczelnym tonem.
                        -Haha,biedny.-zażartował
                        -Tak,to może wolisz bym ja tam wskoczyła?-powiedziałam patrząc w dół ze złością!
                        -Nie,nie coś ty ja tylko...-tłumaczył się zakłopotany.
                        -Nie tłumacz się!Rozumiem ja po prostu...eh.-dodałam mniej rozzłoszczona.
                        -Miałaś zły dzień?Heh skąd ja to znam?No dobra wstawaj-powiedział uśmiechnięty i podał mi rękę bym wstała.
                    Podniosłam się i spojrzałam na mojego,mam nadzieję wybawcę!Miał uroczy uśmiech,kocie zielone oczy,dołeczki i piękne kręcone włosy,wyglądał jak Har...!
                        -A tak poza tym jestem Harry!-powiedział słodko jeszcze piękniej się uśmiechając! Awww
                        -Ivy.-odpowiedziałam rumieniąc się!                                           
                        -Tak w ogóle to skąd tu się wzięłaś?-dopytywał.
                        -Dość długa historia.-przewróciłam oczami,po czym dodałam-A tak właściwie to gdzie jesteśmy?
                        -Heh,ja mam czas , na obrzeżach Londynu.-uśmiechną się.
                        -Bynajmniej Londynu.-dodałam odwzajemniając uśmiech.
                        -Haha no tak pozytywy!-roześmiał się.
                        -Wiesz nie chcę nic mówić,ale robi się późno ,a za nim dojdę to...mógłbyś mi chociaż pokazać w którą stronę jest Londyn.-zapytałam nie śmiało.
                        -Co?Nie,Nie będziesz szła sama.-lekko się oburzył co mnie zdziwiło.     
                        -Chapa mnie nie pożre!A z resztą ty chyba sobie wypoczywasz?!-zaśmiałam się i puściłam mu oczko!
                        -Haha,jaka chapa?Tak,czasem i mi się należy!-zaśmiał się począwszy dodał-Dobra chodź zemną bo,już naprawdę robi się ciemno!-udawał poważnego.
                        -Hah dobra!-poddałam się.
...był tak cholernie czarujący i....ach.

-Haha czarujący....chyba zawsze mu tak zostanie!-myślałam głośno.
To było takie...niesamowite!Kto by pomyślał,że jeszcze 5 miesięcy temu,nie pomyślałabym co mnie z nim czeka i jak pewne rzeczy będą nas niszczyć,a zaś inne budować.Kochchałam go i to było pewne...mimo jego nad opiekuńczości,za którą mu jestem cholernie wdzięczna....teraz mi go brakowało!
Powoli wstałam i dopiero teraz przypomniałam sobie co się stało,gdzie jestem i jak długo!Oparłam się o bajerkę mostu i nie wiedziałam co zrobić...jak zwykle!Było mi zimno,nie miałam telefonu,a w tej ciemności nie sądzę,ze dotarłabym do samochodu.Stałam wzdychając,było mi naprawdę zimno.
-Boże jak zimno!-jęknęłam..ale poczułam na sobie ciepło..tak momentalnie.-..hemmm?-jęknęłam zdezorjętowana.
-Już lepiej?-zapytał ciężki i ochrypły głos,który tak dobrze znałam.
-Harry!-powiedziałam rzucając mu się na szyję.
-Wiesz jak się martwiłem?Wiesz jak się bałem?A gdybyś zemdlała za kierownicą?A gdyby ktoś..k-ktoś..ktoś cię skrzywdził?-powiedział na jednym wydechu,z bólem wypowiadając słowa.-Jesteś spieprzona do reszty!-powiedział z irytacją.
-Ale zawsze twoja!-powiedziałam spokojnie,rzucając mu się w ramiona,z wdzięczności,że zawsze jest,gdy go potrzebuję.
-Nie mogłoby być inaczej!-powiedział odwzajemniając uścisk.-Tak cholernie się o ciebie bałem!-powiedział mocno mnie do siebie przyciskając.-Kocham cię!-wyszeptał.
Odsunęłam się lekko od niego i delikatnie zaatakowałam jego wargi.Były takie rozgrzane!Czułam przy nim takie..takie..takie...agysyfiknerfvied *____*.
-Też cię kocham!-wyszeptałam tuląc go jeszcze mocniej.
                                                                   _____________________

-Kochanie!-usłyszałam szept.-Słońce wstawaj!-mówił rozbawiony.
Otworzyłam szeroko oczy i ujrzałam rozbawionego loczka.Usiadłam i zaczęłam się rozglądać do okoła.
-G-gdzie ja jestem?-zapytałam zaspana.
-Haha,hmm wydaje mi się że w domu!-powiedział z uśmiechem.
-A-ale jak?-powiedziałam jeszcze bardziej zdziwiona.
-Wczoraj byłaś tak zmarznięta i zmęczona,że nie miałem serca cie budzić!-odparł.-Zasnęłaś w samochodzie i..i no..no.-plątał się.
-Hmm szkoda!-westchnęłam.
-Z czym?-spojrzał na mnie zdziwiony.
-Bo ja chciałam się wczoraj z tobą wykąpać,wiesz zrobić ci taką przyjemność....a potem...potem by było...mmmm.-zaczęłam go specjalnie kusić.
-Ale..ale!-zaczął.
-Hahah,peszek..wiesz nie to nie!-rzuciłam smutno.-Myślałam że zechcesz,a ty..-zaczęłam.
Nagle poczułam jak staję się wyższa...lub po prostu przerzucona przez ramię Harry'ego!
-Ej!-jęknęłam..
-Jeszcze nic straconego!-powiedział radośnie i wpijając się w moje wargi,zaczął nas rozbierać!
Po chwili staliśmy już pod prysznicem!Harry delikatnie masował moje ciało i co chwilę składał na nim pocałunki.Czułam się wspaniale...jego dotyk był kojący i nadawał wyraz każdej chwili,spędzonej z nim.Nawet nie jestem w stanie określić ile tam siedzieliśmy,ale było warto..xD!Usiadłam na skraju łóżka i czekałam aż Hazz przyniesie mi herbatę.Dziwiła mnie jego dobroć,ale nie zważałam na to!Wstałam z łóżka i nie wiem czego,ale powlokłam się do okna.Stanęłam na przeciw niego i wpatrywałam się w puch.Nie było widać ludzi,tylko miasto..które wyłaniało się gdzieś w oddali.Po chwili zdałam sobie sprawę,że śnieg zbiera na sile...a ja mam lot!?
-Cholera!-przeklęłam na głos.
Rzuciłam się jak dzika,w pogoni za poszukiwaniem mojego telefonu!
-Jest!-krzyknęłam widząc go na łóżku.
Wzięłam go spokojnie w dłoń i nacisnęłam na środku...gdy ukazała mi się godziana...
-13:50...no chyba nie!-wrzasnęłam.                                                  
Lot miałam równo 15..a zanim sprawdzą itp..boże!
Nie patrząc na nic,rzuciłam ręcznikiem przez cały pokój i zaczęłam
szukać ubrań!Na szczęście,znalazłam je szybko!Miałam ułatwione za-
-danie,gdyż czekało mnie parę godzin dość nie wygodnego lotu,więc
musiałam się ubrać luźno,z czym nie miałam najmniejszego problemu.
Spojrzałam jeszcze ostatni raz w lustro i czym prędzej zbiegłam na dół.Weszłam zdyszana do kuchni i jedyne co się dało zauważyć to dziwną ciszę i brak Hazzy!
-Hej!-mrukną zmęczony Niall,który podpierając się na łokciu,próbował tamować senność.
-Cześć!-po chwili zawtórował mu Lou,który był ubrany..i ogółem bardziej ogarnięty.
-Hej,hej!-odpowiedziałam pośpiesznie.-Wiecie gdzie Harry?-zapytałam szybko.
Louis tylko spojrzał na mnie,dość nie obecnie,co całkowicie zbiło mnie z tropu.
-No..bo..ja..ja chcia..-zaczęłam.
-Haha..-usłyszałam za sobą śmiech.-...walczy z drzwiami od samochodu!-powiedział rozbawiony Liam,który właśnie wchodząc do kuchni,popijał spokojnie herbatę.
-Ale..o boże!-powiedziałam uderzając ręką w czoło.-I jak ja teraz pojadę?-zasmuciłam się.
-Gdzie chcesz jechać?-powiedzieli jednocześnie,dziwiąc się.
-Do Polski!-powiedziałam tak,jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.Po ich minach szybko wywnioskowałam,że nic nie rozumieją,nie przerywając mi,postanowiłam ponownie zabrać głos.-No na święta!-powiedziałam jeszcze bardziej to urzeczywistniając.
-Aha!-powiedzieli...jak mi się wydaję rozumiejąc mój przekaz.
-No to się nie najedziesz!-stwierdził szybko Li.-Drzwi są zatrzaśnięte-powiedział wolno.-Rozumiesz..wiesz mróz i te sprawy..woda i mechaniczny zamek..-mówił wolno.
-Boże!-powiedziałam rozpaczliwie.
Co miałam zrobić,ten co niby wybawia,teraz najwięcej kłopotów sprawia.Za 30 minut powinnam siedzieć w samolocie,a nie tu!Chodziłam desperacko po kuchni i szukając wyjścia ze sprawy...ale nic.
-Chodź!-usłyszałam czyjś głos.
-Hmm?-odwróciłam głowę w jego stronę.-Lou!-powiedziałam radośnie.-Zawieziesz mnie?-spytałam szybko.
-Jasne!-powiedział pusto.
Uśmiechnęłam się do niego i rzucając mu się na szyję,powiedział ciche "dziękuję".
Na szczęście chłopcy się spięli i zaczęli wynosić moje wszystkie,spakowane rzeczy z domu.Louis szukał swoich kluczy,a ja za ten czas..zaczęłam narzucać na siebie kurtkę.
Lou stanął obok mnie i z porozumiewawczym spojrzeniem,zaczęliśmy powoli wychodzić z domu.gdy...
-Co tu się dziej?!-usłyszałam głos..który z pewnością należał do mojego ukochanego.
-No my..ja-plątał się Lou.-My..no bo..no my..-starałam się mu pomóc.-My..no..ja już może wyjdę.-powiedział po chwili.-Ivy..-odwróciłam głowę w jego stronę.-...będę czekać w samochodzie.
Westchnęłam głośno i spojrzałam na Hazzę...palił sporą dziurę w moim ciele.
-Ja jadę...-powiedziałam cicho zrezygnowana.
-Nie!-krzyknął.
-Hazz..-próbowałam go uspokoić.
-Nie!-krzyczał.-Nie,nie,nie!-był bardzo zdeterminowany.
-Przestań.-mówiłam spokojnie.
-Nie!Nigdzie nie jedziesz!-zaczął,po czym jakby nigdy nic,ścisnął mnie za rękę i zaczął szarpać.
-Harry!-wrzasnęłam.-Co ty robisz?!-jęknęłam z bólu.
-Idź na górę..już!-wrzasnął,ściskając mnie jeszcze mocniej.-Już...wypierdalaj.-wydarł mi się prosto w twarz.
Przestraszyłam się go..nigdy się tak nie zachowywał!Stałam i patrzyłam się na niego tempo..powoli tracąc czucie w ręce.Zdesperowana....łza uleciała z mojego oka....
-Ivy...-powiedział cicho i spokojnie...wyraz jego twarzy złagodniał,a moja ręka bezwładnie,uleciała obok mojego ciała.Harry nie wiedząc co zrobić,chwycił mnie za dłoń,początkowo się bałam,co jak zauważyłam...zabolało go.Próbując ponownie,chwycił mnie za nią bardzo delikatnie i zaczął lekko ciągnąć za sobą.Nie wiedziałam co robi,ale gdy zaczął prowadzić mnie do samochodu....jeszcze bardziej się pogubiłam.Otworzył lekko drzwi,od strony pasażera....spojrzał na mnie i dosyć nie pewnie,ucałował mnie w czoło.Patrzyłam na niego pusto,lecz mimo wszystko z żalem.Staliśmy w ciszy,gdy on puścił moją dłoń i zaczął powoli się cofać...bolało mnie to!
-Harry...-powiedziałam cicho,chwytając go ponownie za dłoń.
Od razu odwzajemnił uścisk i powoli ściskając ją i masując,przysunął się do mnie,na skutek tego,jak mocno go do siebie przyciągnęłam.
-Boję się.-powiedział po chwili.
Spojrzałam na niego zdziwiona i naprawdę..pierwszy raz w życiu,nie wiedziałam co powiedzieć.
-Al..-próbowałam się odezwać.
-Boję się.-powtórzył.-Po prostu się boję.-dodał spokojnie..nic nie rozumiałam..co szybko zauważył.-Boję się...że,że będziesz miała atak..a mnie...a-a mnie...a mnie nie będzie.-powiedział spokojnie.-Nie chcę abyś cierpiała....ale się boję.-mówił.
Nie wiedziałam co powiedzieć,co zrobić...więc po prostu go przytuliłam,na co Harry podniósł moją dłoń do swych ust i ucałował,po czym umieścił ją na swojej twarzy.Uśmiechnęłam się i przysuwając się bliżej niego,uchwyciłam nasze wargi w pocałunku.
-Będzie dobrze.-szepnęłam,po czym poczułam jak Hazz się uśmiecha.
-Kocham cię.-powiedział,łącząc nasze czoła razem i patrząc mi głęboko w oczy.
-Też cię kocham.-szepnęłam,a on uśmiechając się,ucałował mnie ponownie.
Przytuliłam się do niego mocno i niechcąca uciekać,powoli zaczęłam wyswobadzać się z jego uścisku.
-Mogłabym cię tulić wiecznie!-powiedziałam z pasją.
Harry nic nie powiedział,tylko jeszcze mocniej mnie przytulił.
-Ahhh jedź już!-powiedział smutnono już!-powiedział popędzając mnie,a ja spojrzałam na niego nie zrozumiale.-No jedź,bo cię potem nie puszczę!-zagroził,na co się roześmiałam.
-Dooobrze....ale pod warunkiem...-zacięłam się dla efektu.-...że się uśmiechniesz!-powiedziałam wesoło.
Harry natychmiast zastosował się do mojego rozkazu,na co ja również się zaśmiałam i po kolejnej chwili miziania się,wsiadam do samochodu i ruszyliśmy.
Przez całą drogę Lou,nie odezwał się nawet słowem,a ot jest dziwne!Co jak co,a Louis'owi gęba się nigdy,ale to nigdy się nie zamyka.Spojrzałam na niego,a jego twarz...prócz smutku...nie wyrażała nic!
-Lou!-powiedziałam żywo.
-Hmmm?-mruknął ,nawet na mnie nie spoglądając.
-Louis!-powiedziałam głośniej.
-No co!-prawie wrzasnął.
Wywaliłam na niego oczy.Przecież Lou zawsze się uśmiecha,nigdy nie jest zły,zawsze jak krzyczy to z radości..lub tak jak ja...z własnej,nie kontrolowanej głupoty.
-Zatrzymaj się!-powiedziałam głośno,na co on ponownie coś mruknął.-Zatrzymaj się!-krzyknęłam.
Louis chyba lekko się przestraszył..haha biedny,ale za wszelką cenę musiałam wiedzieć o co mu chodzi!
-Mów!-powiedziałam zwracając się do niego.
-Ale o co ci chodzi?-powiedział zdziwiony.
-Wiem,że jest coś nie tak!Nie odzywasz się,nie uśmiechasz....i nawet nie mów,że to nie moja sprawa!-powiedziałam zbulwersowana.
Lou ucichł i najwyraźniej zbierał się na odwagę..by cokolwiek wykrztusić...

 ___________________________________________________________
Przepraszam,że tak długo,ale szkoła i chwilowy brak netu...;C
Przepraszam....:***